Τα παιδιά στο σπίτι!

Ώρα 11 μ.μ., σε κάποιο δρομάκι των Καννών: μέσα από το σκοτάδι προβάλλει
ξαφνικά ένα περιπολικό της αστυνομίας· σταματά πίσω από τρία μικρά παιδιά που
κατευθύνονται προς την παραλία…

Απαγόρευση κυκλοφορίας: Οι αστυνομικοί σημειώνουν το όνομα και τη διεύθυνση του μικρού «παραβάτη». Ο μικρός θα οδηγηθεί στο τμήμα και θα παραδοθεί στους γονείς του

Οι αστυνομικοί διατάζουν τα σαστισμένα παιδιά να σταματήσουν. «Πού ήσασταν και
πού πηγαίνετε;» ρωτά ο ένας. Σηκώνει το χέρι του καθησυχαστικά. «Μη φοβάστε.
Θέλουμε απλώς να μάθουμε γιατί βρίσκεστε έξω τέτοια ώρα».

Τα δύο παιδιά ισχυρίζονται ότι είναι 14 ετών. Το τρίτο λέει ότι είναι 12, αλλά
δείχνει για 10. Βρίσκονταν σε ένα τοπικό πανηγύρι, λένε, και πηγαίνουν σπίτι.

«Κάναμε τίποτε κακό;» ρωτούν. Οι αστυνομικοί τούς εξηγούν ότι από τα μεσάνυχτα
της 15ης Ιουλίου, τα παιδιά κάτω των 13 ετών δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν
μόνα τους έξω αργά το βράδυ. Σημειώνουν ονόματα, διευθύνσεις, ημερομηνία και
τόπο γέννησης· κατόπιν επιστρέφουν στο περιπολικό και αποχωρούν. Η αποστολή
τους είχε προειδοποιητικό χαρακτήρα.

Παιδική εγκληματικότητα

Είναι η couvre-feu των Καννών, η νυχτερινή απαγόρευση της κυκλοφορίας
που επέβαλε ο δήμαρχος της πόλης στην προσπάθειά του να καταστείλει το κύμα
παιδικής εγκληματικότητας που ταλαιπωρεί τη Γαλλία και φέρνει σε δύσκολη θέση
τους υπουργούς της. Ιδιαίτερα οι κάτοικοι (αλλά και οι τουρίστες) της Κυανής
Ακτής δεινοπαθούν από τους πορτοφολάδες και τους μικροκακοποιούς· και οι
τοπικές αρχές έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να προασπίσουν τη δημόσια
ασφάλεια ­ και κατ’ επέκταση, να προστατεύσουν την προσοδοφόρα τουριστική
βιομηχανία.

Εκτός από τις Κάννες, όπου η απαγόρευση ισχύει από τα μεσάνυχτα έως τις 6 π.μ.
και πρόκειται να αρθεί στις 15 Σεπτεμβρίου, στο τέλος της καλοκαιρινής
περιόδου, νυχτερινή απαγόρευση της κυκλοφορίας έχει ήδη επιβάλει και η
γειτονική Καν-σιρ-Μερ (σε μόνιμη βάση), ενώ το αυτό προτίθεται να πράξει
σύντομα και ο δήμαρχος της Νίκαιας.

Στο τμήμα ο ανήλικος, «κήρυγμα» στους γονείς

Τι γίνεται, όμως, όταν ένα παιδί κάτω των 13 ετών βρεθεί να τριγυρνά χωρίς τη
συνοδεία ενηλίκου; Οδηγείται στο αστυνομικό τμήμα και οι γονείς του καλούνται
να το “περιμαζέψουν”. Παράλληλα, δέχονται και ένα κήρυγμα περί γονικής
ευθύνης. Αν είναι αδύνατο να εντοπιστούν, το παιδί τίθεται προσωρινά υπό την
κηδεμονία της Πρόνοιας. Σε ακραίες περιπτώσεις, οι γονείς μπορεί να διωχθούν
ποινικά και να υποχρεωθούν να καταβάλουν χρηματικό πρόστιμο.

Σύμφωνα με τους τοπικούς αξιωματούχους, η απόφαση για την απαγόρευση της
κυκλοφορίας, η οποία ελήφθη σε δημαρχιακό επίπεδο και επικυρώθηκε την
προηγούμενη εβδομάδα από το γαλλικό Συμβούλιο της Επικρατείας, έχει στόχο τόσο
την προστασία όσο και τον έλεγχο των ανηλίκων: Στη Γαλλία, τα παιδιά κάτω των
13 ετών βρίσκονται ουσιαστικά εκτός του νομικού… βεληνεκούς, καθώς δεν έχουν
ποινική ευθύνη. Και δεν είναι λίγες οι φορές που ενήλικοι χρησιμοποιούν στα
εγκληματικά τους σχέδια παιδιά 10 ή 11 ετών γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να
διωχθούν. Η λύση λοιπόν, υποστηρίζουν οι δήμαρχοι, είναι να απομακρυνθούν τα
παιδιά από τους δρόμους.

Σύμφωνα με τον δήμαρχο της Καν-συρ-Μερ μάλιστα, Λουί Νεγκρ, οι γονείς έχουν
καλωσορίσει την κίνηση αυτή και πολύ λίγα παιδιά έχουν βρεθεί να τριγυρνούν
μόνα τη νύχτα μετά την επιβολή της απαγόρευσης. “Είμαι πατέρας δύο κοριτσιών
και ξέρω πόσο απαιτητικός είναι ο ρόλος του γονιού”, λέει. “Μερικά από αυτά τα
παιδιά είναι θύματα, θύματα διαλυμένων ή αδιάφορων οικογενειών, και
χρειάζονται προστασία”.

Δεν συμφωνούν πάντως όλοι ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος “προστασίας”.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι η απαγόρευση της κυκλοφορίας τοποθετεί απλώς έναν
λευκοπλάστη πάνω σε μία κακοφορμισμένη πληγή και δεν καταπιάνεται με τις
αιτίες της παιδικής εγκληματικότητας: τη φτώχεια, την ανεργία, τη χρήση
ναρκωτικών. Ο Ντιντιέ Αλμπέρ, για παράδειγμα, σύμβουλος νεότητας, υποστηρίζει
ότι “ο δήμαρχος θα έπρεπε να επενδύει σε προγράμματα οικογενειακής
επιμόρφωσης, όχι σε πειθαρχικά μέτρα”. “Η απομάκρυνση των παιδιών από τους
δρόμους είναι καλή ιδέα, αλλά ανεπαρκής”, συμπληρώνει ο Νταβίντ Σαγκάλ,
πατέρας ενός πεντάχρονου κοριτσιού. “Θα έπρεπε να αναρωτηθούμε γιατί
συμπεριφέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο, γιατί βρίσκονται εκτός ελέγχου”.

“Δεν φταίνε τα παιδιά”, απαντά ο Νεγκρ, “φταίει η κοινωνία που επιτρέπει στους
γονείς να αποποιούνται των ευθυνών που έχουν απέναντι στα ίδια τους τα παιδιά.
Δεν μπορούμε πλέον να μένουμε άπρακτοι”.