[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Στην πολιτική», λέγεται, «όλα επιτρέπονται» ­ με μία εξαίρεση. Κανένας
πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του δεν προβαίνει σε ενέργειες οι οποίες να
δεσμεύουν τις επόμενες κινήσεις του. Αντιθέτως, πολιτεύεται με τρόπο που οι
επιλογές του να είναι ανοιχτές. Δεν θέλει να βρίσκεται σε μονόδρομο, αλλά σε
σταυροδρόμια. Διαφορετικά, αν μια κίνηση «δεν του βγει», αν δεν πάρει σωστή
κατεύθυνση, μπορεί να βρεθεί σε αδιέξοδο. Και τότε ή θα μείνει εγκλωβισμένος,
ή θα καταπιεί την υπερηφάνειά του και θα κάνει πίσω. Και στις δύο περιπτώσεις
είναι πολιτικά χαμένος.

Από την ώρα που ο ίδιος έθεσε το ζήτημα των ταυτοτήτων, αρχές καλοκαιριού του
2000, ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος κινείται σε λογική μονοδρόμου. Πρόκειται
για στρατηγική που επικεντρώνεται σε σταθερή άσκηση πίεσης για να γίνουν
αποδεκτές οι θέσεις του. Στόχος ήταν αρχικά η κυβέρνηση Σημίτη, όταν όμως αυτή
δεν υποχώρησε, ο Αρχιεπίσκοπος έβαλε απέναντί του την ελληνική Πολιτεία.
Αποτέλεσμα; Η αντίθεση του κ. Κ. Στεφανόπουλου. Αρνητική ήταν και η ετυμηγορία
της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Έτσι, η Αρχιεπισκοπή βρέθηκε σε αδιέξοδο. Μόνη
εναλλακτική λύση η οπισθοχώρηση.

Είναι αλήθεια ότι από την αρχή ο κ. Χριστόδουλος έδειξε διάθεση παρέμβασης στα
δημόσια πράγματα ­ διάθεση δηλαδή να κινηθεί πολιτικά, με την ευρεία έννοια
του όρου. Το πρόβλημα είναι ότι αποδεικνύεται ερασιτέχνης πολιτικός που
παγιδεύεται στις ίδιες του τις κινήσεις. Είναι τυχαίο ότι οι δημοσκοπήσεις ­
όπως η χθεσινή της Metron Analysis ­ εμφανίζουν την κοινή γνώμη να διαφωνεί με
τους χειρισμούς της Ιεραρχίας; Η έμφαση στους χειρισμούς είναι κρίσιμη. Διότι
η επιλογή ανοιχτών κινήσεων δεν είναι εκδήλωση τακτικισμού. Οι ανοιχτές
κινήσεις επιτρέπουν τη σύνθεση διαφορετικών απόψεων, διαμορφώνοντας κοινωνικές
συναινέσεις που μετουσιώνονται σε πολιτική. Με τον πολιτικό ερασιτεχνισμό του,
ο Αρχιεπίσκοπος δεν υπηρετεί ούτε την Εκκλησία ούτε τους πιστούς της ­ δηλαδή
την ελληνική κοινωνία.