ΔΡΟΜΟΙ

Με κλειστά μάτια…

… η Ευρώπη «κοιτάζει» την Τουρκία. Αυτό έδειξε η απόφαση του Ευρωπαϊκού
Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που δικαιώνει την ποινικοποίηση της
πολιτικής ζωής από το τουρκικό καθεστώς. Το ισλαμικό Κόμμα της Ευημερίας
αποτελεί πράγματι απειλή για την εσωτερική ειρήνη και το δημοκρατικό πολίτευμα
της χώρας, αποφάνθηκε το δικαστήριο, επισφραγίζοντας την απαγόρευση της
λειτουργίας αυτού του κόμματος από τις τουρκικές αρχές. Τι και αν οι
ισλαμιστές θα αναδεικνύονταν πρώτο κόμμα, αν γίνονταν ποτέ ελεύθερες εκλογές
στην Τουρκία; Τι και αν η τουρκική άρχουσα τάξη δεν είναι παρά μια μικρή
μειοψηφία σε μια ουσιαστικά ισλαμική χώρα; Η Ευρώπη δίνει το πράσινο φως στο
πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο της χώρας και για άλλες διώξεις.

Η Τουρκία…

… διανύει μια περίοδο βαθιάς οικονομικής και πολιτικής κρίσης, ίσως της
χειρότερης από το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980. Αν κυβερνάται ακόμη, αυτό
συμβαίνει επειδή έχει τεθεί σε απαγόρευση το μεγαλύτερο μέρος της
αντιπολίτευσης ­ ισλαμιστές, αριστεροί, Κούρδοι ­ που εκφράζει τη συντριπτική
πλειοψηφία του λαού. Ο υπαγορευμένος εκσυγχρονισμός και η ισλαμική αντίσταση
θυμίζουν τις τελευταίες μέρες της Περσίας του Σάχη. Φτάνουν άραγε οι δυνατές
ενέσεις ξένων κεφαλαίων για να σώσουν τον ασθενή; Το κεμαλικό όραμα της
εκκοσμίκευσης του κράτους και της χώρας ποτέ δεν ξεπέρασε τον κύκλο των
στρατιωτικών και μια μικρή αστική ελίτ της Κωνσταντινούπολης. Τώρα, η
στρατιωτική χούντα που κυβερνούσε πάντα τη χώρα δικαιώνεται αναδρομικά από την
Ευρώπη.

Το γόνιμο έδαφος…

… που βρήκε το πολιτικό Ισλάμ στην Τουρκία ξένισε πολλούς, αλλά αποκάλυψε
την εξάρτηση του πολιτικού συστήματος από τον στρατό. Για τη CIA (Έκθεση
1997), η Τουρκία είναι μια χώρα στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Αν αυτή
αναστέλλεται, αυτό οφείλεται στις διώξεις, φυλακίσεις και φόνους των πολιτικών
αντιπάλων του καθεστώτος. Χωρίς κανένα δικαστικό ή πολιτικό θεσμό πραγματικά
ανεξάρτητο από το κράτος και με τον στρατό ως υπέρτατο εγγυητή του φιλοδυτικού
και κοσμικού προσανατολισμού της χώρας, η Τουρκία είναι μια «καθοδηγούμενη
δημοκρατία». Αυτό το γνωρίζαμε βέβαια. Εκείνο που δεν γνωρίζαμε είναι πως
στους καθοδηγητές της, εκτός από τη χούντα που κομψά ονομάζεται Συμβούλιο
Εθνικής Ασφαλείας και τους Αμερικανούς, περιλαμβάνονται και οι Ευρωπαίοι.

Το πρόβλημα…

… στην Τουρκία είναι πως οι πολιτικές ελίτ δεν είχαν ποτέ ρίζες στον λαό.
Δεν έχουν τώρα, δεν είχαν ούτε στον καιρό του Ατατούρκ. Από τότε, το ισλαμικό
ηφαίστειο βράζει. Το ερώτημα δεν είναι αν, αλλά πότε θα εκραγεί. Την ίδια ώρα,
στην Ευρώπη η υποκρισία περισσεύει. Εκείνοι που θέλουν να «παγκοσμιοποιήσουν»
τα πάντα, εκείνοι που ξηλώνουν πατρίδες και εξανδραποδίζουν οικογένειες για να
τις μετατρέψουν σε «εργατικά χέρια» στις διεθνείς αγορές, εκείνοι που προωθούν
το «πολυπολιτισμικό» μοντέλο και ξεσηκώνουν εθνότητες και θρησκείες να
σφάζονται μεταξύ τους, στην περίπτωση των ισλαμιστών της Τουρκίας κάνουν τα
στραβά μάτια. Γιατί αυτοί δεν είναι τόσο «καλοί» όσο οι μουσουλμάνοι του
Κοσσυφοπεδίου ή της Βοσνίας; Επειδή οι Τούρκοι ισλαμιστές είναι συντριπτική
πλειοψηφία. Και ο εκδημοκρατισμός της Τουρκίας θα σημάνει αναπόφευκτα και τον
εξισλαμισμό της.