Εικόνες διάλυσης σε εγκαταστάσεις του ΟΑΚΑ

Αίθουσες διαλυμένες, ταβάνια ξεχαρβαλωμένα, σκουπίδια… Μία από τις εικόνες διάλυσης «στον φακό» του Ι. Παπαδόπουλου

Την εγκατάλειψη αντίκρυσε στις εγκαταστάσεις του Κ1 προπονητηρίου στο
Ολυμπιακό Στάδιο ο αναπληρωτής καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου
Αθηνών κ. Ιωάννης Στ. Παπαδόπουλος.

Περιγράφει ο ίδιος τις εικόνες:

Στις 26 Ιουνίου 2001 βρέθηκα πρωί στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Σταδίου.
Περπάτησα στον χώρο και σιγά σιγά άρχισα να αισθάνομαι μια αυξανόμενη έντονη
δυσαρέσκεια, η οποία ξαφνικά μεταβλήθηκε σε συνειδητοποίηση της αθλιότητας του
περιβάλλοντος στο οποίο βρισκόμουν.

Απεριποίητοι κήποι, σκουπίδια σχεδόν παντού, ριγμένες πινακίδες, πεταμένα
μάρμαρα από σκαλοπάτια, σπασμένοι λαμπτήρες, σκουριασμένοι στύλοι φωτισμού που
είναι έτοιμοι να πέσουν, έδαφος με σαφή σημεία καθίζησης (δεν ανησυχούν οι
ειδικοί;), αίθουσες διαλυμένες, τζάμια σπασμένα σε απερίγραπτη κατάσταση,
τουαλέτες ξεχαρβαλωμένες, ηλεκτρικά συστήματα σε πλήρη διάλυση, όργανα
γυμναστικής σπασμένα, καθίσματα και πυροσβεστικά σημεία κατεστραμμένα, στέγες
και οροφές σπασμένες.

Η κατάσταση είναι εκτεταμένη και δεν αφορά μόνο μία ή δυο αίθουσες. Η εικόνα
θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να εικονογραφήσει την έννοια της λέξης
«εγκατάλειψη». Οι καταστροφές και η μη συντήρηση δεν είναι καθόλου φρέσκες.
Από την κατάσταση που είδα πιθανολογώ την ύπαρξη αυτής της αθλιότητας
τουλάχιστον 1-2 χρόνια.

Δεν θα ρωτήσω αν υπάρχουν πιο συντηρημένοι χώροι, διότι αυτό δεν είναι το
ζητούμενο. Δεν θα ρωτήσω αν υπάρχουν υπεύθυνοι συντήρησης και αν πληρώνονται
γι’ αυτό. Θα ρωτήσω μόνο αν η Ελλάδα πιστεύει ότι θα μπορέσει με αυτό το παρόν
εγκαταστάσεων, με αυτή τη νοοτροπία διατήρησης εγκαταστάσεων, με αυτή την
ανικανότητα συντήρησης, με αυτή την αδιαφορία των αρμοδίων για την κατάσταση
αθλητικών χώρων, να οργανώσει και να φέρει σε αίσιο τέλος του Ολυμπιακούς
Αγώνες.

Δεν θα έγραφα αυτό το κείμενο ούτε θα τραβούσα αυτές τις φωτογραφίες, αν
έβλεπα μια ελάχιστη προσπάθεια αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης. Γνωρίζω
πόσο δύσκολο είναι να δημιουργήσεις κάτι σε αυτή τη χώρα και πόσο δυσανάλογα
μεγάλη προσπάθεια απαιτείται. Στην προαναφερθείσα, όμως, κατάσταση διαπίστωσα
και την εξουθένωση της ελπίδας…