Κόντρα για το Μετρό του Λονδίνου

Ο Κεν Λίβινστοουν, ο δήμαρχος του Λονδίνου, έχασε τον δικαστικό αγώνα που
έδινε για να μπορέσει να διαμορφώσει το μέλλον του υπόγειου σιδηροδρόμου του
Λονδίνου.

Απέτυχε, δηλαδή, να εμποδίσει την πραγματοποίηση του σχεδίου μερικής
ιδιωτικοποίησης του βρετανικού υπόγειου σιδηροδρόμου, που έχει καταστρώσει η
βρετανική κυβέρνηση.

Η βρετανική κυβέρνηση πιστεύει ότι το αμφιλεγόμενο Public Private Partnership
(συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) σχέδιό της, συνολικού κόστους 13
δισεκατομμυρίων λιρών, είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορέσει να
χρηματοδοτηθεί ο εκσυγχρονισμός του υπόγειου σιδηροδρόμου του Λονδίνου.

Ο κ. Λίβινστοουν, όμως, πιστεύει ότι το σχέδιο αυτό της βρετανικής κυβέρνησης
είναι λανθασμένο και γι’ αυτό προσέφυγε στο δικαστήριο για να το εμποδίσει.
Δεν τα κατάφερε όμως, αφού ο δικαστής επισήμανε ότι «την τελευταία λέξη σε
αυτό το θέμα πρέπει να έχει η βρετανική κυβέρνηση και όχι ο δήμαρχος του
Λονδίνου».

Στο αιτιολογικό τής απόφασής του, μάλιστα, ο δικαστής Σάλιβαν, ο οποίος έκρινε
την απόφαση, ανέφερε ότι το υπόγειο σιδηροδρομικό δίκτυο του Λονδίνου ανήκει
εξ ολοκλήρου στο κράτος και «συγκεντρώνει υπερβολικά πολύ κόσμο εδώ και πάρα
πολλά χρόνια. Και είναι διαβόητο για την ασυνέπειά του».

Με αφορμή την ιστορία αυτή, το BBC πραγματοποίησε μια περιήγηση στους
υπόγειους σιδηροδρόμους κάποιων μεγάλων πόλεων του κόσμου ώστε να διαπιστώσει
την κατάσταση που επικρατεί εκεί.

Ο συγγραφέας Ντέιβιντ Πις, ο οποίος κατοικεί στο Τόκιο, αλλά πέρασε τους
τελευταίους μήνες στην Ευρώπη για να προωθήσει το νέο βιβλίο του, γράφει:
«Αφού πέρασα ένα καλοκαίρι χρησιμοποιώντας τους υπόγειους σιδηροδρόμους του
Λονδίνου και του Παρισιού, είναι πολύ μεγάλη ανακούφιση να επιστρέφω στον
υπόγειο σιδηρόδρομο του Τόκιο.

Ο υπόγειος σιδηρόδρομος αυτής της πόλης είναι ιδιαζόντως καθαρός, γρήγορος και
συνεπής. Επίσης, δεν είναι ιδιαίτερα ακριβός. Και είναι πάρα πολύ ασφαλής. Το
βασικό αρνητικό στοιχείο αυτού είναι, ωστόσο, το κρύο, καθότι στον σιδηρόδρομο
επικρατεί παγωνιά, ακόμα και όταν έξω έχει καύσωνα».

Η υπάλληλος εκδοτικού οίκου Καθρίν Φόσετ πηγαίνει στη δουλειά της καθημερινά,
χρησιμοποιώντας τον υπόγειο σιδηρόδρομο.

Και γράφει: «Οι σιδηροδρομικοί σταθμοί είναι πάρα πολύ ζεστοί το καλοκαίρι.

Αλλά τα περισσότερα βαγόνια του τρένου έχουν κλιματισμό και η ατμόσφαιρά τους
είναι παγωμένη.

Τελικά, αυτή η εναλλαγή ζέστης – κρύου πρέπει να αποτελεί τμήμα κάποιου
παρανοϊκού σχεδίου για να ξεκάνουν οι αρχές της πόλης τους ηλικιωμένους
επιβάτες του σιδηροδρόμου!»

Ο οικονομολόγος Φαμπιού Γκουμπάου είναι… βετεράνος επιβάτης του υπόγειου
σιδηροδρόμου της πόλης του. Και παρατηρεί: «Τα τρένα συνήθως είναι πολύ
αξιόπιστα, παρότι ορισμένες γραμμές που βρίσκονται κοντά στη θάλασσα ενίοτε
πλημμυρίζουν.

Ωστόσο, ορισμένα μέρη του βελτιώθηκαν, και άλλα νέα τμήματα του δικτύου
κατασκευάσθηκαν εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων που διεξήχθησαν στη Βαρκελώνη το
1992.

Ενοχλητικό στον υπόγειο αυτό σιδηρόδρομο είναι το μικροφωνικό σύστημα, από το
οποίο ακούγεται πάντα κλασική μουσική. Ακόμα και αν φοράς ακουστικά, η κλασική
αυτή μουσική τα διαπερνά».

Ο Νεοζηλανδός Σίμους Κέρνι ζει μόνιμα στο Παρίσι. Και από εκεί μας αναφέρει:
«Κατά τις ώρες αιχμής υπάρχουν υπερβολικά πολλοί άνθρωποι στα βαγόνια. Και
ακριβώς γιατί ο εξαερισμός στα τρένα δεν είναι ό,τι καλύτερο, κάθε καλοκαίρι
δεν υπάρχει περίπτωση να πραγματοποιήσεις διαδρομή με το μετρό και να μην
κατέβεις από το τρένο λουσμένος στον ιδρώτα. Οι γαλλικές αρχές του μετρό δεν
μοιάζουν να ενδιαφέρονται καθόλου για το σύστημα επικοινωνίας. Αν τα τρένα
σταματήσουν να λειτουργούν κάποια στιγμή, ουδείς ενημερώνει τους επιβάτες για
οτιδήποτε. Το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να καθήσεις και να περιμένεις
πότε θα ξαναρχίσουν να λειτουργούν».

LINKS:

*news.bbc.co.uk/

*www.metropla.net/