ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο Μεγάλος Φτωχός Αδελφός

Αγαπητέ γείτονα Αχμέτ, σας βρίσκω εξαιρετικά προωθημένους στον τομέα των
ριάλιτι σόου. Γροθιά στο στομάχι της κοινωνίας σας, της κυβέρνησής σας, του
συστήματος γενικότερα, η νέα τηλεοπτική εκπομπή τύπου «Μεγάλος Αδελφός», που
δεν παρακολουθεί, ωστόσο, ένα τσούρμο πολίτες στην τουαλέτα, στην
κρεβατοκάμαρα ή στην κουζίνα. Πρωταγωνιστές δύο ζευγάρια που προσπαθούν να
επιβιώσουν με το βασικό μισθό. Με 31.000 δρχ. το μήνα. Παρακολουθεί τη ζωή
τους στο σπίτι. Τι περιλαμβάνει το ψυγείο τους. Ποια είναι η κατανάλωση νερού,
ηλεκτρικού ρεύματος, προσωπικών ειδών. Οι κάμερες τούς ακολουθούν και έξω από
αυτό. Πώς πηγαίνουν στη δουλειά τους.

Τι κάνουν τα βράδια. Διάβασα τη σχετική περιγραφή της εκπομπής και την βρήκα
θαυμάσια ιδέα. Μπορούμε άραγε να την υιοθετήσουμε; Η αποτυχία της είναι
δεδομένη μου λέει καλή συνάδελφος γιατί δεν υπάρχουν περιπτώσεις πολιτών που
να ζουν τόσο φτωχά στη χώρα μας. Αλλά και να υπάρχουν είναι ελάχιστες και ως
μειοψηφία αφήνει παγερά αδιάφορη τη μεγάλη μάζα. Άρα, η ζητούμενη
θεαματικότητα πάει περίπατο. Της αντιπροτείνω: «Να πάρουμε συνταξιούχους».
Διάολε, πώς ζουν με 100 και 120 χιλιάδες δραχμές. «Έχουν κάνει το κουμάντο
τους», μου απαντάει με νόημα. Κάτι έχω ακούσει για παραοικονομία. Κάτι έχω
ακούσει για φοροδιαφυγή. Κάτι έχω ακούσει για άδηλους πόρους. Κανείς δεν
πεθαίνει από πείνα σήμερα. Ούτε και στην Τουρκία πεθαίνουν από πείνα οι
διαγωνιζόμενοι.

Απλώς πάνε με τα πόδια στη δουλειά τους για να μην πληρώσουν εισιτήριο.
Περνούν τις ώρες τους στα σκοτάδια για οικονομία. Τρέφονται με μουχλιασμένο
ψωμί. Και μη μπορώντας να κάνουν τίποτα άλλο, κάνουν παιδιά. Λίγο το έχεις
αυτό για το κράτος; Δεν ξέρω για φτωχούς, αλλά πολύτεκνους σίγουρα δύσκολα
βρίσκεις στη χώρα μας.