ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αντίο με σπονδές στον Ποσειδώνα…

Παραλία. Κοντά στο χάραμα. Η μουσική στη διαπασών. Το φεγγάρι στη διαπασών. Το
καλοκαίρι στο τέλος του. Το μπαρ φιλοξένησε όλους αυτούς τους μήνες παρέες και
ζευγάρια, άγνωστους που έγιναν κολλητοί, καύσωνες και αεράκια, διασκευές των
Abba, Texas και Daff Punk, οι τρεις τελευταίες δεκαετίες της ζωής μας
ανακατεύονταν μουσικά ­ ποιος έχει χρόνο γι’ απολογισμούς, σφηνάκια και
καινούργια βλέμματα περιμένουν.

Σε λίγες μέρες οι περισσότεροι φεύγουν, γυρνάνε στα μαθήματα και στις
δουλειές. Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Γιάννινα, Κρήτη, Λάρισα, Λονδίνο περιμένουν
εκείνους που όλο το καλοκαίρι έβαζαν μουσική, σέρβιραν ποτά, χόρευαν και
ερωτεύονταν. Ο Αντώνης πάνω στο μπαρ δίνει τον ρυθμό ­ αστεία, χορός και ποτά
και έτσι για ν’ αρχίσει ο αποχαιρετισμός στα θερινά όπλα, το πρώτο μπουγέλο.
Οι κανάτες γεμίζουν αστραπιαία, λάστιχα επιστρατεύονται, ο στρατός των ατάκτων
βάλλει προς όλες τις κατευθύνσεις, no mercy, no prisoners, συμμαχίες που
αλλάζουν με τα δευτερόλεπτα, κανείς στεγνός. Όλοι μούσκεμα με νερό, χαρά,
καλοκαίρι, φιλία. Ο ήλιος βρίσκει τους πάντες λούτσα. Οι πυροσβέστες που
περνάνε για να σβήσουν τη φωτιά στο κοντινό χωριό κοιτάνε περίεργα ­ «μη
φοβάστε αδέλφια, κι εμείς νερά ρίχνουμε» τούς φωνάζουμε και μας γελάνε
κουρασμένα. Το «Αντίκ» έχει γίνει πισίνα, τα ρούχα στύβονται, μάλλον το ίδιο
και οι καρδιές, φορτισμένες με γέλιο, ξεκούραση και μια μυστική συνενοχή.

Αποχαιρετάμε το καλοκαίρι, το ξέρουμε, αυθόρμητα, θορυβώδικα και παιδικά.
Ακόμα και οι γείτονες συμμετέχουν, δεν γκρινιάζουν για τη δυνατή μουσική που
χαιρετίζει εκείνους που πάνε να πιάσουν δουλειά. Κοιτάνε νέους όλων των
ηλικιών να πλατσουρίζουν αφήνοντας πίσω τους ρέμπελα μεσημέρια και νύχτες κάτω
απ’ τ’ άστρα. Άλλο ένα καλοκαίρι της ζωής μας τελειώνει με σπονδές στον
Ποσειδώνα…

Καλό φθινόπωρο παιδιά. Αντώνη, βάλε ένα τελευταίο…