ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κιτς εν μέσω Μπωφόρ!

Ποια ήταν η μεγαλύτερη ταλαιπωρία αυτού του καλοκαιριού, αναρωτιόμουν,
κάνοντας τον απολογισμό ενός ακόμα θέρους της ζωής μου. Μήπως το να περιμένεις
μια πτήση για Χανιά, που κανείς στην Ολυμπιακή δεν… γνώριζε και γι’ αυτό
(μάλλον γι’ αυτό, λέω, γιατί κανείς ποτέ δεν σου εξηγεί αξιόπιστα σε αυτή την
περίεργη χώρα) σε περιέφερε, ως τετράποδον, επί δύο ώρες από πύλη σε πύλη του
καινούργιου αεροδρομίου (για να «μάθει» τελικά ο εθνικά υπερήφανος
αερομεταφορέας μας ότι… υπήρχε τέτοια πτήση υπό την απειλή ορισμένων
Κρητίκαρων επιβατών);

Όχι, απάντησα στον εαυτό μου. Η μεγαλύτερη (ψυχική) ταλαιπωρία ήταν να
πηγαίνεις και να γυρνάς με «χάι σπιντ» από τη Μήλο και να έχεις υποχρεωτικά,
εκτός από τα επτά Μπωφόρ του Αιγαίου που σου σμπαριάλιζαν το στομάχι και το
κεφάλι, τα ελληνικά σίριαλ της ιδιωτικής τηλεόρασης στη διαπασών να σε
σφυροκοπούν χωρίς λύπηση επί τέσσερις στο aller, συν τέσσερις στο retour,
συνεχείς ώρες. Και να ανακαλύπτεις εκεί ξαφνικά, μέσα στην καρδιά του
καλοκαιριού, τι βλέπει ο μέσος Έλληνας όλο το χρόνο: Κατιναριά με κόκκινα
μαλλιά και παπούτσια-«τούβλα» να ουρλιάζουν διαρκώς και αδιαλείπτως (έτσι,
χωρίς λόγο). Δήθεν σέξι «γατούλες» με μπορντό γυαλιστερά νεγκλιζέ να
λικνίζονται σε μικροαστικές κρεβατοκάμαρες. Πενηνταπεντάρηδες με βαμμένο μαλλί
και πλατύ χρυσό ρολόι να σου κάνουν πομπώδεις «φιλοσοφικές» αναλύσεις με
βουρκωμένα μάτια. Και ζευγαράκια να «παίζουν» ναζιάρικα πετώντας ο ένας στον
άλλο… κιμά μέσα σε ένα κρεοπωλείο!

Ένας απίστευτος αχταρμάς από θλιβερά κακέκτυπα του «Τόλμη και Γοητεία», με
ολίγον (φαιδρό) αστυνομικό στόρι και πολλή – πολλή σάλτσα ελληνικού κιτς. Το
ένα σίριαλ να διαδέχεται ακατάπαυστα το άλλο, τόσο που να ανασαίνεις με
ανακούφιση όταν έμπαινε ενδιάμεσα η διαφήμιση με το αναψυκτικό ή το παγωτό.
Όχι, όμως για πολύ. Μετά, άρχιζε το μεγαλύτερο και το πιο επώδυνο «σίριαλ» της
ελληνικής τηλεόρασης: oι «ειδήσεις» των οκτώ!