ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Νομίζουν ότι είναι άρχοντες…

Είναι άρχοντες. Κι απολαμβάνουν, πράγματι, προνόμια άρχοντα. Γιατί ο τόπος
όπου άρχουν είναι μικρός. Όλα ακούγονται, όλα μαθαίνονται κι εκείνοι μπορούν
να έχουν τον έλεγχο ανά πάσα στιγμή. Απομονωμένοι, ξεχασμένοι ­ λόγω
γεωγραφικής θέσης ­ οι ίδιοι δεν ελέγχονται από κανέναν. Μπορούν εύκολα να
φτιάξουν την αυλή τους, ν’ ανοίξουν όσα παράθυρα θέλουν στον νόμο, να πάρουν
αποφάσεις οι οποίες εξυπηρετούν εκείνους που θέλουν να εξυπηρετήσουν. Μακριά
απο την αυλή, κανείς και τίποτα δεν έχει σημασία. Έξω απο ‘κεί, η λογική
χτυπάει σε τοίχο, η γνώση περισσεύει, η εμπειρία αντιμετωπίζεται ως γραφική…

Εκείνοι είν’ οι άρχοντες. Έχουν τη δύναμη. Μπορούν, αν θέλουν, να πάρουν
μπετονίτη και τον χειμώνα να μπαζώσουν μια παραλία για ν’ ανοίξουν δρόμο.
Μπορούν να επενδύσουν τα χρήματα που προορίζονται για την ολοκλήρωση του
βιολογικού καθαρισμού εκεί που προτιμά ο φίλος εργολάβος. Όταν το έργο για το
οποίο πλήρωσαν (η κατασκευή ενός δρόμου ή ενός μόλου) καταστραφεί μερικούς
μήνες αργότερα, εκείνοι θα κλείσουν τα μάτια. Θα στείλουν την μπουλντόζα να
στρώσει την παραλία, αμέσως μόλις κολλήσει το αυτοκίνητο κάποιου γνωστού. Θα
τη στείλουν και σε άλλη παραλία, για να μπερδέψει το χώμα με την άμμο και τις
πέτρες, αν αυτό εξυπηρετεί οικογένειες που μετριούνται σε ψήφους πολλές.

Όταν χρειαστεί να εμφανιστούν δημόσια, θα φορέσουν κοστούμι, γραβάτα και
εκείνο το προσωπείο της σοβαροφάνειας και της γνώσης. Αν βρεθούν μπροστά σε
μια τηλεοπτική κάμερα, θα σταθούν με φόντο τη θάλασσα και θ’ αρχίσουν την
κλάψα και την γκρίνια: «Μας ξέχασαν. Το κράτος είναι ανύπαρκτο, δεν αγαπά τους
ακρίτες…». Το κράτος, στον τόπο τους, είναι οι ίδιοι. Οι τοπικοί άρχοντες,
με πολιτική ή οικονομική δύναμη, απανταχού της Ελλάδας που μοιράζονται ένα
κοινό όραμα: να μετατρέψουν κάθε φυσικό παράδεισο, κάθε κουκίδα απάτητης γης,
σε τουριστικά εκμεταλλεύσιμη επιχείρηση. Να ρίξουν μπετόν, να στήσουν ομπρέλες
και ξαπλώστρες, ν’ ανοίξουν δρόμους, να χτίσουν ξενοδοχεία και δωμάτια (κι
άλλα δωμάτια, κι άλλα, κι άλλα…), να φτιάξουν μαρίνες… Μα, είναι δυνατόν
να μοιάζουν όλοι τόσο πολύ; Στις Κυκλάδες, στα Δωδεκάνησα, στην ηπειρωτική
Ελλάδα, στο Βόρειο Αιγαίο και στο Λιβυκό; Είναι δυνατόν;