ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Να σβήσουν οι Γαλαξίες

Τι να τον κάνουμε τον Γαλαξία; Χρωματιστά λαμπιόνια θέλουμε, κρεμασμένα το
καλοκαίρι στους κήπους, προβολείς και πολυελαίους, ηλεκτρική λάμψη να πέφτει
στη δική μας ζωή. Γλυκό ξεγέλασμα του σκοταδιού, επίθεση στη μοιραία
μελαγχολία της νύχτας, ποτέ δεν το χορταίνουμε το φως. Θέλουμε φώτα και
καθρέφτες, να φωτιζόμαστε και να κοιταζόμαστε. Δεν είμαστε περήφανοι για τον
αιώνα μας, που χειραφέτησε τον homo sapiens από το σκοτάδι; Παραπονιούνται οι
ερευνητές ότι δεν βλέπουμε τα αστέρια στις μεγάλες πόλεις, ενώ έχουμε ήδη ό,τι
μας χρειάζεται σε στρας, σε σταρ, ό,τι μας χρειάζεται σε αστεροτράγουδα,
αστερόεσσες, αστερίες, ξενοδοχεία πολλών αστέρων. Κι αφού δεν συγκίνησαν
κανέναν με την έλλειψη αστεριών στις πόλεις, βγαίνουν τώρα κι αναγγέλλουν ότι
το τεχνητό φως εμποδίζει τη μελατονίνη και διάφορες άλλες μαύρες και σκοτεινές
ορμόνες να παραχθούν και να μας προστατεύουν από αρρώστιες. Επιστήμονες
άνθρωποι, κληρονόμοι του Διαφωτισμού, κηρύσσουν συσκότιση.

Βλάπτει, λένε, το φωτάκι που ανάβουμε τη νύχτα στο διάδρομο, για να μη
σκοντάφτουν οι μεγάλοι, να μη φοβούνται τα παιδιά, βλάπτει και η τηλεόραση τις
άγριες ώρες, όταν έχουμε κατάθλιψη και αϋπνία, τότε που βάζουν τις καλές
ταινίες τα κανάλια. Και οι καλές ταινίες βλάπτουν κι αυτές, προφανώς,
χρωματιστό φως είναι. Τα παιδιά να μη φοβούνται πια το σκοτάδι προστάζουν οι
ερευνητές του φωτός, την έλλειψη μελατονίνης να φοβούνται. Οι σκοταδιστές να
μπορούν να βρίζουν δικαιωμένοι τους εχθρούς τους, «φωταδιστές» να τους λένε.
Έχουν επιτέλους το επιχείρημα ότι το φως βλάπτει. Και την Αθήνα δεν χρειάζεται
να τη φωτίσουμε, που είναι η πιο σκοτεινή πρωτεύουσα της Ευρώπης, στα σκοτεινά
να πηγαίνουμε, μαζεύοντας μελατονίνη.