[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τελικά ουδέν κακόν αμιγές καλού. Κάνα δυο ακόμη προσωπικές επιθέσεις να κάνει
ο Αρχιεπίσκοπος στον Πρωθυπουργό και ο κ. Σημίτης θα πάρει το Συνέδριο του
ΠΑΣΟΚ κάνοντας… περίπατο. Αν φθάσει να τον… αφορίσει κιόλας, ε τότε το
ΠΑΣΟΚ μάλλον θα έχει εξασφαλίσει τις επόμενες εκλογές…

Καλά λένε ότι στην πολιτική ακόμη και μία εβδομάδα είναι πολύς χρόνος. Ποιος
φανταζόταν πριν από δύο μήνες, όταν η κυβέρνηση βρισκόταν στα πρόθυρα…
νευρικής κρίσης, ότι θα φθάναμε μερικές μόλις εβδομάδες πριν από το Συνέδριο,
να δουλεύει σαν… ελβετικό ρολόι. Χωρίς συντροφικά μαχαιρώματα, χωρίς
δημόσιες διαφωνίες και αλληλλοϋπονομεύσεις που έδιναν την αίσθηση της
διάλυσης.

Ακόμη και ο πολύς Θόδωρος Πάγκαλος βγήκε με δηλώσεις υπέρ του Σημίτη.

Μπορεί όλα αυτά ­ θα πείτε ­ να οφείλονται στην καλοκαιρινή ραστώνη, στα
μπάνια του λαού που δίνουν μία πιο αισιόδοξη νότα στην καθημερινότητα.

Όμως πέρα απ’ όλα αυτά, για τη σημερινή… σουηδική ηρεμία σίγουρα ρόλο έχει
παίξει και ο Αρχιεπίσκοπος. Αφήστε που οι δηλώσεις του προκαθημένου της
Εκκλησίας έχουν αναγκάσει και τη Ν.Δ. να κρατήσει χαμηλούς τόνους στο θέμα των
ταυτοτήτων για να αποφύγει τυχόν ταύτισή της με ακραίες, πάνω στο ζήτημα,
θέσεις.

Είναι σαφές ότι στο ΠΑΣΟΚ προσεύχονται πλέον δυνατά αρχίζοντας με το… «Πες
τα Χριστόδουλε».

«Απαραίτητη» ανησυχία…

Οι πραγματικές προσευχές όλων των Ελλήνων, πάντως, είναι με τους 350 άνδρες
της Ελληνικής Δύναμης Σκοπίων που αναπτύσσεται στην Πρώην Γιουγκοσλαβική
Δημοκρατία της Μακεδονίας. Κύριος φόβος είναι μήπως κάποιοι Αλβανοί
εξτρεμιστές, οι οποίοι επιθυμούν την απόσχιση του τμήματος της ΠΓΔΜ όπου ζουν
αλβανόφωνοι, δεν συμμορφωθούν με τους όρους της συμφωνίας αφοπλισμού και
ανοίξουν πυρ κατά των δυνάμεων του ΝΑΤΟ.

Σε μιά τέτοια περίπτωση οι ελληνικές δυνάμεις διατρέχουν ασφαλώς μεγαλύτερο
κίνδυνο από τις αντίστοιχες βρετανικές, γαλλικές ή ιταλικές, καθώς είναι
γνωστή στο αλβανικό στοιχείο η αρνητική στάση που τήρησε η ελληνική κοινή
γνώμη στον πόλεμο του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο. Αλλά και η συμπάθεια των Ελλήνων
προς τους Σέρβους.

Γι’ αυτό και οι ΝΑΤΟϊκοί έχουν αποφασίσει την ανάπτυξη της ελληνικής δύναμης
στην περιοχή Κρίβολακ, η οποία δεν συνορεύει με τα σημεία όπου βρίσκονται
μεγάλες συγκεντρώσεις αλβανόφωνων ανταρτών.

…για τη «συγκομιδή του μήνα»

Ωστόσο, ακόμη κι αν η «Απαραίτητη Συγκομιδή» εξελιχθεί σύμφωνα με το πιο
αισιόδοξο σενάριο (παράδοση 2.000 όπλων από τους Αλβανούς στους ΝΑΤΟϊκούς
χωρίς να ανοίξει μύτη), οι ανησυχίες για το μέλλον παραμένουν εφόσον η δύναμη
των 3.500 ανδρών μείνει μόλις ένα μήνα στη γειτονική χώρα.

Τι εμποδίζει τους Ουτσεκάδες του Κοσσυφοπεδίου να ξαναρχίσουν τις επιδρομές
στην ΠΓΔΜ και τον εξοπλισμό των ακραίων αλβανοφώνων αμέσως μετά την αναχώρηση
της ΝΑΤΟϊκής δύναμης; Έλα ντε…

Χειρόφρενο στο αλκοόλ;

Απορίας άξιον είναι, όμως, και το ότι το υπουργείο Μεταφορών προχωρεί στη
δραστική μείωση των ορίων της επιτρεπόμενης κατανάλωσης αλκοόλ από τους
οδηγούς. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η Πολιτεία θα πρέπει να κάνει το παν,
ώστε να αποτρέψει στους Έλληνες να οδηγούν μεθυσμένοι. Άλλο αυτό, όμως, και
άλλο το να διώκεται αυτός που οδηγεί με ενάμισι ποτήρι μπίρα στο αίμα του. Και
ως γνωστόν, νόμος ο οποίος παραβιάζεται κατά σύστημα από τη μεγάλη πλειονότητα
των πολιτών χάνει την αξιοπιστία του και δεν μπορεί για πολύ να σταθεί. Γιατί
δηλαδή οι Γερμανοί, οι Βρετανοί ή οι Φινλανδοί που έχουν πολύ μεγαλύτερο
πρόβλημα αλκοόλ από μας να επιτρέπουν στους οδηγούς τους διπλάσιο όριο
κατανάλωσης αλκοόλ από το δικό μας, όταν μάλιστα οι περισσότεροι Έλληνες
πίνουν πολύ πιο λελογισμένα από τους Βόρειους Ευρωπαίους.

Η λύση δεν είναι η ποινικοποίηση της κατανάλωσης δύο ποτηριών κρασιού, αλλά η
αυστηρή τήρηση της υφιστάμενης νομοθεσίας. Αν, παραδείγματος χάριν, η Ελληνική
Αστυνομία την έστηνε έξω από τα κέντρα διασκέδασης και έκανε αλκοτέστ τα
βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου είναι βέβαιον ότι θα ανάγκαζε κάποιους
ασυνείδητους που οδηγούν σκνίπα στο μεθύσι να πάρουν ταξί αντί να είναι…
δημόσιοι κίνδυνοι. Εκτός κι αν ο στόχος της θέσπισης αυστηρότερων ορίων δεν
είναι τόσο η μείωση των ατυχημάτων όσο η αύξηση των εσόδων του κράτους…

Τα έργα που τρέχουν

Όλο γκρινιάζουμε και καλά κάνουμε κατά μία έννοια. Όμως θα πρέπει να
παραδεχθούμε ότι κάποια πράγματα προχωρούν ακόμη και στην Ελλάδα με γοργούς
ρυθμούς. Να, για παράδειγμα, η γέφυρα στο Ρίο-Αντίρριο βρίσκεται ήδη τρεις
μήνες μπροστά από το χρονοδιάγραμμα κατασκευής της. Μην πείτε πως αυτό δεν
είναι πρωτοφανές για μια χώρα όπου τα δημόσια έργα της θυμίζουν το… γεφύρι
της Άρτας. Η κυβέρνηση μπορεί να έχει γενικώς τα χάλια της. Το έργο που θα
αφήσει πίσω της, όμως, τουλάχιστον στον τομέα των υποδομών θα είναι
εντυπωσιακό, ακόμη και αν το δει κανείς μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς
του πιο φανατικού πολέμιου τού κ. Σημίτη. Το Μετρό, το νέο αεροδρόμιο, η
Αττική Οδός, η γέφυρα στο Ρίο, η Εγνατία και η Ιωνία Οδός δίνουν ­ επιτέλους ­
στη χώρα την εικόνα ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. Αν προσθέσει κανείς σε
όλα αυτά και τις σημαντικές παρεμβάσεις που θα γίνουν στην Αθήνα εν όψει των
Ολυμπιακών Αγώνων, δεν μπορεί παρά να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ζωή μας
θα γίνει ευκολότερη σύντομα. Κάποιος θα πει ότι όλα αυτά τα έργα θα έπρεπε να
είχαν προχωρήσει και να είχαν ολοκληρωθεί εδώ και χρόνια. Ίσως Ας μη
μεμψιμοιρούμε, όμως, διαρκώς. Έτσι κι αλλιώς το καλύτερο είναι ο εχθρός του
καλού. Αλλά και το καλό αρκετό είναι…

Τα όνειρα είναι ελεύθερα

Βροχές και καταιγίδες το Σαββατοκύριακο. Και όπως λέει κι ο ποιητής, με την
πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι. Και μαζί με τα πρωτοβρόχια θα
γυρίσουν και όλοι οι παραθεριστές από τις διακοπές τους. Που σημαίνει πως η,
σχεδόν όμορφη σήμερα, άδεια Αθήνα (όπως και οι υπόλοιπες μεγάλες πόλεις) θα
γίνει και πάλι αβίωτη. Με συνεχή κίνηση στους δρόμους, χωρίς θέσεις
παρκαρίσματος, με βουνά σκουπιδιών σε κάθε γωνία, με διάχυτο και συνεχή
εκνευρισμό, με έλλειψη σεβασμού τού ενός πολίτη προς τον διπλανό του. Όπως
δηλαδή συμβαίνει αυτήν τη στιγμή σε όλες της παραλίες της χώρας. Όπου κάποιοι
πάνε για το καθημερινό μπάνιο τους αφήνοντας πίσω τους ­ για να το μαζέψει
ποιος άραγε ­ το πλαστικό μπουκάλι με το νερό τους, το άδειο κουτί από τα
τσιγάρα τους, την καρπουζόφλοιδά τους. Όπου κάποιοι παρκάρουν το αυτοκίνητό
τους πάνω στην άμμο ­ μπας και περπατήσουν κάνα μέτρο λιγότερο ­ πάνω στη
στροφή όπου περνάει το υπεραστικό λεωφορείο, πάνω στην είσοδο της ταβέρνας. Η
λύση είναι μία. Έντεκα μήνες τον χρόνο να μένει κανείς στην εξοχή. Και τον
Αύγουστο να γυρίζει στην Αθήνα. Αλλά, όπως έλεγε ένα παλιό τραγούδι των Άμπα
νομίζω «Dreaming is free» (Τα όνειρα είναι ελεύθερα). Καλό χειμώνα.