ΠΡΟΣΩΠΑ Οι αστακοί του Σακίπ αγά

Είναι από αυτούς που η Τύχη τους είπε «εσύ, να πλουτίσεις στη ζωή».
Γεννήθηκε το 1933 στην Καισάρεια. Ξεκίνησε τη ζωή του ως ταμίας σε μια
εταιρεία αλεύρων. Σήμερα, είναι ο ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου συγκροτήματος
βιομηχανικών και εμπορικών εταιρειών στην Τουρκία.

Σακίπ Σαμπαντζί. Οι νουθεσίες και συμβουλές του προς τις εκάστοτε κυβερνήσεις γίνονται συχνά πρωτοσέλιδα στην Τουρκία

Ο Σακίπ Σαμπαντζί δεν είναι σπουδαγμένος και δεν «παριστάνει τον σπουδαγμένο».
Επίσης, δεν κρύβει την καταγωγή του. Αντιθέτως, σαν τους μεταπολεμικούς
πολιτευτές στην Ελλάδα, την επιδεικνύει: με την προφορά του. Δεν γίνεται
επιθεώρηση χωρίς σκετς με τον «Σακίπ αγά».

Χρημάτισε πρόεδρος των Εμπορικών Επιμελητηρίων, είναι μέλος του Συλλόγου
Βιομηχάνων και Επιχειρηματιών Τουρκίας. Έχει γράψει έντεκα (11) βιβλία. Δύο
χρόνια πριν ίδρυσε το ιδιωτικό πανεπιστήμιο «Σαμπαντζί». Πολλά τουρκικά
πανεπιστήμια τον έχουν αναγορεύσει επίτιμο διδάκτορα και έχει τιμηθεί με δύο
κρατικά παράσημα, ένα του Βελγίου και ένα της Ιαπωνίας.

Είναι γνωστός για την παρρησία του. Οι νουθεσίες και συμβουλές του προς τις
εκάστοτε κυβερνήσεις γίνονται συχνά πρωτοσέλιδα στον τουρκικό Τύπο. «Η χώρα
είναι δική μας. Εμείς πρέπει να τη γιάνουμε», είπε πρόσφατα, επικρίνοντας την
κυβέρνηση Ετζεβίτ και τη συνταγή οικονομικής πολιτικής του Διεθνούς
Νομισματικού Ταμείου που ακολουθεί. «Καλά τους τα είπε ο Σακίπ αγάς» είναι η
αντίδραση έπειτα από κάθε τέτοια εμφάνισή του στο προσκήνιο.

Την περασμένη εβδομάδα, ο Σακίπ Σαμπαντζί ήταν πάλι, επί δύο ημέρες, στις
πρώτες σελίδες των τουρκικών εφημερίδων. Τη φορά αυτή για να προκαλέσει τη
θυμηδία ­ και όχι μόνο ­ του κόσμου.

«Ο Σακίπ Σαμπαντζί μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο», «Τη νύχτα στο νοσοκομείο ο
Σαμπαντζί», ανέφεραν οι τίτλοι. Διαβάζοντας λίγο παρακάτω, όμως, σβηνόταν η
ανησυχία που δημιουργούσε ο τίτλος. Ο Σαμπαντζί ήταν καλεσμένος σε έναν γάμο.
Στη δεξίωση που παρατέθηκε μετά τον γάμο, εκτός από τον άφθονο ροζέ καμπανίτη
προσφέρθηκαν και μπόλικα «δεκάποδα μαλακόστρακα μακρόουρα μετά απειλητικών
ληπτικών ψαλίδων». Μερικά δεν ήταν φρέσκα… και ο Σακίπ αγάς έπαθε
δηλητηρίαση.

Πολλά πνιχτά μουγκρητά οργής ακούστηκαν γύρω από τα περίπτερα που ήταν
κρεμασμένες οι εφημερίδες. Για τα τέσσερα ­ επισήμως ­ εκατομμύρια άνεργους
και άλλους τόσους που προσπαθούν να «τη βγάλουν» με τα ογδόντα δολάρια του
βασικού μισθού, στην Τουρκία με τη βαθιά οικονομική κρίση, τα μαλακόστρακα
αποκτούν νόημα πέρα από την εύγευστη σάρκα τους. Δεν χρειάζεται να είναι
κανείς διατροφολόγος ή κοινωνιολόγος για να ξέρει ότι «ο αστακός καμιά φορά δηλητηριάζει!»…