ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σταθερές αναφορές

Ήταν έντεκα χρόνων ­ μόνο. Σκοτώθηκε… κατά λάθος, στο Τέτοβο, σε μια μάχη
Αλβανών ανταρτών με σκοπιανές κυβερνητικές δυνάμεις. Βρέθηκε, λέει, στη μέση.
Ποιος τη σκότωσε, μα δεν έχει σημασία, καμιά σημασία, το εθνικιστικό μίσος που
έχει απλωθεί στα βαλκανικά χώματα μάλλον, η κακή στιγμή θα πουν οι άλλοι.
Κανείς δεν έμαθε το όνομά της, μονάχα η μάνα της θα τη θυμάται…

Κι έπειτα, η Γυάρος, λιοπύρι και μνήμες, κόβει άραγε κανείς ποτέ τον ομφάλιο
λώρο με την οικογενειακή ιστορία, ίσως, όχι ακόμη πάντως, ο παππούς Νίκος μού
κλείνει το μάτι και χαμογελά με τα άλγη της βαλκανικής μου ψυχής, «κοίτα»
ψιθυρίζει και μου δείχνει το βιολοντσέλο του, όχι, αυτό δεν το είχε μαζί στα
Γιούρα ­ ούτε στο βουνό, ούτε στις φυλακές Αβέρωφ ­ αλλά αυτό ήταν που νίκησε
τελικά, έτσι δεν είναι;… Κι ο λόγος ­ ο Λόγος. Ο ηλικιωμένος, οικειοθελώς
απομονωμένος δημιουργός, ο Φώουλς του «Μάγου», παρηγορεί και ηρεμεί, η μοναξιά
δεν είναι το παράδοξο, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, ας σταματήσουμε λοιπόν να
«χτυπάμε» τα όρια, τα δικά μας και των άλλων, ο Μάγος θα είναι άλλωστε πάντα
το έσχατό μου ­ και το έσχατό σου ­ όριο, μονάχα για λίγο παίρνουμε διαστάσεις
μικρές και καθημερινές, όσο έχω μνήμη μπορώ πάντα να επιστρέφω και πάντα να
φεύγω, είναι το υλικό που μ’ έφτιαξαν τέτοιο, δεν υπόκειται σε οριστικές
μεταλλάξεις, όσο υπάρχει ο ήλιος κι η θάλασσα, τα σύννεφα κι η βροχή, θα
συνεχίζει την πορεία του, συμφιλιωμένο ακόμη και με τη φθορά…

Λοιπόν, πάμε πάλι, έκανα τις λίστες, στρώμα, βιβλία, φουστανάκια, σημαντικά κι
ασήμαντα, έρχεται η ώρα της μόνης ρεαλιστικής φυγής, της επιστροφής στην
αυθεντικότητα, στην κάθαρση του παιδικού χαμόγελου, μπρατσάκια μαυρισμένα γύρω
από τον λαιμό μου, πόσες μέρες άραγε θα χρειασθεί για να αδειάσει ο εγκέφαλός
μου, να αφήσω στην άκρη του δρόμου όλα τα μικρά και μεγάλα κουτάκια τούτου του
αυτοεγκλωβισμού…

Διότι, είπαμε ­ είμαι απλώς μια μαμά…