Η μάχη συνεχίζεται

Αργά ή γρήγορα, κάθε άνθρωπο που συναντάει κανείς στην περιοχή Πάιν Ριτζ
της Νότιας Ντακότα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής λέει: «Αυτό ήταν το
τελευταίο κομματάκι γης το οποίο οι λευκοί δεν ήθελαν, γι’αυτό και έβαλαν τους
Ινδιάνους σε αυτό».

Οι Ινδιάνοι Σιου. Σταμάτησαν να περιμένουν το αμερικανικό κράτος να τους βοηθήσει και αποφάσισαν να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους. Τώρα κοιτάνε μόνον μπροστά…

Το Πάιν Ριτζ είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος καταυλισμός Ινδιάνων που υπάρχει
στις Ηνωμένες Πολιτείες και συνάμα ένα μέρος που είναι διάσημο για έναν
απροσδόκητο λόγο: δεν πρέπει να υπάρχει σημείο άλλο της Αμερικής που να
βρίσκεται πιο μακριά από το «αμερικανικό όνειρο» απ’ ό,τι αυτό.

Με κλίμα που «καίει» τους κατοίκους της περιοχής το καλοκαίρι και τους
«παγώνει» τον χειμώνα, καταστρέφοντας όλα τα σπαρτά, στο Πάιν Ριτζ βρίσκει
κανείς σε πληθώρα ό,τι χειρότερο υπάρχει στις ΗΠΑ και σχεδόν τίποτα από ό,τι
καλό έχει να επιδείξει η Αμερική.

Περισσότερα από 100 χρόνια μετά τη μάχη στο Wounded Knee (Πληγωμένο Γόνατο),
όπως ονομάζεται το μέρος όπου διεξήχθη η τελευταία μάχη του πολέμου των
Αμερικανών με τους Ινδιάνους, ο περήφανος και πολύπαθος λαός των Ινδιάνων Σιου
(γνωστοί και ως Λακότα) ξαναδίνει καθημερινά μάχη με τους λευκούς.

Πεθαίνουν κάθε ημέρα

Σε αυτόν τον ινδιάνικο καταυλισμό, το προσδόκιμο ζωής για τους άνδρες είναι τα
56 χρόνια και για τις γυναίκες τα 60 χρόνια ­ 20 χρόνια λιγότερο απ’ όσο είναι
το προσδόκιμο ζωής για τους υπόλοιπους Αμερικανούς.

Το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας στο Πάιν Ριτζ είναι διπλάσιο του εθνικού
μέσου όρου παιδικής θνησιμότητας της Αμερικής. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για
το ποσοστό αυτοκτονιών νέων ανθρώπων που ζουν σε αυτήν την περιοχή.

Το Πάιν Ριτζ μαστίζεται όμως και από την ανεργία. Το ποσοστό της ανεργίας
μάλιστα αγγίζει το 75%, σύμφωνα με δήλωση που έκανε ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ
Μπιλ Κλίντον, κατά τη διάρκεια επίσκεψης που πραγματοποίησε στον καταυλισμό
πριν από δύο χρόνια.

Λόγω της ιστορίας του ­ στα εδάφη του καταυλισμού αυτού συμπεριλαμβάνεται η
τοποθεσία Wounded Knee ­ και τής σχεδόν φανερής εχθρότητας που τρέφουν σχεδόν
όλοι οι κάτοικοι της περιοχής αυτής για τους λευκούς, το Πάιν Ριτζ αποτελεί
σήμερα ίσως το τελευταίο οχυρό αντίστασης κατά της αμερικανικής κυριαρχίας στη
χώρα.

Εδώ και δύο χρόνια, οι Ινδιάνοι του Πάιν Ριτζ και οι αρχές της Πολιτείας της
Νεμπράσκα, στα νότια του καταυλισμού, βρίσκονται σε σύγκρουση. Την ίδια ώρα, η
κυβέρνηση των Ινδιάνων είναι διχασμένη, ενώ κυριαρχεί η αίσθηση πως η
Ουάσιγκτον προτιμάει η κατάσταση να παραμείνει έτσι.

Όμως, σε όλη αυτήν τη δυστυχία και τη μιζέρια υπάρχει ελπίδα. Στα βάθη του
καταυλισμού αυτού κάτι κινείται. Συντελούνται δύο γεγονότα που διαθέτουν τη
δυναμική να αλλάξουν τη ζωή και το μέλλον αυτών των ανθρώπων. Το πρώτο από
αυτά είναι το νέο Ινδιάνικο Πανεπιστήμιο Ογκλάλα Λακότα, ένα κολέγιο που
προσφέρει κύκλους σπουδών αναφορικά με τους ινδιάνικους καταυλισμούς, την
ινδιάνικη ιστορία και την κουλτούρα.

Το δεύτερο στοιχείο που διαθέτει τη δύναμη να αλλάξει το παρόν και το μέλλον
αυτών των παραγκωνισμένων, αλλά υπερήφανων, Ινδιάνων είναι το κοπάδι βουβαλιών
τού Μαρσέλ Αρσενική Αρκούδα.

Ο Αρσενική Αρκούδα είναι ένας πράος, γλυκομίλητος άνθρωπος, που ζει με τη
γυναίκα του και τα τρία τους παιδιά στα τρία εκτάρια που απομένουν από τη γη
των προγόνων του. Πριν από δύο χρόνια, λοιπόν, ο Αρσενική Αρκούδα πήρε μια
απόφαση, την οποία όλο και περισσότεροι συμπατριώτες του παίρνουν τον
τελευταίο καιρό. Ο Αρσενική Αρκούδα αγόρασε 24 βουβάλια έναντι 4.000 δολαρίων
και δημιούργησε το κοπάδι του…

Σήμερα ο Αρσενική Αρκούδα, το κοπάδι του οποίου αριθμεί πλέον 49 βουβάλια,
λέει ότι το κοπάδι των βουβαλιών έχει φέρει «νέα ισορροπία» στη ζωή του, ενώ
είναι ένας από τους «νέους» ιδιοκτήτες κοπαδιών, οι οποίοι παρακολουθούν
μαθήματα Οικολογίας και Γενετικής στο κολέγιο Ογκλάλα Λακότα, με την ελπίδα
ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουν να συνδυάσουν το παλαιό με το νέο.

Και είναι αυτή ακριβώς η ελπίδα που για πρώτη φορά, ύστερα από πάρα πολύ
καιρό, σπέρνει τους πρώτους σπόρους αισιοδοξίας στο Πάιν Ριτζ. Είναι η πρώτη
φορά που οι Ινδιάνοι Λακότα αρχίζουν να πιστεύουν ότι τις λύσεις στα
προβλήματά τους θα τις δώσουν οι ίδιοι. Μόνον οι ίδιοι. Η αρχή είναι αργή και
ασταθής. Και η επιτυχής έκβαση του αγώνα δεν είναι κάτι δεδομένο. Αλλά, ύστερα
από εκατό και πλέον χρόνια απελπισίας, σημειώνεται κάποια πρόοδος.