ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα κόκκινα παπούτσια…

Τα χαζεύω επί μισή ώρα. Δέκα σειρές σε ύψος, επί δέκα μέτρα μήκος η κάθε
σειρά. Ίλιγγος! Σαν να κάνεις μπάντζι τζάμπινγκ σε ένα τεράστιο ενυδρείο που
αντί για ψαράκια έχει εκατοντάδες ζευγάρια παπουτσιών. Το φιλαράκι μου με
επαναφέρει στην πραγματικότητα. «Άντε, θα δοκιμάσεις τίποτα;».

Τα κοιτάζω σκανάροντας φόρμα, στυλ, συνδυασμούς με ρούχα, εικόνες από τα
περιοδικά μόδας, άνεση, και πάνω απ’ όλα μυθολογία. Γιατί ένα ζευγάρι
παπούτσια αν δεν σε ταξιδεύει σ’ ένα «κλίμα», τότε έχει αποτύχει.

Κρεμ με χαμηλό τακούνι και λουράκια. Καφέ δέρμα φλατ. Μπαλαρίνες με μαυρόασπρο
μοτίβο. Μαύρα με μπαρέτα στυλ «πηγαίνω ακόμα σχολείο», που ακούω ότι φέτος θα
σκίσουν. Αχνό ροζ ξώφτερνο για ντελικάτους αστραγάλους. Σοβαρό και σεμνό
χαμηλοτάκουνο για εργαζόμενα κορίτσια. Μπότες και μποτάκια κάθε στυλ.

Ο πωλητής προτείνει ένα ζευγάρι δερμάτινες μυτερές μπότες, όπως Άγρια Δύση!
«Μα εσύ δεν δοκιμάζεις ποτέ κάτι που δεν έχεις διανοηθεί να φορέσεις;», με
προκαλεί ο πωλητής κι εγώ «τσιμπάω» χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Είναι χάλια.

Ο παιδικός μου φίλος χαζεύει τα αντρικά.

Γυρνάω στις ντένιμ μπαλαρίνες με το λουράκι. Εντελώς φλατ και στρογγυλές. Το
τζιν είναι ΟΚ για φέτος. Χαριτωμένες και άνετες. Καμία σχέση με τις
καουμπόικες. Μ’ αυτά μπορώ τουλάχιστον να περπατήσω.

Ο Στέλιος όμως που με ξέρει, πιάνει το βλέμμα μου. «Για δες κι αυτά» λέει
αδιάφορα και την ξανακοπανάει.

Είναι κόκκινα, με λεπτό τακούνι και παραδόξως «πρωινά». Επίσης μπορώ να
περπατήσω. Το σκέφτομαι, αλλά διστάζω. Φεύγουμε «και θα το σκεφτώ». Πριν
φτάσουμε στη γωνία βάζει τα γέλια και βγάζει ένα κουτί από τη σακούλα που
κουβαλάει στα χέρια. «Άντε, και του χρόνου» λέει χαμογελώντας για όλα τα
γενέθλια και τις γιορτές που ξέχασε. Και μου έδωσε τα κόκκινα παπούτσια στο
χέρι.