ΔΡΟΜΟΙ

Η ατζέντα…

… θα μπορούσε να ήταν όπως τη φαντάστηκαν οι «Τάιμς»: «Όσο οι ηγέτες των
χωρών της G7+1 θα συζητούν για την πείνα σε όλον τον κόσμο, γυμνές χορεύτριες
θα τους στάζουν στο στόμα σβώλους από μαύρο χαβιάρι. Το δείπνο με είκοσι πέντε
πιάτα θα είναι εμπνευσμένο από το “Σαλαμπώ” του Γουσταύου Φλωμπέρ, τον
περίφημο ιστορικό οραματισμό του για την Καρχηδόνα. Ύστερα οι ηγέτες θα
αποκοιμηθούν με ένα νανούρισμα του Λουτσιάνο Παβαρότι. Την άλλη ημέρα, η
σύντομη συζήτηση για το χρέος του Τρίτου Κόσμου θα συνοδεύεται από σκηνές τού
“Δον Κάρλος”. Διαδηλωτές θα θυσιάζονται μπροστά στα μάτια των ηγετών που θα
παρακολουθούν την καύση τους στην πυρά μισοξαπλωμένοι σε ανάκλιντρα με
επένδυση από τομάρια αναρχικών».

Το δεύτερο μέρος…

… αυτής της «ατζέντας» δεν απείχε πολύ από την πραγματικότητα. Για το πρώτο
μέρος της ­ τι ήπιαν, τι έφαγαν οι ηγέτες ­ δεν γνωρίζουμε πολλές
λεπτομέρειες. Γνωρίζουμε όμως πόσο κόστισαν οι τρεις ημέρες των 8 ηγετών στη
Γένοβα: 40 δισεκατομμύρια δραχμές για να συζητήσουν την «παγκόσμια φτώχεια»,
δηλαδή 5 δισεκατομμύρια το κεφάλι. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οργισμένος
διαδηλωτής για να αναλογιστεί πόσα θα μπορούσαν να είχαν γίνει με αυτά τα
χρήματα για το AIDS στην Αφρική, για την πείνα σε όλον τον κόσμο. Τι σόι
ηγέτες είναι αυτοί, που δεν είναι σε θέση να πληρώσουν ούτε τον λογαριασμό
τους;

Τα παλιά χρόνια…

… τουλάχιστον, οι μονάρχες που ήθελαν να εντυπωσιάσουν με τον πλούτο τους,
ξόδευαν αφειδώλευτα. Οι σημερινοί ηγέτες τρωγοπίνουν και γλεντοκοπούν, κάνουν
τα πάντα για να νιώσουν κάτι σαν Βίσμαρκ, έστω και για μία μόνον ημέρα, αλλά
πάντα τζάμπα. Να ισχυρίζονται λοιπόν πως μαζεύονται στις συνόδους κορυφής για
να αντιμετωπίσουν την «παγκόσμια φτώχεια» δεν είναι μονάχα ανακριβές και
υποκριτικό, αλλά και κακόγουστο και επαίσχυντο και ερεθιστικό για τους
χιλιάδες διαδηλωτές που ακολουθούν αυτούς τους ηγέτες από το Σιάτλ, στην
Πράγα, στο Κεμπέκ, στο Γκέτεμποργκ και στη Γένοβα, σε έναν πόλεμο κατά της
υποκρισίας.

Οι σύνοδοι κορυφής…

… δεν είναι παρά τα σκουπίδια της διεθνούς διπλωματίας. Καταλήγουν σε
ανακοινωθέντα κενά περιεχομένου και σε σωρούς από αδιάβαστα έγγραφα. Το
μοναδικό συγκεκριμένο στο οποίο συμφωνούν οι «κορυφαίοι» ηγέτες είναι να
συναντηθούν ξανά. Αν έκαναν τα ίδια στη χώρα τους, θα τους πετούσαν έξω. Όμως,
κανείς δεν τους πετάει έξω από την Παγκόσμια Τράπεζα ή από το Φόρουμ του
Νταβός, αφού πρόκειται για αντιδημοκρατικούς θεσμούς που δεν δίνουν λογαριασμό
σε κανένα. Δίνουν όμως την ευκαιρία να καταρρεύσουν μερικοί μύθοι. Σήμερα,
πια, γνωρίζουμε πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ένας χώρος ελεύθερης
κυκλοφορίας των πολιτών της ­ η Συνθήκη Σένγκεν μπορεί να αναστέλλεται κατά
βούληση για τους «ανεπιθύμητους». Και γνωρίζουμε πως η παγκοσμιοποίηση δεν
σήμανε το τέλος του κράτους. Οι προαγωγοί της ευαγγελίζονται το τέλος του
κράτους πρόνοιας, αλλά διατηρούν το κράτος βίας, αφού μόνο σε αυτό οφείλουν
την ύπαρξή τους. Γι’ αυτό: «Carthago delenta est».