ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Στίλβωσις ταυτοτήτων

Δύσκολες ημέρες για την επιλογή ορθής στάσης έναντι των προβλημάτων της
Ορθοδοξίας. Το γεγραφέν παλινδρομεί και το λεχθέν ταράσσεται. Τι μέλλει και
οφείλει γενέσθαι; Πώς να ξεκαθαρίσει η σύγχυση περί των ταυτοτήτων; Πώς θα
δείξουν ποιοι είναι οι καλοί χριστιανοί ορθόδοξοι; Αν ήμουν επίσκοπος εγώ,
σκληρός κι αμετανόητος ορθόδοξος, ειδικά αν ήμουν Αρχιεπίσκοπος, θα μάζευα τα
ράσα μου και θα πήγαινα στα λιμάνια. Εν ανάγκη θα χρησιμοποιούσα τα λιμενικά
ταχύπλοα, ν’ ανεμίσει η κόμη μου στο θαλασσινό αεράκι. Θα ανέσυρα από τα
πελάγη της συγχύσεως το ακριβές χριστιανικό πρόσωπο της συνδρομής προς τον
πλησίον, της αγάπης, ή έστω απλώς της ελεημοσύνης και θα θριάμβευε στο επόμενο
γκάλοπ η δημοτικότης μου. Θα έσπευδα στο πλευρό των συνανθρώπων μας που
αποκαλούνται «λαθρομετανάστες» εκ των ψυχρών περιγραφέων του δημοσίου βίου, θα
έτεινα χείρα βοηθείας εις τους απίστους, πλην όμως πάσχοντας αυτούς, τους
ταλαίπωρους και περιβεβλημένους με ράκη, ως ο Χριστός εστράφη στους πτωχούς
και δυστυχισμένους. Άνωθέν μου το ελικόπτερον θα ακινητούσε βοών, κατάπληκτο
εκ της αποκαλύψεως του τόσον απλού και βαθέος νοήματος της θρησκείας. Τεράστια
ευκαιρία παρέχουν οι άνθρωποι αυτοί, οι δυστυχισμένοι και πανταχόθεν
εκδιωκόμενοι, οι ανεπιθύμητοι και κυνηγημένοι υπό των κοσμικών αρχών και
νόμων, εις το να εκδηλωθεί η φιλάνθρωπος στάσις των διακονούντων τα θεία επί
της μικράς επικρατείας. Ιδού στάδιον δόξης λαμπρόν δια την άσκησιν εξουσίας,
ήτις θα υπερκαλύψει τις ταπεινές δυνατότητες του κράτους και θα αναδείξει το
μεγαλείον της Ορθοδοξίας, άνευ όρων και ορίων, εν μέσω οδοιπόρων και ασθενών.
Γιατί δεν το κάνουν οι πατέρες; Εμποδίζουν τα ράσα στα πόδια, δυσκολεύουν την κίνηση;