[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Οι διακοπές ­ και, κυρίως, η συγκεκριμένη τους διάσταση της φυγής προς κάποια
θάλασσα του Αιγαίου, της επαφής με τη φύση και της συνύπαρξης μόνο με
ανθρώπους της επιλογής μας ­ επιτελούν έναν επιπλέον, μάλλον υποτιμημένο,
σκοπό: συμβάλλουν στο να δοθεί στα πράγματα η κατά το δυνατόν ορθή τους
διάσταση.

Ως εκ τούτου, δεν είναι να απορεί κανείς που το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το οποίο
προ διακοπών σχεδόν μονοπώλησε το ενδιαφέρον της επικαιρότητας, έχει τώρα
περάσει περίπου στα… αζήτητα και άκρως βαρετά.

Και δεν είναι μόνον η εκ θέρους ψυχαιμία που το οδηγεί εκεί ­ είναι και η
ατζέντα του. Διότι, πρόεδρος και Πρωθυπουργός, όπως είναι σαφές, δεν πρόκειται
να αλλάξει. Η κυβερνητική πολιτική επίσης επί της ουσίας δεν πρόκειται να
αλλάξει. Αφ’ ενός γιατί πάει «πακέτο» με τον Κώστα Σημίτη (υπάρχει κανείς που
πιστεύει ότι ο Πρωθυπουργός θα έμενε στη θέση του για να εφαρμόσει πολιτική
που δεν τον εκφράζει;). Αφ’ ετέρου διότι εκείνη η «άλλη» πολιτική ακόμη
αναζητείται από αυτούς που τη διεκδικούν.

Και η σύνθεση της κυβέρνησης, που έχει προαναγγελθεί πως θα ανασχηματισθεί
αμέσως μετά το Συνέδριο, εξακολουθεί να είναι στην πλήρη αρμοδιότητα του
Πρωθυπουργού, ο οποίος δεν έχει καμιά υποχρέωση να… μοιράσει υπουργεία
ανάλογα με τον αριθμό των σταυρών που θα συγκεντρώσουν οι σύντροφοί του των
πρώτων θέσεων.

Τι μένει λοιπόν; Ένας καβγάς πολλαπλών επιπέδων για τις «καρέκλες» της
Κεντρικής Επιτροπής, ενός οργάνου που σε όλα τα ευρωπαϊκά κόμματα έχει
υποβιβασθεί σε διακοσμητικό και υπενθύμιση ενός μάλλον θλιβερού παρελθόντος.
Ποιους αφορά αυτός ο καβγάς; Μερικές χιλιάδες μόνο συμπολίτες μας ­
εξαιρουμένων αυτών που έχουν χαρακτηρισθεί ένθεν κι ένθεν «μαϊμούδες».

Κατά συνέπεια, δικαίως ο κ. Σημίτης ασχολείται περισσότερο με την πορεία της
οικονομίας και την κοινωνική πολιτική παρά με το Συνέδριο. Κι εδώ που τα λέμε,
κι εμείς οι υπόλοιποι το ίδιο κάνουμε…