[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Δεν είναι πουθενά γραμμένο, αλλά η πεμπτουσία του κοινοβουλευτικού
πολιτεύματος είναι να κρατήσουμε την κυβερνητική μηχανή σε λειτουργία», έγραφε
στις αρχές του αιώνα ο Βρετανός πρωθυπουργός Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ,
συνοψίζοντας την πολιτική φιλοσοφία χάρις στην οποία οι Βρετανοί συντηρητικοί
(Τόρις) απέφυγαν τα μονοπάτια της ακροδεξιάς αντίδρασης, που οδήγησαν στην
περιθωριοποίηση τα συγγενή τους «αριστοκρατικών καταβολών» κόμματα στην
Ευρώπη.

Η επίγνωση ότι η αντιπολίτευση έχει όρια, δεν είναι διόλου ασυμβίβαστη με το
πάθος για την εξουσία, όπως δείχνουν δύο αιώνες ιστορίας των Τόρις, που
κατάφεραν για μεγάλο διάστημα να φιγουράρουν σαν το κατ’ εξοχήν κυβερνητικό
κόμμα της Βρετανίας. Αυτό είναι ένα πολύτιμο μάθημα για κάθε συντηρητικό
κόμμα. Ένα μάθημα που θα έπρεπε να το προσέξει ιδιαίτερα η Ν.Δ., και
ενδεχομένως να προσαρμόσει ανάλογα τη στρατηγική της.

Γιατί η εντύπωση που αποκομίζει κανείς είναι ότι οι Έλληνες συντηρητικοί
αντιλαμβάνονται ως ρόλο της αντιπολίτευσης να «σταματήσει τη λειτουργία του
μηχανισμού». Αυτή είναι η εικόνα που δίνει η Ν.Δ. όταν προσπαθεί να
εκμεταλλευθεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε κάθε ­ πετυχημένη ή αποτυχημένη,
αδιάφορο ­ πρωτοβουλία της κυβέρνησης: Είτε πρόκειται για το Ασφαλιστικό, είτε
για τις ιδιωτικοποιήσεις, είτε για μεταρρυθμίσεις στον χώρο της υγείας, είτε
ακόμα, σε ορισμένες περιπτώσεις, και για την εξωτερική πολιτική και άμυνα.

Γιατί παρά τα πρόσκαιρα οφέλη στις δημοσκοπήσεις, παρά τις στιγμιαίες
εκλογικές επιτυχίες, είναι λάθος για τη συντηρητική αξιωματική αντιπολίτευση
να συντάσσεται με λαϊκές αντιδράσεις που θα τις βρει μπροστά της. Είναι λάθος
να ασκεί κριτική συνολικής άρνησης, αφήνοντας τα προβλήματα να συσσωρεύονται,
αντί να συμμετέχει στην επίλυση τους. «Κάποιοι πιστεύουν ότι το καθήκον της
αντιπολίτευσης είναι να σταματάει τη μηχανή. Ό,τι πιο εύκολο, είναι όμως λύση
απελπισίας», τονίζει στο ίδιο κείμενο ο Μπάλφουρ.