ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κάθαρση

Η γυναίκα με το ηλιοκαμένο μωρό έφτασε στη θάλασσα των παιδικών της χρόνων
πολύ πρωί, δεν υπήρχε κανείς να παραβιάσει τη μοναχικότητά της, μονάχα το
απέραντο γαλάζιο του νερού και του ορίζοντα και το φως, το ατελείωτο φως της
χώρας που την υιοθέτησε σε κάποια φάση της ατελείωτης περιπλάνησης, βύθισε τα
γυμνά πόδια της στην άμμο, αργότερα θα ‘καιγε, τώρα όχι.

Η γυναίκα απίθωσε το δέμα με τα χρόνια δίπλα της, κοντά στο άσπρο φουστάνι που
‘ταν ένας διπλωμένος σωρός στα πόδια της, στάθηκε γυμνή στην άκρη του νερού,
εκεί που τα βότσαλα μια βρέχονται και μια στεγνώνουν, αναζήτησε ένα μικρό,
ασήμαντο σύννεφο που να σπάει το γαλάζιο, εις μάτην, τα μόνα σύννεφα εδώ, στην
άκρη του κόσμου, υπήρχαν στο βλέμμα της, ίσως γι’ αυτό τα μελιά της μάτια
τελευταία είχαν μια ελαφρά γκρι απόχρωση, μπορεί πάλι να ‘φταιγε ο ήλιος,
φθείρει τα χρώματα, το ξέρει…

Κι έπειτα… έπειτα έσμιξε με το νερό, αυτό έγινε ο άλλος κι ο εαυτός της
μαζί, μια ένωση ταύτισης κι αφομοίωσης και προέκτασης, ανόμοια από όλους τους
έρωτές της, τους νεκρούς και συντηρούμενους μονάχα στη φορμόλη της δικής της
μνήμης, σε κάθε απλωτή απαλλασσόταν και από έναν, η κάθαρση έρχεται όταν δεν
την περιμένεις, μετατρέπεσαι σε αποθηκάριο έτσι, επειδή η θάλασσα είναι τόσο
ισχυρή σαν κι εσένα.

Η γυναίκα βγήκε από το νερό ήρεμα, ποτέ δεν της άρεσε άλλωστε να ταράζει τους
εραστές της, ένιωσε τις σταγόνες να κυλούν στο ολόγυμνο σώμα της, σε λίγο θα
ήταν πάλι κατάστεγνη, ξάπλωσε στον ίσιο βράχο, αυτόν που στοίχειωνε τα όνειρά
της εδώ και δεκαετίες, αφέθηκε στη σκληράδα του ήλιου, εντελώς ακίνητη κι
εντελώς παρούσα, αυτή ­ γαλάζιο ­ φως, τρίπτυχο επιστροφής σε αφετηρίες άλλες.

Πέρασε ώρα πολλή, ή έτσι της φάνηκε, φοβήθηκε μην απειληθεί η μοναχικότητά
της, έβαλε πάλι το άσπρο φουστάνι, αυτό συνάντησε το κολλημένο στο δέρμα της
αλάτι αλλά δεν δυσανασχέτησε, συμφιλίωση, πήρε αγκαλιά το μόνο πολύτιμο φορτίο
της, την κόρη αντίγραφό της, και επέστρεψε στο σπίτι. Κάποιος που τη συνάντησε
στον δρόμο δεν τόλμησε να τις χαιρετήσει ­ πρόλαβε όμως να δει πως το γκρι δεν
υπήρχε πια στα μάτια της γυναίκας.