ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μαγική σιωπή…

Δεν θυμάμαι πότε τη γνώρισα, ούτε πώς ήταν η πρώτη αντίδραση. Πέρασε πολύς
καιρός και η μνήμη δεν φωτίζει πια τις λεπτομέρειες. Θυμάμαι όμως πως η σχέση
μας ήταν από εκείνη την πρώτη στιγμή αντιφατική, διφορούμενη. Ερωτική όσο και
απόμακρη. Φιλική όσο και οργισμένη. Θυμάμαι και το δικό της πρόσωπο, πάντα να
αλλάζει, να μεταμορφώνεται, άλλοτε να τρομάζει κι άλλοτε πάλι να ελκύει και να
προκαλεί. Άλλοτε να ταξιδεύει τη σκέψη μακριά, κι άλλοτε πάλι να την
εγκλωβίζει μέσα σε αδιέξοδα, να την παγιδεύει σε ώρες που δεν κυλούν.

Μαγική η εικόνα της, μαγική η μυρωδιά της. Μαγική και η επιρροή της, πάντα.
Δυνατή όσο τίποτα, να επιβάλλεται στον χώρο και τον χρόνο. Να έρχεται
απρόσκλητη για να απλώσει χρώματα μοναδικά, για να φωτίσει αποχρώσεις σε
στιγμές και αισθήματα, να δώσει ένταση σε ιδέες και λέξεις. Ή να έρχεται
έξαφνα και να σέρνει μαζί της το σκοτάδι. Να γεμίζει με αυτό γωνιές της
καρδιάς και του νου, να μαυρίζει ανθρώπους, να ισοπεδώνει σχέσεις, να αφήνει
πίσω της εκείνη τη βοή που κάνει το αίμα να παγώνει…

Ναι, πολλές φορές την αποζήτησα εγώ τη σιωπή… Έψαξα να τη βρω, την τράβηξα
στο δωμάτιο ή την απομόνωσα ανάμεσα από ήχους και μουσικές. Έσκυψα δίπλα της,
για να διαβάσω τις σκιές. Της ζήτησα να με προστατεύσει. Χτύπησα πάνω της με
δύναμη, για να μετρήσω τις αντοχές μου.

Πολλές φορές της θύμωσα, πολλές φορές την παρεξήγησα, πολλές φορές την πήρα
περισσότερο στα σοβαρά απ’ ό,τι της άξιζε. Πολλές φορές με θύμωσε κι αυτή.
Πολλές φορές με άφησε να αναρωτιέμαι κι άλλες τόσες με κόλλησε στον τοίχο.

Με κέρδισε σε αμέτρητες παρτίδες και τη νίκησα σε ελάχιστες. Από το παιχνίδι
μαζί της όμως, δεν μπορώ να ξεφύγω. Όσο κι αν η ψυχή μου αποζητά την
επικοινωνία και την επαφή, τις λέξεις που φωνάζουν και μπλέκονται, όσο κι αν
αρνούμαι να συμβιβαστώ μαζί της…