ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Εύθραυστη νύχτα

Μες στην άρρωστη νύχτα της Αθήνας, όπου ανοικτά παράθυρα δεν φέρνουν κανένα
ρεύμα, τίποτα πέρα από τον ήχο των αιρ κοντίσιον, ξαφνικά άρχισαν να
κουδουνίζουν τα γυαλικά στα ράφια. Και κανένας δεν χόρευε στην πλατεία, η ίδια
η πλατεία χόρευε, με τους πέριξ δρόμους αγκαλιά. Τι δουλειά έχουν τα γυαλικά
στα ράφια, αναρωτιέσαι εκείνη την ώρα. Γιατί να υπάρχουν γυαλικά, γιατί να
υπάρχουν ράφια, τι μάταιο πράγμα είν’ αυτό, τι μεγάλη χαζομάρα. Αμ οι τοίχοι,
αυτά τα σπίτια τα πολυώροφα; Τι ιδέα να φτιάχνουμε ορόφους. Και οι βιβλιοθήκες
εδώ δίπλα στο κρεβάτι πολύ κουνιούνται. Πόσο βάρος έχει ένα βιβλίο και τι
γίνεται με την επιτάχυνση; Εδώ χρειάζεται ο Νεύτων. Δηλαδή άλλο βιβλίο; Να
μένει το βύσσινο. Πολλά πράγματα υπάρχουν στα ράφια και ξαφνικά απέκτησαν ζωή.
Κουνιούνται πέρα δώθε, γλιστράνε, βογκάνε. Τι τα μαζέψαμε στα σπίτια μας και
τώρα απειλούν να μας έρθουν στο κεφάλι; Τρίζει και το κρεβάτι, ψιλοπράγματα,
την άλλη φορά έσπαγαν πορτατίφ, είμαστε συνηθισμένοι. Ανάβουν λίγα φώτα γύρω
γύρω, ακούγονται κουβέντες. Ήρεμα πράγματα. Η ματαιότητα των ανθρωπίνων
κατασκευών ως νυχτερινός επισκέπτης. Λίγο βαριά πατάει, αλλά την ξέρουμε. Για
λίγα δευτερόλεπτα γίνονται ολόκληρες οι πολυκατοικίες κάτι σαν γυαλικό, κάτι
ευαίσθητο κι εύθραυστο. Όμως, ψυχραιμία. Κανένας δεν ξεκινάει ν’ ανέβει στην
ταράτσα. Δεν σαλεύεις εύκολα με τόση ζέστη. Ο χορός σταμάτησε. Εμείς εδώ και
στη Φλόριδα χορεύουμε με τα Ρίχτερ, οι πλέον ανεπτυγμένοι των ανεπτυγμένων. Με
τους αστέρες του σινεμά μαζί. Μεγάλη παρηγοριά αυτό, όπως και να το κάνεις. Με
το πρώτο κούνημα να το ξαναθυμάμαι.