ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τι βλέπουν οι τουρίστες;

Οι αρχαιολογικοί χώροι άνοιξαν κι αναπνεύσαμε. Όχι ότι σκοπεύουμε ν’ ανεβούμε
αυτές τις ημέρες στην Ακρόπολη. Ήδη την άνοιξη το ανέβασμα είναι άθλος. Κάνει
ζέστη, έχει ανηφόρα, οι πέτρες γλιστρούν, κι όταν φτάσεις επάνω, δεν μπορείς
πια να περιπλανηθείς στα ερείπια που υπάρχουν ανάμεσα στους κίονες, ν’
ακουμπήσεις το χέρι σου σ’ ένα κομματάκι Παρθενώνα, απαγορεύεται. Γύρω γύρω
από καθετί αρχαίο, κάθε θραύσμα με σημασία, υπάρχει απλωμένο σκοινί, να μην
πλησιάζει το διψασμένο για άγγιγμα πλήθος. Δε ζούμε πια στην εποχή του λόρδου
Βύρωνα, που δεν άφησε ναό για ναό χωρίς να χαράξει το όνομά του επάνω. Τώρα
από μακριά και με σέβας. Γλειμμένα από την άσχημη ατμόσφαιρα της Αθήνας τα
μάρμαρα ατενίζουν τους επισκέπτες μυστηριώδη, θέλει γνώση, θέλει χρόνο, για να
δώσεις σε κάθε κομμάτι τη σημασία του, ν’ αναγνωρίσεις αυτό που σ’ έκανε ν’
ανέβεις καλοκαιριάτικα τέτοιον Γολγοθά, κι ίσως δεν υπάρχει χρόνος και γνώση.
Ωστόσο οι τουρίστες επιμένουν, στην καυτή ατμόσφαιρα, στην προσπάθεια να
διαβάσουν τον κώδικα των σιωπηλών μαρμάρων, ίσως βρεθεί ένας κόκκος συγκίνησης
να πάρουν μαζί τους και να τον θυμούνται κοιτάζοντας τη φωτογραφία, που
οπωσδήποτε βγάζουν. Κι οι ντόπιοι, που παντού σνομπάρουν τους τουρίστες, ίσως
και να ζηλεύουν την πιθανότητα τέτοιας συγκίνησης, που σου την αφαιρεί η
συνήθεια. Κάτι βλέπουν οι τουρίστες, μερικοί έστω από τα πλήθη, που αυτοί
έχουν ξεχάσει, κάτι νιώθουν μυστήριο, για κείνους που με τη σειρά τους βλέπουν
τους τουρίστες. Ας ξεκινήσουμε προσκυνητές σε μακρινά ταξίδια, να στριμωχτούμε
με τη σειρά μας σε υπομονετικές ουρές, να καταλάβουμε τι δικαιούται ο
ταξιδιώτης, τι μερίδιο πέφτει στον υποτιμημένο τουρίστα.