ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο καλός γιος, ο φοβερός τρομοκράτης…

«Η καλύτερη φίλη του παιδιού είναι η μητέρα του», έλεγε ο Άντονι Πέρκινς
υποδυόμενος τον Νόρμαν Μπέιτς στην «Ψυχώ», λίγο πριν αποκαλυφθεί ότι φορώντας
τα ρούχα της νεκρής μάνας του σκότωνε όποια γυναίκα επιθυμούσε.

Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια. Φαντάζομαι όμως τη σκηνή, που ανέφεραν χθες οι
«Νιου Γιορκ Τάιμς». Ο 44χρονος Οσάμα στην καρδιά της αφγανικής υπαίθρου,
παίρνει τηλέφωνο τη μαμά του στη Δαμασκό. Της λέει τρυφερά λόγια, την
προτρέπει να μην ανησυχεί, της στέλνει φιλιά. Εκείνη τον ρωτά για την υγεία
του, του λέει να προσέχει και προσεύχεται ο Αλλάχ να είναι μαζί του. Κάπου εδώ
οι φροϋδιστές κάνουν πάρτι («ποτέ δεν θα γίνεις ο άνδρας που ήταν η μητέρα
σου», που λέει και το γκράφιτι στη Θεσσαλονίκη).

Ακόμα κι αν κάποιος έχει 4 μαμάδες, όπως ο Οσάμα, πάντα θα χρειάζεται να
αποδείξει κάτι σε αυτήν που προτιμά. Διαβλέπω αναλύσεις στον αμερικανικό Τύπο
για εκείνο που ο Ντέιβιντ Γκίλμορ αποκαλούσε «τη μεγάλη δοκιμασία που πρέπει
να περάσει κάθε άνδρας για να σπάσει την αλυσίδα που τον ενώνει με τη μητέρα
του».

Εμένα μου μένει κάτι άλλο. Η απουσία του απόλυτου κακού. Η συνύπαρξη της
αγάπης και του μίσους. Οι αντιφάσεις που καθημερινά συγκρούονται μέσα μας. Ο
καλός γιος και ο φοβερός τρομοκράτης. Όλα αυτά μαζί. Στην ίδια ανάσα. Και
πολλά άλλα, ίσως.

Η μεγέθυνση του ενός κακού, του Μπιν Λάντεν, του Ομάρ ή του Σαντάμ ­ είτε
τηλεφωνούν στη μαμά τους είτε όχι ­ μας κάνει να ξεχνάμε μια αλήθεια. Ότι και
χθες έπεσαν αεροπλάνα πάνω σε δίδυμους πύργους. Συγκεκριμένα 8. Και είχαμε
ανάλογες απώλειες: περισσότερα από 27.000 άτομα. Σε όλο τον κόσμο. Άλλοι
27.000 θα πεθάνουν σήμερα. Από πολέμους, πείνα, αρρώστιες. Και άλλοι τόσοι
αύριο. Αυτά τα αεροπλάνα ποιος θα βρεθεί να τα σταματήσει;