ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το δικό μου τέρας

Έρχεται απροειδοποίητα, χωρίς καν μια φανερή αφορμή, μερικές φορές όταν θαρρώ
πως έχει ολωσδιόλου εξαφανισθεί, ότι εφεξής θα υπάρχει μόνο στη μνήμη μου.
Ξεκινά από κάτω προς τα πάνω, σιγανά και ύπουλα έρπει προς τον νου, αφετηρία
στο πλάι των αστραγάλων, μετά στις κλειδώσεις των γονάτων, έπειτα σφίγγεται η
κοιλιά, στο ύψος του στέρνου βαραίνει, αρχίζει να γιγαντώνεται, όταν φθάνει
στον λαιμό είναι πια τόσο κυρίαρχο που μου κόβεται η ανάσα, ξέρω ότι απέχει
μια σπιθαμή μονάχα από τον εγκέφαλό μου, εκεί πλέον σταματά, δεν έχει πού
αλλού να πάει, οπότε καταλαμβάνει κάθε γωνίτσα που βρίσκει, το δύστυχο το
τέρας, ίσως και αυτό εάν έβρισκε οδό διαφυγής να με απάλλασσε από την παρουσία
του, είναι όμως εγκλωβισμένο… Αφού με έχει αλώσει ολόκληρη, το τέρας αρχίζει
τους επίμονους ψιθύρους του, «είμαι το μόνο σταθερό στοιχείο στη ζωή σου,
παραδόσου οριστικά να ηρεμήσουμε κι οι δυο», «κανείς δεν σ’ αγαπά, όχι όπως
εγώ, μονάχα το μυαλό – στρατηγείο θέλουν, η ψυχή σου είναι στα αζήτητα»,
«κανείς δεν σε χρειάζεται, ούτε καν το μωρό σου, καλύτερα θα ήταν χωρίς
εσένα», «και ο μάγος σου απών με όλους τους τρόπους είναι, δεν έχει ούτε χρόνο
ούτε χώρο ούτε καν βλέμμα για σένα διότι απλούστατα δεν αξίζεις, μην ξεχνάς
ότι αυτός σε έδειξε σε μένα», «έλα, έλα, αγκάλιασέ με»…

Μιλάει σιγανά και μονότονα, κρυώνω αφόρητα και ξέρω πως δεν θα ζεσταθώ παρά
μόνο από μια αγκαλιά, ακινητοποιούμαι κι ακούω κι ακούω κι ακούω το τέρας,
άλλοι ήχοι δεν φθάνουν στον εγκέφαλό μου, δεν μπορούν διότι έχουν ανθρώπινη
προέλευση…

Ώρες αργότερα, αιώνες μού φαίνονται εμένα, το τέρας κουράζεται, τα πράσινα
αγέλαστα μάτια του σκεπάζονται από τα βλέφαρα, αντιστέκεται, ξέρει ότι ο έστω
και προσωρινός του λήθαργος είναι η δική μου πρόσκαιρη σωτηρία, μόλις το
παίρνει ο ύπνος αρχίζει και να συρρικνώνεται, υποχωρεί από πάνω προς τα κάτω
και με απελευθερώνει σταδιακά από τον εναγκαλισμό του, ξέρω ότι κοιμάται και
δεν πέθανε, αλλά τώρα μπορώ κι αναπνέω και μόλις τα δυνατά μπράτσα της Άννας
αγγίζουν τον λαιμό μου αρχίζω ­ επιτέλους ­ να μην κρυώνω πια…