ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Σιέστα στην Ιπποκράτους

Μεσημεριάτικα στην Ιπποκράτους, ένα αρχαίο Φίατ, τεράστιο, έχει παρκάρει στη
σκιά που κάνουν οι νεραντζιές. Ο οδηγός κοιμάται μέσα. Έχει γείρει το κάθισμα,
έχει ανοίξει και την πόρτα, να δροσίζεται. Παλιό το αυτοκίνητο, έχει όμως και
τα κόλπα του, η πλάτη στην καρέκλα τού οδηγού, με το δέρμα γδαρμένο και
ξεθωριασμένο, βρίσκεται σε τέλεια οριζόντια θέση. Έχει βάλει και μαξιλάρι
επάνω, σε ασορτί χρώμα. Ξεβαμμένο μεν, ασορτί δε. Κοιμάται ανάσκελα, με το
στόμα ανοιχτό, μακαρίως, με εμπιστοσύνη, λες και βρίσκεται στο κρεβατάκι του.
Περνά ο κόσμος και τον κοιτάζει, δεν μπορεί να μην κοιτάξει, η πόρτα του
αυτοκινήτου, ανοιγμένη στο στενό πεζοδρόμιο, είναι επικίνδυνη. Αν δεν κόψουν
ταχύτητα θα σκοντάψουν, κοντοστέκονται λοιπόν αναγκαστικά και για κλάσματα
δευτερολέπτου αναλογίζονται την κατάσταση, τις νεραντζιές με το ισχνό φύλλωμα,
τα παπουτσήδικα απέναντι με την αγχωμένη πελατεία, την Εθνική Βιβλιοθήκη από
πάνω με τη φρεσκοβαμμένη πρόσοψη και τη δαιδαλώδη ύπαρξη, αποτρεπτική για κάθε
βιβλιοφιλία, και το κατά πόσον μπορείς όλ’ αυτά να τα δεχτείς ως περιβάλλον,
έστω κι ένα τόσο βασανιστικό μεσημέρι, και να τους εμπιστευτείς τον ύπνο σου,
ενώ δίπλα κυλά με αέναο βουητό το ποτάμι των αυτοκινήτων. Το συμπέρασμα
βγαίνει γρήγορα για τους περαστικούς, με μια θυμωμένη κίνηση προσπερνάνε την
επικίνδυνη πόρτα, την προκλητικά αμέριμνη σιέστα του οδηγού, τα ξέφτια
συνειρμών με ασπρόμαυρες ταινίες του ’50, τον υπαινιγμό περί άλλων ρυθμών ζωής
και περί άλλου είδους σχέσης με την πόλη, γρήγορα απομακρύνονται από τον τόπο
όπου δεν μπορείς να σταθείς, δεν μπορείς ν’ ανασάνεις, δεν υπάρχει περιθώριο
ν’ αφεθείς, και ο παράξενος κοιμώμενος, απλώς, οδυνηρά τους το θυμίζει.