Καταναλωτική υστερία για τα «χάπια άνθρακος»

Λέγονται χάπια άνθρακος και τα αποθέματά τους χθες κινδύνευαν να εξαντληθούν
στις μεγάλες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Υποτίθεται ότι μπορούν να
προστατεύσουν τον ανθρώπινο οργανισμό σε περίπτωση βιολογικού ή χημικού
πολέμου, που είναι ο νέος μεγάλος φόβος των Αμερικανών μετά τα χτυπήματα της
11ης Σεπτεμβρίου.

Τα τηλεοπτικά δίκτυα έχουν ως πρώτο θέμα την επάρκεια προμηθειών σε αυτά τα
χάπια, με ζωντανές συνδέσεις έξω από μεγάλα φαρμακεία όπου έχουν σχηματισθεί
ουρές καταναλωτών. Πριν από λίγες μέρες κάτι τέτοιο είχε συμβεί και με τις
αντιασφυξιογόνους μάσκες.

Οι Αμερικανοί πολίτες δεν έχουν περιπέσει σε μαζική υστερία από μόνοι τους ­ η
κυβέρνησή τους με κάθε επισημότητα ανακοίνωσε πως υπάρχει κίνδυνος νέων
τρομοκρατικών επιθέσεων, κατά πάσα πιθανότητα περιλαμβανομένου χημικού και
βιολογικού πολέμου. Μάλιστα, εν όψει αυτής της απειλής ζήτησε από το Κογκρέσο
τη διεύρυνση των εξουσιών της αστυνομίας ­ σε μια χώρα όπου τα ατομικά
δικαιώματα και το Σύνταγμα ήταν ευαγγέλιο. Έτσι, οι ξένοι θα μπορούν πλέον να
συλλαμβάνονται και να κρατούνται για μια εβδομάδα χωρίς να τους απαγγέλλονται
κατηγορίες, αν κι ο Λευκός Οίκος επιζητούσε αρχικά την επ’ αόριστον κράτηση…

Ο ένας κυβερνητικός αξιωματούχος μετά τον άλλο προειδοποιούν πως οι
τρομοκράτες ακόμη κυκλοφορούν ελεύθεροι και οι πολίτες νιώθουν τον φόβο, το
αίσθημα ανασφάλειας, θλίψης και οργής να τους κατακλύζουν. Κι αυτά είναι πιο
ισχυρά αισθήματα από την απελπισία για τους χιλιάδες εργαζόμενους που χάνουν
καθημερινά τη δουλειά τους, για τις επιχειρήσεις που κλείνουν ­ ακόμη και το
καλύτερο ξενοδοχείο της Ουάσιγκτον, το Four Seasons, στοιχίζει πλέον 200
δολάρια μόνο την ημέρα. Και πάλι είναι σχεδόν άδειο.

Τα παυσίπονα

Κι έπειτα υπάρχουν οι πολίτες που ούτως ή άλλως ήταν αδικημένοι, οι ασθενείς.
Καρκινοπαθείς, άνθρωποι με αρθριτικά, διαβητική νεφροπάθεια, χρόνιους
πονοκεφάλους. Όλοι υποφέρουν από πολύ ισχυρότερους πόνους πια και ζητούν κι
άλλα παυσίπονα. Οι γιατροί ξέρουν γιατί συμβαίνει αυτό, το στρες λόγω των
τρομοκρατικών επιθέσεων, ο φόβος νέων και η ανησυχία για το μέλλον των παιδιών
τους έχουν σωματοποιηθεί.

Στο περιβάλλον αυτό οι ελάχιστοι πλην όμως υπαρκτοί, που δεν θέλουν άλλο
πόλεμο, αυτό το υπό διαμόρφωση κίνημα ειρήνης δεν έχει μεγάλη ελπίδα να
ακουστεί. Ποιος δίνει σημασία στον Ορλάντο Ροντρίγκεζ, που έχασε το 31χρονο
γιο του Γκρέγκορι στους Δίδυμους Πύργους; «Ο γιος μου», λέει, «πέθανε γιατί
ήταν σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Δεν θέλω να χαθούν άλλοι γιοι που κι
εκείνοι θα είναι στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή». «Η εκδίκηση», συνεχίζει,
«είναι ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα, μοιάζει και λογικό. Εγώ όμως δεν θέλω ο
γιος μου να αποτελέσει δικαιολογία για τον φόνο άλλων παιδιών»…

Σωστά, ό,τι και να γίνει, τίποτε δε μπορεί να φέρει πίσω τον χαμένο γιο του Ορλάντο.