ΓΝΩΜΗ Το ακραίο Ισλάμ απειλεί…

Ένα ζεστό απομεσήμερο ψηλά στο πέρασμα Κάιμπερ, λίγες δεκάδες μόνο
χιλιόμετρα από τη μεγάλη πακιστανική πόλη Πεσαβάρ, και πάνω στον δρόμο που
ενώνει την πρωτεύουσα του Αφγανιστάν Καμπούλ με το Πακιστάν και παραπέρα την
Ινδία, ένα ταλαιπωρημένο μικρό λεωφορείο σταμάτησε ξαφνικά στην άκρη του
δρόμου.

Η προσευχή. Φυλακισμένοι μαχητές Ταλιμπάν προσεύχονται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Βόρειο Αφγανιστάν υπό το άγρυπνο βλέμμα των φρουρών (φωτογραφία αρχείου)

Από μέσα κατέβηκαν γύρω στους δέκα άνδρες με μακριές αφγανικές πουκαμίσες και
σκουρόχρωμες ζακέτες. Αμέσως κάθησαν πειθαρχημένα στην άκρη του δρόμου
περιμένοντας να τελειώσουν κάποιες διατυπώσεις. «Αυτοί είναι μερικοί από τους
Άραβες – Αφγανούς της εποχής του τζιχάντ», σχολίασε ο άνδρας πλάι μου. Το
εντυπωσιακό ήταν πως οι άνθρωποι αυτοί ήταν σχεδόν όλοι ανοιχτόχρωμοι, κανά
δυο είχαν ασιατικά χαρακτηριστικά, και σχεδόν κανείς, παρά την περίεργη
προσωνυμία τους, δεν μιλούσε παστούν, που είναι η κύρια γλώσσα στο Αφγανιστάν.
Πληροφορήθηκα λοιπόν πως οι περισσότεροι ήσαν από επαρχίες του Καυκάσου,
ορισμένοι ήσαν Κινέζοι – Ουιγούροι και κάποιοι άλλοι από τη Μαλαισία και τις
Φιλιππίνες. Ήταν λίγοι μήνες μόλις πριν οι ταλιμπάν καταλάβουν την Καμπούλ.
Τότε για πρώτη φορά άκουσα το όνομα του Μπιν Λάντεν. Ο Αφγανός συνοδός μου με
πληροφόρησε πως σύμφωνα με τα λεγόμενα ενός από αυτούς που τον γνώριζε από
παλαιότερα, ο Σαουδάραβας πρώην μαχητής κατά των Σοβιετικών βρισκόταν με
ολόκληρη την οικογένειά του στην Τζαλαλαμπάντ. Πριν από 6 περίπου χρόνια, τα
λόγια αυτά του Αφγανού συνοδού μου πάνω στα βουνά των Χίντου Κους δεν μου
έλεγαν κάτι ιδιαίτερο. Πολύ αργότερα κατάλαβα πως ο προσωπικός αυτός «στρατός»
του Μπιν Λάντεν εκπαιδευόταν για ανατρεπτικές αποστολές στα τέσσερα σημεία της
γης.

Το Αφγανιστάν φαίνεται να μπαίνει στο στόχαστρο των περισσότερων πολιτικών
δυνάμεων της γης ως το άντρο της διεθνούς τρομοκρατίας. Με προμετωπίδα το
φανατικό Ισλάμ, ακραίοι πολεμιστές εμφανίζονται να ξεκινούν από τα ξερά βουνά
της αφγανικής ενδοχώρας με στόχο να σπείρουν τον όλεθρο στον υπόλοιπο κόσμο.
Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν ακόμη τα αποδεικτικά στοιχεία που θεμελιώνουν αυτή την
εκδοχή. Αν όμως παρουσιασθούν, τότε ο κόσμος θα μπει σε μια δύσκολη
περιπέτεια. Η Δύση θα κηρύξει τον πόλεμο εναντίον του Ισλάμ. Για μια ακόμη
βέβαια φορά. Αλλά αυτός θα είναι ένας πόλεμος δύσκολος, μακρόχρονος και
ιδιαίτερα αιματηρός.

Το Ισλάμ είναι γεγονός πως δεν βλέπει ιδιαίτερα ευνοϊκά τον υπόλοιπο κόσμο. Η
ανθρωπότητα χωρίζεται ανάμεσα στους λαούς που ανήκουν ήδη στο Ισλάμ (Νταρ αλ
Ισλάμ) και σ’ εκείνους που υπάγονται στον κόσμο του Πολέμου (Νταρ αλ Χαρμπ).
Τους λαούς δηλ. εκείνους που δεν είναι ακόμη ισλαμικοί. Με ελάχιστες
εξαιρέσεις (όπως λ.χ. οι Οσμανλήδες Τούρκοι που κατέλυσαν τη Βυζαντινή
Αυτοκρατορία), οι μουσουλμάνοι κατακτητές στην πορεία της ιστορίας εξισλάμισαν
με βιαιότητα τους πληθυσμούς που βρέθηκαν στον δρόμο τους.

Το Ισλάμ είναι όμως και ένα πράο σύστημα κοινωνικής οργάνωσης, φροντίδας του
γείτονα και του φίλου και αφοσίωσης σε μια σειρά από ανθρωπιστικές αρχές και
θέσεις. Η αφοσίωση κάποιων ακραίων φανατικών σε επιθέσεις αυτοκτονίας δεν
αποτελεί χαρακτηριστικό της μουσουλμανικής θρησκείας. Ορισμένοι θρησκόληπτοι
με επικεφαλής τους φοιτητές μαχητικών θρησκευτικών σχολών συχνά είναι
αποφασισμένοι να χάσουν τη ζωή τους για την υλοποίηση των στόχων της ισλαμικής
αναβίωσης.

Για τους φονταμενταλιστές πρώτος εχθρός είναι οι «ευνούχοι» (σύμφωνα με τα
λόγια συνομιλητή μου σε ισλαμική σχολή της Κουέτα του Πακιστάν) κυβερνήτες των
δικών τους χωρών που αρνούνται την εφαρμογή του ισλαμικού νόμου ­ της σαρία.
Κι αυτοί ακριβώς είναι οι πρώτοι στόχοι των φανατικών οπαδών του Ισλάμ. Τα
γεγονότα που συγκλονίζουν το Πακιστάν, την Αίγυπτο, την Αλγερία, την Τουρκία,
τις Φιλιππίνες, το Τατζικιστάν, παλαιότερα τη Συρία και οι συγκρούσεις μεταξύ
των φανατικών ταλιμπάν και των δυνάμεων των «κοσμικότερων» μασούντ και ραμπανί
στο Αφγανιστάν, καθώς και το κίνημα IMU στο Ουζμπεκιστάν και το Κιργιστάν,
αποτελούν στοιχεία αυτής της πάλης. Εξίσου σημαντικές βέβαια είναι και οι
ενδοϊσλαμικές «εμφύλιες» διενέξεις ανάμεσα σε διαφορετικές ακραίες
θρησκευτικές μουσουλμανικές ομάδες.

Στο Πακιστάν (μοχασίρ εναντίον τζαμαάτ και ισμαηλίτες εναντίον σουνιτών στις
βόρειες επαρχίες), στο Αφγανιστάν (ταλιμπάν εναντίον σιιτών Χαζάρας) και στο
Ιράκ (σουνίτες εναντίον σιιτών) οι συγκρούσεις αυτές είναι εξοντωτικές και
θηριώδεις.

Επόμενος εχθρός για τους φανατικούς ισλαμιστές είναι οι εξωτερικές
χριστιανικές ή άλλες δυνάμεις που στηρίζουν τους όποιους ντόπιους εχθρούς του
Ισλάμ ή και που απευθείας καταπιέζουν τους πιστούς μουσουλμάνους. Στην
κατηγορία αυτή υπάγονται κυρίως οι ΗΠΑ, λόγω σχέσεων με το Ισραήλ, η Ρωσία για
όσα συμβαίνουν στον Καύκασο (Τσετσενία, Νταγκεστάν, Ιγκουσέτια) και την
Κεντρική Ασία (Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν), η Κίνα, λόγω καταπίεσης των
αυτονομιστών μουσουλμάνων Ουιγούρων στην επαρχία Ξινζιάνγκ, η Ινδία για όσα
συμβαίνουν στο Κασμίρ, όπως βέβαια και το Ισραήλ και η Σερβία λόγω
Παλαιστινίων, Βοσνίας και Κοσόβου αντίστοιχα.

Το πιο σημαντικό τρωτό σημείο αυτών των φανατικών είναι ακριβώς η αντίδραση
των ανταγωνιστικών τους ισλαμικών ομάδων. Εφόσον διαπιστωθεί λ.χ. πως το
Αφγανιστάν και οι ταλιμπάν ενέχονται στην τρομοκρατική επίθεση εναντίον των
ΗΠΑ, τότε η Δύση θα μπορέσει να ανταποδώσει το χτύπημα με τη βοήθεια
εξαιρετικά παράταιρων συμμάχων. Η Ρωσία θα ανεχθεί μάλλον την ανάπτυξη
αμερικανικών δυνάμεων από τον Βορρά, όπου οι ισλαμιστές Τατζίκοι, φανατικοί
εχθροί των ταλιμπάν, θα στηρίξουν ένθερμα τις επιχειρήσεις τους.

Κοντολογίς, η μοναδική ελπίδα της Δύσης να εξαρθρώσει την τρομοκρατία των
φανατικών ισλαμιστών είναι η διαίρεση των δυνάμεών τους με βάση τις δικές τους
εσωτερικές διαφορές. Εντούτοις, εκτιμώ πως η γενική δαιμονοποίηση του Ισλάμ
είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Διότι στον εύλογα διεγερμένο ψυχισμό της
αμερικανικής και γενικότερα της δυτικής κοινής γνώμης είναι εύλογο να
προκληθεί ένα συναισθηματικό κύμα αντιισλαμικής υστερίας με μη ελεγχόμενες
συνέπειες. Μια καινούργια χριστιανική σταυροφορία θα οδηγήσει σε καταστροφικά
αποτελέσματα μέσα στα οποία και η πατρίδα μας θα αντιμετωπίσει εξαιρετικά
ακανθώδη προβλήματα. Διότι σε μια ενδεχόμενη «σύγκρουση των πολιτισμών» η
Ελλάδα θα βρεθεί ακριβώς στη μέση. Και τούτο επειδή ούτε οι ισλαμιστές
διακατέχονται από ιδιαίτερα θετικά συναισθήματα απέναντί μας ­ λόγω κύρια της
φιλοσερβικής μας στάσης στο Κόσοβο και στη Βοσνία ­ αλλά και οι Δυτικοί μας
κοιτάζουν με καχυποψία μια και συχνά διαφοροποιούμεθα από κρίσιμες κοινές τους
θέσεις αλλά και λόγω των περίεργων τάσεων συμψηφισμού (πως λ.χ. οι Αμερικανοί
πληρώνουν για την αλαζονεία τους και τα προηγούμενα «εγκλήματά» τους) που
ήρθαν στην επιφάνεια στο αμέσως μετά το τρομοκρατικό χτύπημα διάστημα (λ.χ.
δηλώσεις Αρχιεπισκόπου, θέσεις αριστερών κομμάτων, σχολιασμός δημοσίων
παραγόντων σε τηλεοπτικά παράθυρα). Η πιθανότητα να βρεθούμε στο κοινό
στόχαστρο και των δύο αντιμαχόμενων παρατάξεων δεν είναι μικρός ­ και συνεπώς,
εξαιρετικά επικίνδυνος.

Εν κατακλείδι πάντως, και με βάση την εμπειρία μου από το Αφγανιστάν και την
ιστορία του, θα ήμουνα πολύ σκεπτικός για τις προοπτικές μιας χερσαίας
στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον του. Και βέβαια μόνο στην περίπτωση που
υπάρχουν αναμφισβήτητα στοιχεία που να αποδεικνύουν την ενοχή της χώρας αυτής
για τη φρικιαστική τρομοκρατική επίθεση. Αν και σήμερα οι γενικότερες συνθήκες
­ όπως και παραπάνω εξήγησα ­ ευνοούν μια δυτική στρατιωτική επέμβαση,
εντούτοις η καθυπόταξη της δυσπρόσιτης αυτής χώρας είναι μια εξαιρετικά
δυσχερής υπόθεση.