[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Το σενάριο ήταν έργο μιας μέτριας φαντασίας: Ένα τρομοκρατικό χτύπημα
φανατικών στη Νέα Υόρκη. Πολεμική ατμόσφαιρα από τα διεθνή ΜΜΕ. Άμεση
αμερικανική αντίδραση, με τυφλά αντίποινα κατά του Αφγανιστάν. Τρόμος της
κοινής γνώμης μπροστά στην ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της βίας. Διαφοροποίηση των
Ευρωπαίων και συσπείρωση του μουσουλμανικού κόσμου εναντίον των ΗΠΑ.

Το σημαντικότερο επίτευγμα της κυβέρνησης Μπους είναι ότι αυτό το σενάριο δεν
βγήκε. Δεν βγήκε, επειδή η αμερικανική ηγεσία δεν αποδέχτηκε τον ρόλο που της
είχαν “γράψει” οι διεστραμμένοι εγκέφαλοι, όταν κάρφωναν τα Μπόινγκ στους
Δίδυμους Πύργους του Ουόρλντ Τρέιντ Σέντερ.

Οι υπόλοιποι όμως τον ανέλαβαν πρόθυμα: Από τα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα, που
υποδαυλίζουν επί δεκαπέντε ημέρες πολεμική ατμόσφαιρα, μέχρι τους φανατικούς
ισλαμιστές, που συγκεντρώθηκαν στις πλατείες καίγοντας αμερικανικές σημαίες
και αυτοσχέδια ομοιώματα του Τζορτζ Μπους Τζούνιορ. Από τους “καλούς
ανθρώπους” απανταχού της Ευρώπης που κατεβαίνουν στους δρόμους να
διαμαρτυρηθούν για την αμερικανική επίθεση μέχρι τους “διανοουμένους των
παραθύρων” που σπεύδουν να καταδικάσουν το “τυφλό” αμερικανικό χτύπημα. Σαν να
ήταν ήδη πραγματικότητα ότι τα Β-52 του Strategic Air Command ισοπεδώνουν την
Καμπούλ.

Το σενάριο δεν βγήκε. Οι ανοιχτές κοινωνίες δεν λειτουργούν με αυτοματισμούς.
Είναι σε θέση να αιφνιδιάζουν τη μέτρια φαντασία, την κοινότοπη αντίληψη (για
να θυμηθούμε και τη Χάνα Άρεντ) όσων τις ερμηνεύουν από την επιφάνεια που
προβάλλουν. Από τα προϊόντα, που ρίχνει στην αγορά η βιομηχανία του θεάματος.

Η αντίδραση της αμερικανικής ηγεσίας δεν αιφνιδίασε μόνο τους τρομοκράτες. Μας
αιφνιδίασε όλους. Τόσο πολύ είχαμε εθιστεί στις αντιλήψεις του Ψυχρού Πολέμου,
στην ιδέα της άμεσης κλιμάκωσης. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι οι Αμερικανοί
θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια. Η κρίση όμως δεν έχει πλέον σενάριο, και
όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά.