ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το κίνημα απέκτησε αρχηγό

Επόμενος σταθμός ­ για να παραφράσουμε τον Μάνου Τσάο ­ η σύνοδος του
Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσιγκτον.

Διασταύρωση πυρών: αλλά τα πυρά του ενός στρατοπέδου είναι αληθινά

Ο ηγέτης βρέθηκε: δεν είναι άλλος από τον υποδιοικητή Μάρκος, που θα
εμφανιστεί για πρώτη φορά δημοσίως χωρίς όπλο και κουκούλα στη δεύτερη μεγάλη
συνάντηση των κινημάτων κατά της παγκοσμιοποίησης, που θα αρχίσει στις 31
Ιανουαρίου 2002 στο Πόρτο Αλέγκρε. Ο ηγέτης των Ζαπατίστας φέρεται μάλιστα να
βρήκε και πολιτική στέγη. «Πολύ σύντομα, ο Μάρκος θα είναι ένας από μας,
στέλεχος της Attac και του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης», δηλώνει ο
Μπερνάρ Κασέν, υποδιευθυντής της Μοντ Ντιπλοματίκ που αποτελεί κατά
κάποιο τρόπο το θεωρητικό όργανο αυτού του κινήματος. Ο δήμαρχος του Πόρτο
Αλέγκρε έχει ήδη στείλει επίσημη πρόσκληση στο Τσιάπας και το μόνο που μένει
είναι οι επίσημες διατυπώσεις: διαβατήριο, φωτογραφία χωρίς την κουκούλα και
έγκριση της μεξικανικής κυβέρνησης. Υπάρχουν βέβαια και οι αδιάλλακτοι
Ινδιάνοι που θέλουν τη συνέχιση της ένοπλης αντιπαράθεσης, αποτελούν όμως
μειοψηφία, το πολύ-πολύ να αποχωρήσουν και να συγκροτήσουν τους «αληθινούς
Ζαπατίστας».

Οι στόχοι παραμένουν οι ίδιοι, κι ας μην έχουν αποκρυσταλλωθεί σε ένα πολιτικό
πρόγραμμα: ελάφρυνση του χρέους του Τρίτου Κόσμου, λήψη δραστικών μέτρων κατά
της φτώχειας, υπεράσπιση του Πρωτοκόλλου του Κυότο, ριζική αναδιάρθρωση των
διεθνών οικονομικών οργανισμών. Αυτό που αλλάζει μετά την εμπειρία της Γένοβας
είναι τα μέσα για τη διεκδίκηση αυτών των αιτημάτων.

Οι ισπανικές οργανώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης, για παράδειγμα,
προβληματίζονται σοβαρά για τον τρόπο δράσης τους εν όψει της ανάληψης της
προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Ισπανία. Η βασική τους θέση είναι ότι
η άρνηση του διεθνούς καπιταλισμού να μεταρρυθμιστεί και η εμφάνιση στην
πολιτική σκηνή ακραίων προσωπικοτήτων όπως είναι ο Σαρόν, ο Μπους και ο
Μπερλουσκόνι φέρνουν πιο κοντά τις δύο κύριες τάσεις του κινήματος, δηλαδή
τους μεταρρυθμιστές και τους ριζοσπάστες. Η συνεργασία με το Διεθνές
Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα είναι πολύ δύσκολη, αν όχι
αδύνατη: παρά ταύτα, η βία δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να εκτοπίζει την
πολιτική συζήτηση.

Άλλο πρόβλημα: θα είχε νόημα ένα διεθνές «ντιμπέιτ», μια τηλεοπτική
αντιπαράθεση δηλαδή με τον αντίπαλο; Ορισμένες αμερικανικές οργανώσεις
πρότειναν να γίνει μια τέτοια συζήτηση τον άλλο μήνα, άλλοι όμως επισημαίνουν
ότι η απόπειρα που έγινε πριν από μερικούς μήνες για «ζωντανή σύνδεση» του
Νταβός με το Πόρτο Αλέγκρε μάλλον στέφθηκε από αποτυχία. Το γενικό κλίμα
φαίνεται να το εκφράζει ο Τζωρτζ Σόρος, που προσπαθεί να παίξει τον γεφυροποιό
ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα: «Δεν είναι εύκολο να κάνεις διάλογο. Προσωπικά δεν
μου αρέσει να μου επιτίθενται. Ο μαζοχισμός μου έχει τα όριά του».