ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Λούμπεν ευτυχισμένοι…

Οι νύχτες τους υπόγειες σε συνοικιακά κλαμπ. Ο πορτιέρης με τα υπερφουσκωμένα
μούσκουλα τούς καλοδέχεται. Οι καλύτεροι πελάτες. Οξυζενέ χαμόγελα ξεπεσμένης
κομμουνιστικής δόξας τούς σερβίρουν «μπόμπες». Δεν παραπονιούνται.

Ελαφροτσιφτετέλικα σουξεδάκια συντροφεύουν τη χαρά τους. Συχνά, ανεβαίνει ο
πυρετός από τους ημίγυμνους λικνισμούς στην μπάρα. Λιγωμένες ματιές στο
αντικείμενο του πόθου πυροδοτούν αρχέγονες ηδονές.

Λούμπεν διασκέδαση…

Μαρξ, ευρωπαϊκό όραμα, παγκοσμιοποίηση, «δεξιά», «αριστερά». Άγνωστες λέξεις.

Εφημερίδες, βιβλία, συνέδρια, ημερίδες. Έννοιες για τους «άλλους».

Φιλοσοφούν τα απογεύματα στις καφετέριες: «Το είπε η τηλεόραση…». Η έμπνευσή
τους.

Μια φορά στα τέσσερα χρόνια θα χρειαστεί να ψηφίσουν. Πεδίο βολής για τους
κομματάρχες. Κάποιος θα τους παραμυθιάσει πάλι. Ο αντίλογός τους περιορίζεται
στενά στα ψίχουλα που ίσως γεμίσουν το πορτοφόλι τους. «Πόσα θα πάρω – πόσα θα
δώσω». Αποδέχονται συγκαταβατικά τις πολιτικάντικες υποσχέσεις. Για «κοινά
συμφέροντα» και άλλα στομφώδη, άσε τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την
τρύπα.

Λούμπεν προλετάριοι…

Τα όνειρά τους, μακιγιαρισμένες φιλοδοξίες με τα χρώματα της ψευτογκλαμουριάς.
Αντιγραφή της χλιδάτης ζωής που θα ήθελαν να ζήσουν. Αντί για τις μεγάλες
πίστες τα σκυλάδικα της εθνικής, αντί για τη Μύκονο ημερήσιες εκδρομές στις
ξεφτισμένες ακτές της Αττικής, αντί για Κάλβιν Κλάιν τα ψευδεπίγραφα «Ck one»
μπλουζάκια, ευκαιρία στους πάγκους των παράνομων μεταναστών.

Λούμπεν ευτυχία…

Καθημερινά καθαίρονται στην κολυμβήθρα του «πεζοδρομίου της ζωής». Στον δικό
τους «παράδεισο» συνήθως περισσεύει το φιλότιμο και τα ειλικρινή αισθήματα.

Οι «άλλοι», όταν δεν τους σνομπάρουν, προσποιούνται πως δεν τους γνωρίζουν. Οι
ίδιοι πορεύονται με τη συνείδηση ησυχασμένη. Ούτε που διανοούνται πως η δύναμή
τους και η ευτυχία τους είναι η άγνοιά τους.

«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι…».