ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Σκέφτομαι τον Γούντι Άλεν

Στους δρόμους έτρεχαν οι Νεοϋορκέζοι τρομαγμένοι, πιο ψύχραιμοι από ό,τι τους
δείχνουν οι ταινίες, και καθώς έδειχνε η τηλεόραση το μανιτάρι της έκρηξης κι
έλεγε ότι κατακαθίζει στο Μανχάταν, σκέφτηκα τον Γούντι Άλεν και την επόμενη
μέρα του. Μαζί του έχω αγαπήσει τη Νέα Υόρκη, το Μανχάταν, την έχω περπατήσει,
χωρίς ποτέ να την έχω επισκεφθεί. Η πόλη αυτή, η βασιλεύουσα των πόλεων, θα
είναι αλλιώτικη από σήμερα και οι καλλιτέχνες με τις ντελικάτες ανησυχίες θα
βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση. Εκεί που υπάρχει ο πλούτος και η ισχύς
συναντούνται και τα σπάνια λουλούδια, σαν τον Γούντι Άλεν, και την παρέα του,
αλλά χρειάζονται την πλήξη της καθημερινότητας, τη σιγουριά της ελευθερίας,
χρειάζονται πλήρη άνεση για να ανθίσουν. Ο Αρμαγεδδών δεν τους πηγαίνει, παρά
μόνο σαν κινηματογραφική παραγωγή που ίσως κάποτε τη σατιρίσουν. Τι κάνουν
λοιπόν όταν ζωντανεύουν οι ταινίες πανικού; Τι θα βρουν να πουν οι άνθρωποι
αυτοί, πώς θα μιλήσουν μπροστά στη βουβαμάρα της τυφλής βίας; Ίσως υπάρξουν
έργα τέχνης με θέμα την προσωπικότητα των δραστών, τον έρωτα της καταστροφής,
την ηδονή του θανάτου, αυτή τη διεστραμμένη ικανοποίηση του φανατισμού που
μπορεί να οδηγήσει ένα ανθρώπινο ον να πέσει με το αεροπλάνο του πάνω σ’ έναν
ουρανοξύστη. Όμως καλλιτεχνικά, προτιμώ, προτιμούμε πολλοί, πιστεύω, τις
νευρωτικές, παρακμιακές, αστείες αγωνίες του Γούντι Άλεν, αυτές που
εκτυλίσσονται στη σκιά της κραταιάς πόλης, αυτές που απειλούνται μαζί με όλη
την κουλτούρα της πόλης αυτής, που στο κάτω κάτω ανήκει σε όλους μας, όπως η
Ακρόπολη της Αθήνας, και κανείς δεν δικαιούται να την καταστρέφει.