Χρυσώνει τους «φίλους» του ο Μπους

Και ξαφνικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες απέκτησαν παντού φίλους. Για την Ευρώπη
δεν υπήρχε θέμα: ο αγώνας κατά της τρομοκρατίας είναι κοινός.

Να όμως που μετέχει και η Ρωσία σε αυτόν τον αγώνα, μαζί με όλες τις πρώην
σοβιετικές δημοκρατίες. Και η Κίνα. Και το Πακιστάν. Και το Ιράν. Και οι
Παλαιστίνιοι. Και η Ινδία. Ακόμη και ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός, που
εξέφρασε τη «θλίψη» του για τις επιθέσεις.

Όλοι φαίνεται να φοβούνται την απειλή του Τζορτζ Μπους ότι όποιος δεν είναι με
την Αμερική είναι με τους τρομοκράτες. Στην πραγματικότητα, όλες αυτές οι
συμμαχίες είναι ευκαιριακές. Όλοι αυτοί οι σύμμαχοι έχουν το δικό τους
πρόβλημα τρομοκρατίας. Πιέζονται από την υπερδύναμη να παράσχουν χωρίς όρους
υποστήριξη και «πουλάνε» αυτή την υποστήριξη έναντι ανταλλαγμάτων.
Ανταλλαγμάτων που κυμαίνονται από οικονομική βοήθεια (Ουζμπεκιστάν) μέχρι την
πώληση όπλων (Πακιστάν) ή την ανοχή της Ουάσιγκτον στην καταπολέμηση των
«άλλων» τρομοκρατών (Κίνα, Ισραήλ).

Η Ρωσία

«Σας θέλω όλους», μοιάζει να λέει ο πρόεδρος Μπους έχοντας στο πλευρό του τον Ιάπωνα πρωθυπουργό Τζουνίτσιρο Κοΐζουμι χθες στον Λευκό Οίκο

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της εξαγοράς συμμάχων είναι η Ρωσία.
Όπως έγραψε χθες η ρωσική εφημερίδα «Κομερσάντ», ο πρόεδρος Πούτιν έχει πλέον
ελεύθερα τα χέρια να προβεί σε σκληρά αντίποινα στην Τσετσενία μετά τη βοήθεια
που προσέφερε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Μόσχα θεωρούσε ανέκαθεν ότι το
Τσετσενικό αποτελεί κλασική περίπτωση ισλαμικής τρομοκρατίας. Την αντίληψή της
αυτή θα την εφαρμόσει τώρα ανενόχλητη στην πράξη. Σε τρεις ημέρες, γράφει η
«Κομερσάντ», αρχίζουν τα αντίποινα. Δηλαδή οι σφαγές.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν είναι βέβαια πρωτοπόρος στον αγώνα κατά
της τρομοκρατίας. Και γι’ αυτόν τον λόγο εξαπέλυσε επιδρομές εναντίον
παλαιστινιακών στόχων αμέσως μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου,
συγκρίνοντας τον Αραφάτ με τον Μπιν Λάντεν και λέγοντας ότι το Ισραήλ και η
Αμερική πρέπει από κοινού να τον συντρίψουν. Η Ουάσιγκτον απέρριψε αυτή τη
σύγκριση, γνωρίζοντας ότι αν θέλει τη συνεργασία των Αράβων για την
αντιμετώπιση του Μπιν Λάντεν, πρέπει να συνετίσει τον Σαρόν. Και να τον
υποχρεώσει να επιτρέψει, επιτέλους, τη συνάντηση του υπουργού του επί των
Εξωτερικών, του Σιμόν Πέρες, με τον Παλαιστίνιο ηγέτη.

Πιέσεις δέχθηκε και ο τελευταίος, αφενός για να καταδικάσει αποφασιστικά την
τρομοκρατία και αφετέρου για να «μαζέψει» τους εξτρεμιστές του ­ όπερ και
συνέβη.

Η Κίνα ενημέρωσε την Ουάσιγκτον ότι θα συνεργαστεί μαζί της στον αγώνα κατά
της τρομοκρατίας (δηλαδή δεν θα προβάλει βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας), υπό
τον όρο όμως να δείξουν κατανόηση οι Αμερικανοί για τους δικούς της
«τρομοκράτες», όπως είναι η Ταϊβάν και οι αυτονομιστές του Θιβέτ. Ο Κόλιν
Πάουελ όχι μόνο έδειξε αυτή την κατανόηση, αλλά υπαινίχθηκε ότι η συνεργασία
της Ουάσιγκτον με το Πεκίνο θα έχει και στρατιωτική διάσταση.

Βροχή αιτημάτων

Η Ινδία θέλει να χαρακτηριστούν τρομοκράτες οι αυτονομιστές του Κασμίρ. Η Σρι
Λάνκα λέει το ίδιο για τους Ταμίλ. Η Τουρκία, για τους Κούρδους. Η Σερβία
υπενθύμισε ότι το δίκτυο του Μπιν Λάντεν έχει παρακλάδια στη Βοσνία, στο
Κόσοβο και στην Αλβανία. Ύστερα από αυτή τη βροχή αιτημάτων, ο Λευκός Οίκος
αναγκάστηκε στις 18 Σεπτεμβρίου να προβεί σε μια διευκρίνιση. Οι Ηνωμένες
Πολιτείες, είπε, είναι αποφασισμένες να εξαλείψουν την τρομοκρατία σε όλον τον
κόσμο ­ μόνον όμως όταν απειλούνται οι ίδιες από αυτήν.

Οι δικοί σου εθνικιστές είναι οι δικοί μου τρομοκράτες. Οι δικοί μου μαχητές
της ελευθερίας είναι οι δικοί σου τρομοκράτες. Δεν πρόκειται για μια κυνική
παρατήρηση, γράφει ο Ουίλιαμ Πφαφ στους «Λος Άντζελες Τάιμς». Ούτε για την
ανάλυση κάποιου διανοουμένου. Στην πολιτική, είναι η απλή και πικρή αλήθεια.

Οι πωλήσεις όπλων

Και αυτή η αλήθεια δεν τέμνεται πουθενά με την ηθική. Ο Αμερικανός πρόεδρος
δεν δίστασε να ζητήσει από το Κογκρέσο την άδεια να αναστέλλει για πέντε
χρόνια την απαγόρευση πώλησης όπλων σε «συνεργάσιμες» χώρες ­ ακόμη κι αν
περιλαμβάνονται στον κατάλογο των χωρών που υποθάλπουν την τρομοκρατία! Το
πρώτο βήμα έγινε το Σάββατο με την άρση των κυρώσεων κατά της Ινδίας και του
Πακιστάν. Το Πακιστάν, στρατηγικός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών στην
επίθεση κατά του Αφγανιστάν, είχε μάλιστα τιμωρηθεί για δύο λόγους. Πρώτον,
για τις πυρηνικές δοκιμές που έκανε το 1998 (όπως και η Ινδία). Δεύτερον, για
την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης το 1999 και την ανάληψη της εξουσίας από
τον δικτάτορα Μουσάραφ. Μπροστά στον κοινό εχθρό, όμως, όλα αυτά είναι
περασμένα ξεχασμένα.

Αν ψηφιστεί ο νόμος που θέλει ο πρόεδρος Μπους, θα δοθεί συγχωροχάρτι σε χώρες
που κατά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ θεωρούνται «τρομοκράτες», όπως η Συρία και το
Ιράν, και σε χώρες όπου καταπατώνται συστηματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως
η Βιρμανία.

Αδιευκρίνιστη η «βοήθεια»

Μέχρι και χθες, πάντως, οι ΗΠΑ δεν είχαν συγκεκριμενοποιήσει τι είδους βοήθεια
θα ζητήσουν από τους συμμάχους τους αρκούμενες να «εισπράξουν» διαβεβαιώσεις
στήριξης. Το ίδιο συμβαίνει και σε σχέση με την Ελλάδα.

Πάντως σήμερα στις Βρυξέλλες, όπου μεταβαίνει ο κ. Α. Τσοχατζόπουλος για να
πάρει μέρος στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, ίσως υπάρξει κάποιο στίγμα.

«Υποθέτω ότι τις επόμενες μέρες θα έχουμε φαινόμενα κινητοποίησης», δήλωσε
(Κρήτη TV) o υπουργός Άμυνας κ. Α. Τσοχατζόπουλος. «Θα πρέπει να
προσανατολιζόμαστε σε πολλές μορφές παρέμβασης», πρόσθεσε προϊδεάζοντας για τα
διάφορα «κύματα» απαντήσεων από τις ΗΠΑ σε πολλούς τομείς.

Από ελληνικής πλευράς έχουν ζητηθεί μόνο άδειες για υπερπτήσεις αεροσκαφών και
αύξηση των διευκολύνσεων στη βάση της Σούδας (αεροδρόμιο – ναύσταθμος). Από
σήμερα η Ελλάδα ξεκινά τη μεγάλη της άσκηση «Παρμενίων» με χώρο διεξαγωγής όλη
την επικράτεια και με έμφαση στον Έβρο και στη Λέσβο.

«Είχε δολοφονικό σχέδιο στη Γένοβα»

«Ο Μπιν Λάντεν ήθελε να δολοφονήσει τον Μπους και άλλους ηγέτες των χωρών της
G8 στη Γένοβα. Η Αίγυπτος το είχε πληροφορηθεί και ενημέρωσε την ιταλική
κυβέρνηση».

Αυτήν την αποκάλυψη έκανε ο Αιγύπτιος πρόεδρος Χόσνι Μουμπάρακ, σε συνέντευξή
του στη γαλλική τηλεόραση, σύμφωνα με την εφημερίδα «Ρεπούμπλικα». Ο
Μουμπάρακ, που πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες,
απηύθυνε ανοιχτή κριτική προς τις ΗΠΑ: «Μετά τα όσα συνέβησαν στη Νέα Υόρκη
και την Ουάσιγκτον, ο πρόεδρος Μπους δεν μπορεί να παραμένει απαθής και
σιωπηλός μπροστά στη μεσανατολική κρίση και να επιτρέπει στον Σαρόν να κάνει
ό,τι θέλει».