ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο ηρωισμός των ανωνύμων

Επιτέλους, τα πράγματα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν. Οι μύθοι πέφτουν. Οι θεοί
καταρρέουν. Και μένει ο ηρωισμός των ανωνύμων.

«Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ». Στο κατεστραμμένο κτίριο της American Express, στο Μανχάταν

«Οι φασίστες σαν τον μπιν Λάντεν δεν θα έβρισκαν εθελοντές ούτε για να
σαλιώνουν φακέλους αν το Ισραήλ είχε αποχωρήσει από την Ιερουσαλήμ και οι
Ηνωμένες Πολιτείες είχαν σταματήσει το εμπάργκο και τον βομβαρδισμό του Ιράκ».
Αυτό υποστηρίζει ο Σαμ Χουσεϊνί, διευθυντής του Ινστιτούτου για την Ακρίβεια
της Ενημέρωσης, που εδρεύει στην Ουάσιγκτον. Και ο Αμερικανός δημοσιογράφος
Κρίστοφερ Χίτσενς, γνωστός μας από τις φιλελληνικές του θέσεις και από το
τελευταίο του βιβλίο για τον Κίσινγκερ, διερωτάται: αν ο Χουσεϊνί και όσοι
εκφράζουν τέτοιες απόψεις γνωρίζουν τι έχουν στο μυαλό τους οι δολοφόνοι,
γιατί δεν μας αποκαλύπτουν την πηγή της πληροφόρησής τους; Αν πάλι δεν
γνωρίζουν, γιατί κάνουν αβάσιμες υποθέσεις; Μήπως οι δολοφόνοι άφησαν καμιά
προκήρυξη όπου ζητούν δικαιοσύνη για τους Παλαιστίνιους ή το Ιράκ; Όχι. Μήπως
οι ταλιμπάν έχουν δείξει ποτέ ενδιαφέρον για την τύχη των Παλαιστινίων; Όχι
βέβαια: είναι πολύ απασχολημένοι επιβάλλοντας στην κοινωνία τους την πιο
απάνθρωπη εκδοχή του ισλαμικού νόμου.

Οι «φασίστες με ισλαμικό πρόσωπο» ήθελαν να προκαλέσουν όσο το δυνατόν
περισσότερα θύματα, μεταξύ των οποίων φυσικά και μουσουλμάνους. Τα τρία από τα
τέσσερα κτυπήματά τους πέτυχαν. Αν απέτυχε το τέταρτο και δεν επλήγη το
Καπιτώλιο ή ο Λευκός Οίκος, αυτό οφείλεται στον ηρωισμό των επιβατών που
προτίμησαν να πεθάνουν παλεύοντας με τους αεροπειρατές παρά να επιτρέψουν ένα
τέτοιο ανοσιούργημα. Ένα μικρό κομματάκι αυτής της ευψυχίας, γράφει ο Χίτσενς
στο περιοδικό Νέησιον, αξίζει όσο όλα τα γραφτά του Νάομ Τσόμσκι, ο
οποίος έφτασε να συγκρίνει με ψυχρό τρόπο τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης
Σεπτεμβρίου με τη βλακώδη και κυνική επιδρομή του Μπιλ Κλίντον στο Χαρτούμ,
τον Αύγουστο του 1998.

Οι ταλιμπάν και τα υποκατάστατά τους δεν αρκούνται στο να σκορπίσουν φτώχεια
και δυστυχία στις χώρες τους. Θέλουν να κάνουν το ίδιο και στους «απίστους».
Μα ­ θα πει κάποιος ­ δεν ήμασταν «εμείς», η Δύση, που τους βοηθήσαμε να
καταλάβουν την εξουσία; Φυσικά. Και αυτό ακριβώς καθιστά ακόμη μεγαλύτερη την
υποχρέωσή μας να τους διώξουμε. Το ίδιο ισχύει άλλωστε για άλλους πρώην
«πελάτες» μας, όπως τον Νοριέγκα, τον Σαντάμ Χουσεΐν ή τον Μιλόσεβιτς. Εξίμισι
χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν στη Σρεμπρένιτσα, όσοι ακριβώς και στη Νέα Υόρκη.
Αλλά όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες στράφηκαν επιτέλους εναντίον του ανθρώπου που
διέταξε εκείνο το έγκλημα, του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, ο Τσόμσκι, ο Χουσεϊνί
και οι όμοιοί τους μίλησαν οργισμένοι για συλλογική δίωξη των Σέρβων! Η στάση
αυτών των ανθρώπων ­ καταλήγει ο Χίτσενς ­ είναι ανεκτική απέναντι στο έγκλημα
και ανεκτική απέναντι στον φασισμό. Καμιά πολιτική συμμαχία δεν είναι δυνατή
μαζί τους. Ευτυχώς, δεν είναι και αναγκαία. Δεν έχει πια καμιά σημασία τι πιστεύουν.