ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τόσο λίγο «δάσκαλοι»…

Παραμονή Δεκαπενταύγουστου, αργά το βράδυ, με την αξέχαστη φωνή της Μελίνας να
τραγουδά Χατζιδάκι και η συζήτηση για την ανθρώπινη κλωνοποίηση και την
απαγόρευση της αμερικανικής κυβέρνησης είχε ανάψει γύρω από το μακρύ τραπέζι
της μυκονιάτικης ταβέρνας.

Ο Δάσκαλος καθόταν ανάμεσα στους διάσημους μαθητές του και τους καμάρωνε
χαμογελαστός να προβλέπουν το μέλλον της ιατρικής έρευνας, να αναλύουν
επιστημονικά ζητήματα και να διαφωνούν για τον ρόλο του κράτους στα συστήματα
υγείας. Και κάθε τόσο να του απευθύνουν τον λόγο, με αγάπη, σεβασμό, αλλά και
άνεση: «Εσείς τι λέτε γι’ αυτό, κύριε καθηγητά;».

Και για μια ακόμα φορά χάρηκα αυτή την καταπληκτική σχέση του «πρωτομάστορα»
με τα «φιντάνια» του, σαν μάνας με τα χαϊδεμένα παιδιά της. Του (σεμνού και
λιτοδίαιτου) πανεπιστημιακού καθηγητή, που δεν φρόντισε πάση θυσία ­ όπως οι
περισσότεροι ­ να «θάψει» τους πιο λαμπρούς φοιτητές του για να μην τον
υπερσκελίσουν, αλλά αντίθετα να τους «σπρώξει» προς τα εμπρός, να τους βρει
θέση για μεταπτυχιακές σπουδές στα καλύτερα πανεπιστήμια της αλλοδαπής, να
τους υποστηρίξει, να τους πιέσει. «Δεν θα είχα καν τελειώσει τη διατριβή μου,
εάν δεν είχα τον καθηγητή να μου βάζει τις φωνές κάθε φορά που έπεφτα επάνω
του», μου ομολόγησε ένας παλιός φοιτητής του, γνωστός σήμερα καθηγητής στο
Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Και αυτοί με τη σειρά τους φρόντισαν να τον δικαιώσουν και να γίνουν πρώτα
ονόματα στα «τοπ» ερευνητικά κέντρα ανά τον κόσμο. Να ανακοινώνουν
πρωτοποριακά επιτεύγματα, να τους προβάλλει το CNN, να τους επιβραβεύει η
διεθνής επιστημονική κοινότητα. Και κάθε καλοκαίρι, να μαζεύονται ­ από τη Νέα
Υόρκη, τη Βοστώνη, τη Μινεσότα, το Λονδίνο, το Λος Άντζελες, το Μαϊάμι ­

και να επισκέπτονται τον πνευματικό τους πατέρα. Κι ο νους μου πήγε στον
«ανένδοτο» των πανεπιστημιακών γιατρών με το υπουργείο Υγείας, με μοναδικό
αίτημα τη διατήρηση της κερδοσκοπικής τους παντοκρατορίας στα ιδιωτικά και στα
κρατικά νοσοκομεία. Και σκέφτηκα πόσο κρίμα είναι οι περισσότεροι
«πανεπιστημιακοί δάσκαλοι» αυτής της χώρας να είναι τόσο λίγο «δάσκαλοι», με
την πραγματική σημασία αυτής της τόσο όμορφης λέξης…