ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το μήνυμα ελήφθη…

Βλέπω τον τοίχο από μπετόν να χωρίζει την «κίτρινη» από την «κόκκινη» ζώνη.
Τους δεκαεπτά χιλιάδες αστυνομικούς. Ξέρω ότι γίνονται εξαντλητικοί έλεγχοι,
και ότι απαγόρευσαν την εισόδο σε «ανεπιθύμητα» πλοία.

Γίνεται καταγραφή στοιχείων και τσεκάρισμα προσωπικών δεδομένων με Αρχές άλλων
κρατών.

Ξέρω επίσης και με λεπτομέρειες ποιοι αποκλείστηκαν, ποιους θεωρούν
«επικίνδυνους», πως ονομάζεται το «γκρουπ» και τι αντιπροσωπεύουν. Οι ομάδες
δεν είναι ατάκτως ερριμμένες. Αντιθέτως. Έχουν αντιπροσώπους, και κάνουν
δηλώσεις.

Γνωρίζω ότι ορισμένες ομάδες κάνουν «μαθήματα τακτικής» για όσους δεν έχουν
ξαναβγεί ποτέ στον δρόμο.

Είμαι βέβαιη ότι η πόλη ζει εδώ και πέντε ημέρες μια ιδιότυπη ομηρεία με τους
κατοίκους να την έχουν εγκαταλείψει.

Κι όσο περνούν οι ώρες όμως και πλησιάζουμε προς την κρίσιμη στιγμή τόσο το
σκηνικό με τα μέτρα ασφαλείας μού φαίνεται όλο και περισσότερο γελοίο!

Γιατί το ρήγμα στο τείχος μεταξύ κίτρινης και κόκκινης ζώνης (ο Παναγής το
λέει «επιστροφή της ιστορίας») έχει ήδη μεγαλώσει με τη βοήθεια της G8. Είναι
ακριβώς όλες αυτές οι λεπτομέρειες που γνωρίζουμε όλοι όσοι δεν πήγαμε στη
Γένοβα. Η «ασφάλεια» που τραβά σαν μαγνήτης τη δημοσιότητα και γίνεται πρώτο
θέμα κάθε ημέρα. Οι διαδηλωτές είναι μόνο 200.000 και μέχρι στιγμής πέτυχαν
τηλεθέαση δισεκατομμυρίων!! Ακόμα και σε χώρες που δεν έχουν κομπιούτερ.

Τα μέτρα ασφαλείας έγιναν μπούμερανγκ. Είναι σαν να μη χρειάζεται πια η
διαδήλωση. Ο σκοπός σχεδόν επετεύχθη. Γιατί η σημαντική διεργασία έχει αρχίσει
αλλού. Την προκάλεσε ο φόβος…

Κλείνω το μάτι στον υπολογιστή μου και πατάω έντερ. Το μήνυμα φεύγει. Είμαι
εκεί.