ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ουσιαστικά επίθετα

Βρίσκεσαι σε γραφεία, όρθιος μπροστά στον καθιστό που έχει εξουσία, σε κρατάει
στο χέρι, είναι σπουδαίος, τον έχεις ανάγκη και ο τοίχος που έχει χτίσει
απέναντί σου φαίνεται αδια-πέραστος. Και, ξαφνικά, πετάει ένα «έχετε την
διεθνής κάρτα;» κι όλα γκρεμίζονται. Ύπουλα και προδοτικά, τα τριτόκλιτα
παραμονεύουν για να γκρεμίζουν τέτοια τείχη. Ο, η διαφανής, το διαφανές, όπως
και διεθνής και όλα τα εις -ης, η οδός, η είσοδος και όλα τα εις -ος, αυτά τα
απομεινάρια της κάποτε δύσκολης Γραμματικής, που δεν χώρεσαν στους
καινούργιους κανόνες, δεν κατάφεραν να γίνουν ομαλά, να διευκολύνουν τη ζωή
των ανθρώπων, υπονομεύουν τα μοντέρνα γραφεία, τις φορμάικες, τα πλήκτρα των
κομπιούτερ, τα κοστούμια, το άτεγκτο ύφος των υπαλλήλων, των προϊσταμένων, των
αρμοδίων, των πάσης φύσεως βασανιστών που επιζούν με τη συναίνεση, την
αποδοχή, τον μίνιμουμ σεβασμό. Σαν λιθαράκια στα γρανάζια, αυτά τα βιτσιόζικα
ουσιαστικά και επίθετα, τινάζουν στον αέρα τα πάντα, τα γραφεία γίνονται
διαφανή (θα μπορούσαν να είναι απλώς διάφανα, αλλά όχι διαφανή), βλέπεις από
μέσα το κενό, το μεγάλο κενό που χρειάζεται για να γεμίσει, να σου τραγανίσει
τον χρόνο, την αυτοπεποίθηση, το κέφι, τις καλύτερες ώρες του πρωινού, το
βλέπεις ξεχειλωμένο, θλιβερό και, εν τέλει, κωμικό. Χάρις σ’ αυτά τα
ονοματάκια ελαφρώνει η κατάσταση. Δεν λύνονται τα προβλήματα, χάνεται όμως το
δέος που με τόση προσοχή κι επιμέλεια παράγεται στα γραφεία. Και όσο περνάει ο
καιρός, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η χρήση τους, μέχρι που στο τέλος θα βρεθεί
κάποιος υπουργός να τα καταργήσει. Και θα χάσουμε τη μικρή αυτή χαρά, που τόσο
μας ανακουφίζει.