Πρώτος, χωρίς φροντιστήριο

Είχε βάλει στοίχημα με τον εαυτό του. Έπρεπε να πετύχει τον στόχο του: «την
τελευταία θέση στη Νομική της Κομοτηνής»!

Ο Κώστας Ψαθάς με τους γονείς του. «Τους ευχαριστώ γιατί ως εκπαιδευτικοί μού μετέδωσαν την αγάπη για τις κλασικές σπουδές και με στήριξαν σε κάθε προσπάθεια»

Το πείσμα και η θέλησή του, όμως, του επεφύλασσαν μεγαλύτερη ανταμοιβή. Ο
Κώστας Ψαθάς πέρασε πρώτος στη Νομική Σχολή της Αθήνας, συγκεντρώνοντας μία
από τις υψηλότερες βαθμολογίες των φετινών εξετάσεων. Και, μάλιστα, χωρίς να
αφιερώσει ούτε μία ώρα για μάθημα σε φροντιστήριο.

Άλλωστε, όπως ο ίδιος λέει, δεν είχε και πολύ χρόνο για φροντιστήρια. «Είχα
πολύ διάβασμα· έπρεπε να βλέπω τους φίλους μου, αλλά και να αφιερώνω αρκετές
ώρες για να μελετάω μουσική. Δεν μου περίσσευε χρόνος για να κάνω
φροντιστήριο. Φρόντισα, λοιπόν, να εκμεταλλευτώ όσο γινόταν περισσότερο τις
ώρες του σχολείου».

Νοικοκυριό

Εκτός από όλα τα παραπάνω, βέβαια, ο 18χρονος Κώστας είχε να φροντίσει τον
εαυτό του και το σπίτι όπου έμενε. Κάθε ημέρα, μετά το σχολείο πήγαινε στο
σούπερ μάρκετ και γυρνώντας στο σπίτι έπρεπε να μαγειρέψει. Το σπίτι των
γονιών του είναι αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι στο οποίο έμενε όσο
καιρό πήγαινε στο Λύκειο.

Ο Κώστας Ψαθάς κατάγεται από τα Ψαχνά της Εύβοιας, στα οποία μένουν και οι
γονείς του και πριν από τρία χρόνια μετακόμισε στην Αθήνα, όπου μένει και ο
μεγαλύτερος αδελφός του. Τη δύσκολη περίοδο του διαβάσματος και των εξετάσεων
εκείνος την πέρασε μόνος του, έχοντας επιπλέον τις υποχρεώσεις του σπιτιού.

Κλειστό σχολείο

Γράφτηκε στο 67ο Λύκειο Αθηνών. Σχολείο, καθηγητές και συμμαθητές ήταν άγνωστα
γι’ αυτόν. «Βρήκα το σχολείο κλειστό! Ήταν περίοδος καταλήψεων. Ούτε σήμερα
μπορώ να περιγράψω την αμηχανία που ένιωσα. Είχα έρθει για καλύτερα και βρήκα
χειρότερα. Είχα κάθε καλή διάθεση να γνωρίσω τους συμμαθητές μου, να κάνω
καινούργιους φίλους, όμως εκείνοι δεν ήταν στο σχολείο. Και όσοι ήταν
ασχολούνταν με τα αιτήματα της κατάληψης».

Όταν η σχολική χρονιά άρχισε να ξαναβρίσκει τους ρυθμούς της, ο Κώστας έκανε
πολύ γρήγορα καινούργιους φίλους. Δεν είδε ποτέ τον φθόνο ή την περιφρόνηση
στα μάτια των συμμαθητών του. Ακόμα και στην Εύβοια, όταν πηγαίνει αναζητά
φίλους από την Αθήνα για να περάσει καλά. «Στο Γυμνάσιο υπήρχαν παιδιά που με
αμφισβητούσαν, επειδή τύχαινε να έχω καλύτερους βαθμούς. Στην Αθήνα, όμως, δεν
ένιωσα ποτέ άσχημα γι’ αυτό που ήμουν. Και αν υπήρχαν κάποιοι που με κοίταζαν
περίεργα στην αρχή, γρήγορα άλλαξαν γνώμη».

Δέχτηκε πολλές πιέσεις για να αρχίσει μαθήματα σε φροντιστήριο. Από γονείς,
καθηγητές και συμμαθητές. Όμως, εκείνος δεν άλλαζε γνώμη. Και όσο έβλεπε όλα
τα υπόλοιπα παιδιά να περνούν ατελείωτες ώρες στα φροντιστήρια τόσο
περισσότερο πείσμωνε. «Ήθελα να αποδείξω, πρώτα στον εαυτό μου και μετά στους
άλλους, ότι γίνεται και χωρίς φροντιστήριο».

Έτσι, αποφάσισε να μην αφήσει ανεκμετάλλευτο ούτε λεπτό από τις διδακτικές
ώρες του σχολείου. Και όχι μόνο αυτές. Ο Κώστας ζήτησε να συμμετέχει στο
πρόγραμμα Ενισχυτικής Διδασκαλίας του σχολείου του, παρά το γεγονός ότι αυτό
το πρόγραμμα απευθύνεται σε μαθητές που παρουσιάζουν ελλείψεις σε ορισμένα
μαθήματα. «Ίσως, τελικά, το ότι δεν πήγαινα σε φροντιστήριο να μου έκανε
περισσότερο καλό. Όλη η δουλειά μέσα στην τάξη γινόταν με εμένα. Κατάλαβα πως
οι καθηγητές στα σχολεία έχουν να δώσουν, αρκεί να έχουν το έναυσμα. Δεν άφησα
ούτε μία απορία, χωρίς να την εκφράσω στους καθηγητές μου. Και είδα ότι είχαν
όλη τη διάθεση να με βοηθήσουν».

Πέντε ώρες διάβασμα

Δεν μπορεί να πει πως διάβαζε πολλές ώρες. «Δεν ξεπέρασα ποτέ τις πέντε ώρες
διαβάσματος την ημέρα. Προσπαθούσα μόνο να διαβάζω πάντα συγκεντρωμένος, χωρίς
κάτι να αποσπά την προσοχή μου. Και όταν ήμουν κουρασμένος δεν άνοιγα βιβλίο.
Ήξερα πως δεν θα μπορούσα να συγκεντρωθώ και να διαβάσω όπως πρέπει. Φρόντιζα,
λοιπόν, να ξεκουράζομαι και μετά να αρχίζω το διάβασμα».

Το γεγονός ότι ζούσε μόνος του πιστεύει πως ήταν τελικά θετικό. «Το θετικό
ήταν ότι κανείς δεν με αποσπούσε από το διάβασμα. Εκτός από αυτό, όμως, το ότι
έμενα μόνος μου με έκανε πιο υπεύθυνο. Ήμουν υπεύθυνος για τον εαυτό μου και
έτσι έμαθα να είμαι εγώ ο πιο αυστηρός κριτής μου».

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα

Η Νομική ήταν εξαρχής ο στόχος του, αλλά όχι και το όνειρό του. «Το
ανεκπλήρωτο όνειρό μου είναι η φιλολογία. Γρήγορα κατάλαβα, όμως, πως ήθελα να
ακολουθήσω έναν τομέα που να μου αφήνει ανοιχτές πολλές διαφορετικές επιλογές.
Μέσα από τη Νομική μπορώ να ακολουθήσω διαφορετικές κατευθύνσεις».

Και ενώ όλοι οι άλλοι ήταν σίγουροι για την πρωτιά του, εκείνος ήθελε μόνο να
περάσει. «Ο δικός μου στόχος δεν ήταν τίποτα παραπάνω από την τελευταία θέση
στη Νομική της Κομοτηνής. Η πρωτιά ήρθε απλά σαν επιβράβευση για τον κόπο μου
όλα αυτά τα χρόνια. Και σαν έναυσμα για να συνεχίσω. Γιατί τα δύσκολα τώρα
αρχίζουν. Ξέρω πως από ‘δώ και πέρα θα πρέπει να προσπαθήσω ακόμη πιο σκληρά».

Λατρεία για τη μουσική

Ήταν προσωπική του απόφαση να φοιτήσει στο Λύκειο μακριά από το σπίτι του.
«Για να προχωρήσω στη μουσική έπρεπε να παρακολουθώ μαθήματα στο Ωδείο Αθηνών.
Αποφάσισα λοιπόν να έρθω στην Αθήνα και να γραφτώ σε ένα Λύκειο εδώ».

Ο Κώστας μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο μουσικά όργανα, με μια οικογένεια που
αγαπούσε τη μουσική. Πριν από επτά χρόνια, όταν εκείνος ήταν περίπου 11
χρόνων, τον ανακάλυψε η Μαρία Χαιρογιώργου – Σιγάρα, καθηγήτρια μουσικής και
δασκάλα του γνωστού πιανίστα Δημήτρη Σγούρου. Από τότε, κάθε Κυριακή πρωί
έπαιρνε τρία διαφορετικά λεωφορεία για να βρεθεί στο σπίτι της και να κάνουν
μάθημα στο πιάνο. Η κ. Χαιρογιώργου ήταν, εξάλλου, εκείνη που τον έφερε στο
Ωδείο Αθηνών.

«Κατάλαβα αμέσως πως το παιδάκι των 11 χρόνων, που είδα στην πόρτα μαζί με τη
μητέρα του, άξιζε. Ήταν διαφορετικός από τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Και
παρ’ όλο που τότε εγώ δεν δίδασκα στο Ωδείο, τον δεχόμουν κάθε Κυριακή για
μάθημα στο σπίτι μου. Του άρεσε να μου μιλάει για τις φιλοδοξίες και τα όνειρά
του», λέει σήμερα η κ. Χαιρογιώργου.

Το πιάνο κατέχει μία από τις πιο σημαντικές θέσεις στη ζωή του Κώστα. Με τη
μουσική έχει συνδέσει μερικές από τις πιο όμορφες στιγμές. Θυμάται ακόμη την
περυσινή συνάντηση της Βουλής των Εφήβων, στην οποία συμμετείχε, όταν «μια
ομάδα από άγνωστα μεταξύ τους παιδιά ήρθαν κοντά, στο υπόγειο του ξενοδοχείου,
με εμένα να παίζω σε ένα παλιό και σκονισμένο πιάνο».

Το πιάνο δεν σκοπεύει να το εγκαταλείψει, ούτε τώρα που θα αρχίσει το
Πανεπιστήμιο. «Θέλω να προχωρήσω στα ανώτερα θεωρητικά και είναι σίγουρο ότι
για αρκετό καιρό θα κάνω παράλληλες σπουδές. Όταν πια δεν θα μπορώ να συνδυάσω
το Πανεπιστήμιο με τη μουσική, τότε θα κάνω την επιλογή μου».

Όμως, δεν θα ήθελε ποτέ να μπει ο επαγγελματισμός στη σχέση του με τη μουσική.
«Δεν θέλω να χαλάσω την εικόνα μου για τη μουσική εξαιτίας του
επαγγελματισμού. Το πιάνο θα είναι πάντα κάτι που γεμίζει εμένα και τους γύρω
μου με χαρά».