Θαυμάζω τον Κούκοτς

* ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

«Είναι, όντως, κάπως δύσκολο να παίρνεις τόσα χρήματα από ένα παιχνίδι, ουσιαστικά, αλλά πιστεύω ότι ακόμη βλέπω το μπάσκετ ως παιχνίδι» λέει ο Παντελής Ταπούτος

Οι συνθήκες στις ακαδημίες του Άρη δεν ήταν τόσο ελκυστικές πριν από περίπου
εννιά χρονιά ώστε να πεισθεί ο 10χρονος τότε Χρήστος Ταπούτος να συνεχίσει να
διδάσκεται τα βασικά του μπάσκετ στους κόλπους της αυτοκρατορίας, που
διατηρούσε ακόμη τη λάμψη της.

Ο πατέρας του, ο Παντελής Ταπούτος, είχε παίξει για λίγο μπάσκετ στον ΠΑΟ
Διοικητηρίου και ήθελε να τον δει με την πορτοκαλί μπάλα στα χέρια. Τον
συνόδευε, μάλιστα, στο «Παλέ» για να παρακολουθεί από κοντά τα ιστορικά
παιχνίδια του Άρη στο Κύπελλο Πρωταθλητριών.

Απογοητεύθηκαν, όμως, από την οργάνωση στα μικρά τμήματα και άρχισαν την
αναζήτηση της κατάλληλης ομάδας για έναν πιτσιρικά, ο οποίος ένιωθε ότι «είχα
τρέλα από μικρός με το μπάσκετ».

Πώς βρέθηκε στον Αχιλλέα Τριανδρίας; «Τυχαία. Ψάχναμε ομάδα με τον πατέρα μου
για μένα και τον αδελφό μου, και βρεθήκαμε έξω από το γήπεδο της Τριανδρίας.
Ήταν κλειστό, αλλά στην πόρτα είχε ανακοίνωση που ανέφερε τις ημέρες και τις
ώρες που μπορούσαμε να γραφτούμε».

Αυτό ήταν! Κάπως έτσι άρχισε η πορεία τού προικισμένου νεαρού διεθνή της ΑΕΚ.
Το μέλλον του, μάλιστα, διαγράφεται λαμπρό, διότι και όλα τα προσόντα διαθέτει
ο Ταπούτος και αυτοσυγκεντρωμένος στο μπάσκετ είναι.

Το πρώτο επίσημο παιχνίδι του ήταν στην κατηγορία μίνι. «Παίξαμε εκτός έδρας
με τον Γαλαξία στο γήπεδό του. Είχα αρκετό άγχος και δεν θυμάμαι πώς τα πήγα».

Ακόμη και τώρα «έχω πάρα πολύ άγχος πριν από το παιχνίδι, αλλά πιστεύω ότι
τελικά μου κάνει καλό. Όταν, όμως, περάσω τις γραμμές, μου φεύγει».

Ακολούθησαν χρόνια δουλειάς στον Αχιλλέα Τριανδρίας με προπονητή τον Γιάννη
Τσεσμετζή. «Αυτός μου έδειξε τα βασικά, μου έμαθε πάρα πολλά, και σε αυτόν
οφείλω τα περισσότερα. Μου έδειξε ότι μπορώ να φτάσω κάπου και δουλεύαμε με
αυτόν τον στόχο. Μου έλεγε ότι έχω τα προσόντα και το ταλέντο για να φτάσω
ψηλά. Σιγά σιγά, άρχισα κι εγώ να διαπιστώνω ότι το μπάσκετ θα είναι το
επάγγελμά μου, θα με κάνει διάσημο, θα μου φέρει πολλά λεφτά και ότι, γενικά,
θα είναι ζωή μου».

Κάπου εκεί επιλέγει και το ίνδαλμά του. Είναι ο Τόνι Κούκοτς. Μόλις αναφέρουμε
το όνομά του, χαμογελάει. Ήταν η πρώτη, η μοναδική φορά που χαμογέλασε, και
διαπιστώσαμε ότι χαλάρωσε κατά τη διάρκεια της συζήτησης.

«Τον θαυμάζω από μικρός, από την εποχή που έπαιζε τη Γιουγκοπλάστικα. Άρχισα
να παίρνω τη φανέλα με το Νο 7 και είναι ελάχιστα τα παιχνίδια που δεν έχω
φορέσει τη φανέλα με αυτό το νούμερο». Μάθαμε ότι ακόμη και σχετικός όρος
μπήκε στο συμβόλαιό του.

Ακόμη και το λογότυπο (KtUoKnOiC) στην οθόνη του κινητού του είναι μία
περίεργη σύνθεση του ονόματος του Κροάτη σταρ. Με κεφαλαία σχηματίζεται το
επίθετό του και με πεζά το μικρό του όνομα. Έτσι, για να μην ξεχνιέται με κάθε
κλήση. Από κάτω είναι ασφαλώς το μαγικό Νο 7.

Αν το ίνδαλμα ήταν εύκολη επιλογή, η απόφαση να «κατέβει» στην Αθήνα για να
παίξει στη Νήαρ χρειάστηκε αρκετή σκέψη.

Ο Ηρακλής δεν τον απέκτησε διότι πρόσφερε 17 εκατομμύρια αντί των 18 εκατ. που
ζητούσε ο Αχιλλέας, ενώ ο ΠΑΟΚ πρόσφερε 25 εκατ. μόνο στα λόγια.

Ένα ταλέντο ακόμη χάθηκε για την μπασκετομάνα Θεσσαλονίκη. Πάλι καλά που βρήκε
χρόνο συμμετοχής στη Νήαρ Ηστ, παρά τις επιλογές ξένων στην ίδια θέση.

Το 24άωρό του στην Αθήνα είναι «προπόνηση, ξεκούραση καλό φαγητό, προπόνηση
και, αν υπάρχει ελεύθερος χρόνος, κάπου ήσυχα με τους φίλους μου. Δεν μου
αρέσει η φασαρία και αυτό είναι δική μου επιλογή. Όχι επειδή το επιβάλλει η
αθλητική ζωή».

Η μεταγραφή στην Ένωση θα του αποφέρει αρκετά εκατομμύρια. «Είναι, όντως,
κάπως δύσκολο να παίρνεις τόσα χρήματα από ένα παιχνίδι, ουσιαστικά, αλλά
πιστεύω ότι ακόμη βλέπω το μπάσκετ ως παιχνίδι. Δεν με ενδιαφέρουν τόσο τα
λεφτά, προς το παρόν τουλάχιστον. Δεν ξέρω αν στο μέλλον αλλάξω μυαλά, αλλά
δεν το βλέπω».

Το ΝΒΑ είναι ακόμη «απλά, μια σκέψη στο μυαλό μου. Όταν έρθει εκείνη στιγμή,
θα το σκεφτώ σοβαρά. Πρέπει όμως να βάλω τις βάσεις».

Να βελτιώσει, για παράδειγμα, την άμυνα και να γίνει λιγότερο εγωιστής, αφού
και ο ίδιος παραδέχεται ότι «καλός πασέρ είμαι. Την μπάλα τη δίνω;».