Μια νύχτα στα εξωτερικά ιατρεία

Ο πρωτοπρεσβύτερος κ. Ελευθέριος Χαβάτζας, από το Γαλάτσι, περιγράφει μια
νύχτα στα εξωτερικά ιατρεία του Ερυθρού Σταυρού, το βράδυ της 29-7-2001:

«Το βράδυ της 29ης Ιουλίου από τις 10 μέχρι τις 2 το πρωί της 30ης βρέθηκα στο
νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού συνοδεύοντας ασθενή. Η κατάσταση που έζησα τις
4 αυτές ώρες ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Σ’ έναν διάδρομο, όχι μεγάλο, ήσαν
συγκεντρωμένοι μέχρι συνωστισμένοι ασθενείς εμπύρετοι, ασθμαίνοντας, με ορούς,
σε φορεία διάφορα περιστατικά, που περίμεναν εξέταση στο παθολογικό, στο
καρδιολογικό, στο νευρολογικό και στο ορθοπεδικό.

Ασθενείς που έφθασαν εκεί ως επείγοντα περιστατικά με τα νυχτερινά τους ρούχα
και που μαζί με τη δυσφορία της ασθένειας έπρεπε να αντιμετωπίσουν και τον
ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς τους.

Κοντά στους ασθενείς βρίσκονταν και οι συνοδοί που περίμεναν «επ’ αόριστον»
μοιρολατρικά, πότε θα έλθει η σειρά τους, ανησυχούντες για τους ασθενείς που
συνόδευαν.

Πληροφορίες ούτε που τολμούσες να ζητήσεις, αφού θα εισέπραττες κάποια χοντρή
προσβολή.

Στην κατάσταση αυτή περιοδικά και όχι αραιά κατέφθαναν ασθενοφόρα που έφερναν
ασθενείς σε φορεία ή νέους ναρκομανείς σε κατάσταση αναισθησίας. Αυτοί,
φυσικά, είχαν προτεραιότητα.

Δεν έλειπαν δε και αστυνομικοί που συνόδευαν θλιβερές περιπτώσεις.

Σ’ αυτήν την ατμόσφαιρα επί τέσσερις ώρες περιμέναμε. Το δικό μας περιστατικό
δεν ήταν σοβαρό. Ήταν μια λοίμωξη του αναπνευστικού. Ωστόσο, ήταν εμπύρετο και
με αγωνιώδη ασθματική κατάσταση. Το μη σοβαρό της περίπτωσης διαγνώστηκε
ύστερα από 4 ώρες. Αν ήταν κάτι πιο σοβαρό;

Αυτά τα γράφουμε χωρίς την παραμικρή μομφή κατά των γιατρών ή των νοσοκόμων.
Ήσαν όλοι τους σε διαρκή ένταση μέσα στη νύχτα. Αλλού είναι ο προβληματισμός
μας:

1. Ότι χρειαζόταν και άλλο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

2. Ότι χρειαζόταν χωριστό ιατρείο για τις όχι σπάνιες περιπτώσεις ναρκομανών·
για την ιδιαιτερότητα αυτών που δεν πρέπει να εκτίθενται στην περιέργεια των
παρευρισκομένων, αλλά και για να μη διακόπτεται η ροή της εξέτασης των λοιπών
ασθενών.

3. Τέσσερα εξεταστήρια με τόση δουλειά συνωστισμένα σε έναν μικρό διάδρομο
δίπλα στην είσοδο δεν μπορεί να είναι μελετημένη και σοβαρή αντιμετώπιση.

4. Είναι τόσο δύσκολο οι ασθενείς με τους συνοδούς να οδηγούνται αντί στην
είσοδο, σε μια αίθουσα αναμονής με στοιχειώδη ευπρέπεια και από εκεί να
διοχετεύονται στα ιατρεία;

5. Θα ήταν ασφαλώς πολυτέλεια να ζητούσα και έναν κοινωνικό λειτουργό, που θα
υποδεχόταν τους ασθενείς ­ γιατί όχι και τους συνοδούς ­ για να τους
προωθήσει, όπως πρέπει.

Εκείνο το βράδυ είδα όλη την αθλιότητα των νοσοκομείων μας. Και μάλιστα στον
Ερυθρό Σταυρό. Είναι άραγε αρκετή δικαιολογία ότι είχε γενική εφημερία;».