Μάστιγα για τις Βρετανίδες οι διαταραχές της όρεξης

Τα θύματα. Οι νέες γυναίκες, από 14 χρόνων έως και 25, είναι εκείνες που κυρίως υποφέρουν από διαταραχές της όρεξης

Μία στις είκοσι γυναίκες θα υποφέρει κατά τη διάρκεια της ζωής της από
διαταραχές της όρεξης. Στη Βρετανία, μάλιστα, τα ποσοστά της νευρογενούς
ανορεξίας και της βουλιμίας έχουν φτάσει σε καταστροφικά επίπεδα. Το Βρετανικό
Ίδρυμα για την Ψυχική Υγεία καταλήγει στο παραπάνω συμπέρασμα. Μία στις 100
γυναίκες θα χρειαστεί ιατρική θεραπεία για κάποια διαταραχή της όρεξης. Και
από αυτές τις γυναίκες, που θα φτάσουν σε σημείο να χρειαστούν ιατρική
θεραπεία και φροντίδα, το 20% θα πεθάνει και πολλές ακόμα δεν θα θεραπευτούν
ποτέ.

Οι διαταραχές της όρεξης είναι ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι πολύ νέες
γυναίκες. Παρ’ ότι υπάρχουν άνθρωποι και των δύο φύλων και όλων των ηλικιών,
που πάσχουν από νευρογενή ανορεξία και βουλιμία, η συντριπτική πλειονότητα των
ασθενών αυτών είναι γυναίκες και δη νέες ­ οι περισσότερες από 14 χρόνων έως
και 25. Και παρ’ όλη την έκταση που παίρνει, το πρόβλημα αυτό συνεχίζει να
συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο αινιγματικές διαταραχές της ψυχικής υγείας.

Η νευρογενής ανορεξία αναγνωρίσθηκε ως ιατρικό πρόβλημα στα τέλη του 19ου
αιώνα ­ παρ’ ότι η οικειοθελής λιμοκτονία χαρακτήριζε τους αγίους και τους
προφήτες της πρώτης περιόδου της Εκκλησίας. Το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι
παθόντες αυτής της νέας αρρώστιας ήταν νέες γυναίκες, σε μια χρονική περίοδο
που οι γυναίκες ήταν αφόρητα καταπιεσμένες, συνέβαλε στην ανάπτυξη της ιδέας
ότι η νευρογενής ανορεξία ήταν μια μορφή σιωπηλής διαμαρτυρίας ­ η απελπισμένη
προσπάθεια των ανίσχυρων και καταπιεσμένων να αποκτήσουν κάποια δύναμη.

Τώρα οι διαταραχές της όρεξης αποτελούν μάστιγα. Στη σημερινή εποχή των
απελευθερωμένων γυναικών, της γυναικείας υπεροχής στην εκπαίδευση και της νέου
τύπου «κοριτσίστικης δύναμης» (girl power), τα νέα κορίτσια συνεχίζουν ­ όπως
οι Βικτωριανές πρόγονοί τους ­ να νιώθουν μπλεγμένες, θυμωμένες,
καταπιεσμένες, χειραγωγημένες και κατατρομοκρατημένες από τα όσα η κοινωνία
περιμένει από αυτές ως γυναίκες. Και συνεχίζουν τα νέα αυτά κορίτσια να πρέπει
να διαμαρτύρονται σιωπηλά, κατά αυτόν τον πιο φρικτό και καταστροφικό τρόπο,
για όλα όσα δεν επιτρέπεται να εκφράσουν.