ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μ’ αρέσει να κοιμάμαι, είναι κακό;

Και ξαφνικά, ενώ είσαι βυθισμένος στη θαλπωρή του μαξιλαριού, «ο δήμιος» του
ρολογιού έρχεται να σου αποκεφαλίσει τα όνειρα.

Πρωινό ξύπνημα! Τα βλέφαρα να βαραίνουν από τη γλυκιά νιρβάνα και το
αναθεματισμένο κουδούνισμα να σε προσγειώνει απότομα σε αυτά που ο Μορφέας
επιμελώς προσπάθησε να αποδιώξει.

Το «εφιαλτικό» εφαλτήριο για την καινούργια μέρα.

Το γκρίζο ξύπνημα.

Η μουντζούρα αμέσως μετά την πανδαισία της Ανατολής.

Η απελπισία των παιδιών: «Καλά, μαμά, σε λίγο…»

Το ξεκίνημα του εργάτη και του υπαλλήλου για ένα ακόμη ­βαρετά κοπιαστικό­
οκτάωρο (;) εργασίας.

Το επιχείρημα των μπαμπάδων του κόσμου ­που πια έγινε φωνή της συνείδησής σου­
να σε γεμίζει ενοχές: «Για να προκόψεις, δεν πρέπει να κοιμάσαι πολύ. Με τον
ύπνο χάνεται η μισή ζωή σου». (Σε παρακαλώ, μπαμπά, λίγο ακόμα «χαμένη
ζωή»…)

Η θύμηση των χαλκέντερων που επειδή θυσίασαν την απολαυστική οκνηρία του ύπνου
είδαν το όνομά τους να γράφεται με χρυσά γράμματα στην ιστορία ­άντε και οι
λιγότερο τυχεροί­, έγιναν διευθυντές ή πήραν πριμ παραγωγικότητας…

Κι εσύ να μην έχεις ούτε μια δικαιολογία για να αντισταθείς.

Αλλόφρων πετάγεσαι πάνω, φωνάζεις «αέρα» και εφορμάς… Για το έπος του
επιούσιου…

Δυστυχώς, το χουζούρεμα και η τεμπελιά δεν καταγράφηκαν ποτέ στη χάρτα των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Όμως εγώ θέλω να κοιμηθώ πέντε λεπτά ακόμα…