ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η λέξη της εβδομάδας

Παγκoσμιότητα, η λέξη της εβδομάδας.

Γένοβα, Ιταλία. Άοπλος διαδηλωτής παραδίδεται στους καραμπινιέρους

Η παγκόσμια κοινότητα αποφασίζει για το μέλλον των συνθηκών διαβίωσης στον
Πλανήτη, οι παγκόσμιοι ηγέτες αποφασίζουν για την παγκοσμιοποίηση, οι
παγκόσμιοι διαδηλωτές συγκρούονται με την αστυνομία στη Γένοβα.

Η παγκοσμιοποίηση εκτόπισε από τα παράθυρα των τηλεοράσεων τις άλλες
καθημερινές ιστορίες αστυνομικής τρέλας. Είμαστε λοιπόν όλοι μέλη του
παγκόσμιου χωριού, όπου ούτε τα σύνορα των κρατών ούτε οι εθνικές ταυτότητες
παίζουν κάποιο ρόλο.

Η παγκοσμιοποίηση δεν έκανε μόνο τον κόσμο μικρότερο, τον έκανε
αλληλεξαρτώμενο.

Έτσι όμως καθώς ο κόσμος έρχεται πιο κοντά και δίνονται περισσότερες ευκαιρίες
στις πολιτιστικές αλληλεπιδράσεις και στις εμπορικές ανταλλαγές φυσικά, όλο
και περισσότεροι άνθρωποι στη Γη αρχίζουν και καταλαβαίνουν πως οι κίνδυνοι
από την παγκοσμιοποίηση είναι περισσότεροι. Και αυτό, επειδή μια απόφαση που
θα λάβουν οι ηγέτες της G-8 θα μπορούσε να σημάνει αύξηση της ανεργίας στην
Κίνα.

Γεγονός είναι ένα: τα όσα καλά της παγκοσμιοποίησης τα νέμονται κατ’ αρχήν οι
πολυεθνικές. Ένα ξεροκόμματο αποδίδεται και στους κατοίκους των χωρών των
δυτικών χωρών, στον υπόλοιπο κόσμο πετάνε τα ψίχουλα. Με τον τρόπο αυτό
προσπαθούν να κομπάσουν ότι μειώνεται η παγκόσμια φτώχεια. Σε μια στιγμή που
τα στοιχεία του ΟΗΕ αποδεικνύουν ότι ο μισός πληθυσμός από τα έξι
δισεκατομμύρια που κατοικούν στον Πλανήτη προσπαθούν να επιβιώσουν με λιγότερα
από δύο δολάρια την ημέρα. Ένα τεράστιο πληθυσμικό κομμάτι στις υπανάπτυκτες
χώρες, περίπου ένα δισεκατομμύριο 200 χιλιάδες άνθρωποι προσπαθούν με ένα
δολάριο την ημέρα. Τα τελευταία 40 χρόνια, το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού
της Γης χωρίζεται από το 20% του φτωχότερου με ένα χάσμα που διπλασιάστηκε. Τα
περιουσιακά στοιχεία των τριών πλουσιοτέρων ανθρώπων ξεπερνά το εθνικό προϊόν
των 48 λιγότερο αναπτυγμένων χωρών με τα 600 εκατομμύρια των κατοίκων… Και
το ερώτημα είναι αδυσώπητο: Αυτή η ανάπτυξη της ανισότητας δεν είναι
αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης, αφού η παγκοσμιοποίηση δεν κατόρθωσε να
μειώσει το χάσμα πλουσίων – φτωχών;

Επειδή είναι ξεκάθαρο ότι νέος πλούτος συσσωρεύτηκε στους λίγους
προνομιούχους, αντί να περάσει στα φτωχά χέρια που τον έχουν περισσότερο
ανάγκη. Ποιος λοιπόν ευθύνεται; Οι έχοντες και κατέχοντες.

Δεν είναι μόνον οι ανισότητες ανάμεσα στις διάφορες χώρες που αυξήθηκαν λόγω
της παγκοσμιοποίησης. Αυξήθηκαν και ανισότητες μέσα στις ίδιες τις χώρες.

Στην ετήσια αναφορά του ΟΗΕ για τα επίπεδα φτώχειας, το 15,8% του πληθυσμού
των ΗΠΑ ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Η παγκοσμιοποίηση οδήγησε στην αύξηση κατά 50% του συνολικού όγκου του
παγκόσμιου εμπορίου, τα προηγούμενα έξι χρόνια. Η μαζική αυτή ανταλλαγή
προϊόντων μέσω του ελεύθερου εμπορίου, έχει κοστίσει στον Πλανήτη το φαινόμενο
του θερμοκηπίου. Το παρανοϊκό της ιστορίας είναι ότι μία χώρα εξάγει
εκατομμύρια τόνους κοτόπουλα ­ για παράδειγμα στο Χονγκ Κονγκ, τη Ρωσία και τη
Νότια Αφρική, για να εισάγει αντίστοιχα εκατομμύρια τόνους κοτόπουλα από την
Ταϊλάνδη και τη Βραζιλία.

Κι όλα αυτά για να ευημερούν οι τραπεζίτες, που παίρνουν και τις τελικές
αποφάσεις, τις οποίες επικυρώνουν οι διαχειριστές της εξουσίας.