ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Είμαστε πια πρωταθλητές!

Έφτασε νομίζω η ώρα να πανηγυρίσουμε: «Είμαστε πια πρωταθλητές». Κάθε χρόνο,
τέτοια εποχή. Όλοι. Γρήγορα, πριν αρχίσει το πρωτάθλημα. Τα πλέον απολαυστικά
και αισιόδοξα αναγνώσματα του καλοκαιριού βρίσκονται στις αθλητικές σελίδες.
Από αυτές πηγάζουν ο άκρατος ενθουσιασμός, οι χαρές και τα χαμόγελα. Όλων.

Δεν χορταίνω να διαβάζω αφίξεις, να αποστηθίζω ονόματα, να βάζω σημάδια στις
λέξεις και στις φανέλες τους για να θυμηθώ τους ίδιους παίκτες κάπου στα μέσα
της σεζόν. Όπου δεν θα είμαστε πρωταθλητές όλοι. Τον θυμάμαι αυτόν, θα λέω
τότε, από τις αφίξεις.

Αλλά, βοηθήστε με λίγο. Πείτε τον πάλι αργά τον παίκτη. Ραμπεσαντρατανά. Έχει
και μικρό, πληροφορήθηκα: Ερίκ. Μόνο το όνομά του να απλώσει στην άμυνα (ούτε
καν το μικρό, μόνο το μεγάλο) δεν θα περάσει ούτε κουνούπι. Τόσο
αποτελεσματικός! Πέρασε όμως ο Νταμίρ Μουλαομέροβιτς όλα τα τεστ με επιτυχία.
Τίποτε πια δεν μας σταματά. Τον φαντάζομαι κιόλας κάτω από το καλάθι.
Ριμπάουντ ο Μουλαομέροβιτς. Και να εκφράσω, εδώ, τη συμπαράσταση και τη
συμπάθειά μου στους φίλτατους σπορτκάστερ, τους οποίους περιμένει δύσκολος,
πολυσύλλαβος χειμώνας. Και όχι μόνον αυτούς. Όλους εμάς τους «πρωταθλητές».
Που περιμέναμε (εντάξει, όχι εμείς, οι άλλοι «πρωταθλητές») με τις μηχανές
ενθουσιασμού στο φουλ τον Καρεμπέ και προέκυψε καλλίγραμμη, πληθωρική και
ποδοσφαιρόφιλη καλλονή, με γάμπες ανάλογης αξίας με το σουτ εκείνου. Να
ξαναεκφράσω τη συμπάθειά μου στους φίλτατους σπορτκάστερ, τους οποίους
περιμένει και θερμός χειμώνας επίσης.

Το τρόπαιο των εντυπώσεων, ήδη, δικό μας. Και δικό σας ­ γιατί όχι; ­ και δικό
σας. Μέχρι που θα αρχίσει το πρωτάθλημα της μελαγχολίας και της απογοήτευσης
και του σουτ ­ τι κρίμα! ­ στο δοκάρι. Κανέναν δεν έβλαψε λίγη πρόωρη χαρά.
Μετά, ποτέ δεν ξέρεις…