ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αυτό το πλάσμα το μοναδικό…

Άκουσα πως την έλεγαν Μαρία… Ή, μήπως, Ήρα; Την είπαν και Άρτεμη και
Αφροδίτη και Ιώ και Νεφέλη. Το ίδιο πρόσωπο είναι. Αυτό της Σελήνης ή της
Μαγδαληνής. Το δικό μου και της φίλης μου. Της διπλανής και της άγνωστης. Αυτό
με τα χίλια προσωπεία, την ευχάριστη, ερωτική ή αποκρουστική μυρωδιά, τους
ακαταλαβίστικους, τρομακτικούς, μορφασμούς γοργόνας, την ομορφιά και την
ασχήμια που μπερδεύονται.

Την είδα να κοιτά στον καθρέφτη για να βρει την ηρεμία και την οργή της. Την
είδα να ανακαλύπτει τον κόσμο και τη φύση της, την είδα να χάνει την επαφή, να
απομακρύνεται, να βουλιάζει, να πνίγεται. Την είδα να αναδύεται, με το βλέμμα
υγρό, αλλά διψασμένο. Κουρασμένη από τον εγωισμό της, ν’ αποζητά κάποιος να
της δείξει επιτέλους τον τρόπο για να δώσει, να προσφέρει ­ να απαλλαγεί απ’
όλα εκείνα που φοβήθηκε να μοιραστεί και τα ‘κρυψε στο σκοτάδι, τόσο βαθιά που
έχασαν πια το χρώμα τους.

Την είδα να κάνει την αρρώστια της παιχνίδι. Να παίρνει δύναμη από την
καταστροφή και να γελάει με τον πόνο ψυχής των ανθρώπων. Να κοροϊδεύει τον
εαυτό της, να τον ξεπουλάει και να μετράει με απληστία το κομπόδεμα: δύο συν
δύο, ίσον τέσσερις στιγμές που κάποιος της έδωσε σημασία… Την είδα να
δακρύζει, να πονά. Ν’ αγωνιά και να ερωτεύεται. Την είδα να αφήνεται στα χάδια
του ήλιου, να παίζει με τις πέτρες και τα κύματα. Την είδα να μεγαλώνει. Να
θέλει να μείνει παιδί. Την είδα να γελάει ­ μαγεία! Όλη η μαγεία της φύσης σ’
αυτό το γέλιο που πέρασε απ’ τη ζωή και τον θάνατο, συνάντησε τον φόβο και
βρήκε τη δύναμη, μέχρι να φθάσει να εκφραστεί… Την είδα να τρέχει να ξεφύγει
από τις ανασφάλειές της, να προσπαθεί να γλιτώσει τις ευθύνες, τα όρια, τα
πλαίσια, να απλώνεται για να μπορέσει ν’ αγγίξει τον ουρανό. Την είδα. Και
θέλησα να τη γνωρίσω. Άραγε, με παίρνουν οι αντοχές μου; Αυτό το πλάσμα το
παράξενο, το φορτωμένο με απαγορεύσεις, ματαιώσεις, ενοχές και φόβους
προαιώνιους σε εξαντλεί στις λεπτομέρειές του…