Εφέσεις των Γερμανών για τις κατασχέσεις

Ινστιτούτο Γκαίτε. Οι δικηγόροι του Γερμανικού Δημοσίου άσκησαν έφεση στην απόφαση του δικαστηρίου, που διέταξε την κατάσχεση του κτιρίου, ως μέρος των γερμανικών αποζημιώσεων

Νέος κύκλος δικαστικής αντιπαράθεσης ανοίγει για να αποτραπούν οι κατασχέσεις
των ακινήτων που ανήκουν στο Γερμανικό Δημόσιο μετά τις πρόσφατες αποφάσεις
του Πρωτοδικείου της Αθήνας που δικαίωσαν τους συγγενείς των θυμάτων του
Διστόμου.

Μετά την τελευταία δικαστική εξέλιξη, οι πληρεξούσιοι δικηγόροι του Γερμανικού
Δημοσίου, όπως είχαν προαναγγείλει, άσκησαν έφεση κατά των αποφάσεων του
Πρωτοδικείου με τις οποίες ουσιαστικά… άναψε το πράσινο φως για να
προχωρήσουν οι κατασχέσεις των ακινήτων όπου στεγάζονται το Ινστιτούτο Γκαίτε
και η Γερμανική Αρχαιολογική Σχολή για την ικανοποίηση των αξιώσεων
αποζημιώσεως των κατοίκων του Διστόμου.

Οι νομικοί εκπρόσωποι του Γερμανικού Δημοσίου κ.κ. Στέφ. Δεληκωστόπουλος και
Λ. Σινανιώτης εκθέτουν αναλυτικά τους λόγους που κατά τη δική τους
επιστημονική θέση είναι εσφαλμένες οι δικαστικές αποφάσεις για την υπόθεση
αυτή, ενώ έχουν επιφυλαχθεί να ασκήσουν επιπλέον και το ένδικο μέσο της
αναστολής εκτέλεσης του πλειστηριασμού, που έχει προσδιορισθεί για τις 12
Σεπτεμβρίου 2001.

Από την πλευρά του ο δικηγόρος των οικογενειών του Διστόμου, πρώην
ευρωβουλευτής Γιάννης Σταμούλης, υποστηρίζει ότι η άσκηση των ενδίκων μέσων
δεν μπορεί να αναστείλει την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων.

Συγκεκριμένα, οι δικηγόροι του Γερμανικού Δημοσίου υποστηρίζουν ότι για να
προχωρήσει η αναγκαστική εκτέλεση κατά αλλοδαπού Δημοσίου είναι απαραίτητη η
προηγούμενη άδεια του υπουργού Δικαιοσύνης, που σε καμία περίπτωση δεν
αντίκειται στις διατάξεις του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά
Δικαιώματα, όπως έχει δεχθεί η απόφαση του Πρωτοδικείου.

Αντίθετα, προστίθεται στο ίδιο δικόγραφο, με αυτόν τον τρόπο «καθιερώνεται η
αναγκαία παρέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας, η οποία είναι η μόνη αρμόδια,
αλλά και η μόνη η οποία είναι σε θέση να σταθμίσει σε κάθε περίπτωση τους
κινδύνους που ενδεχομένως συνεπάγεται μία πράξη εκτέλεσης κατά αλλοδαπού
Δημοσίου για τις διεθνείς σχέσεις της χώρας μας και το εθνικό συμφέρον.

Σε καμία περίπτωση δεν θίγει τον βασικό πυρήνα του δικαιώματος της
αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, αφού δεν προβλέπει απόλυτη απαγόρευση
εκτέλεσης κατά αλλοδαπού Δημοσίου, αλλά απλώς θεσπίζει ως όρο τη διοικητική
πράξη της χορήγησης σχετικής άδειας από τον υπουργό Δικαιοσύνης, η τυχόν
άρνηση του οποίου να χορηγήσει την άδεια αυτή ελέγχεται δικαστικά, όπως όλες
οι διοικητικές πράξεις από το Συμβούλιο της Επικρατείας».

Επίσης, θεωρούν ότι εσφαλμένα η απόφαση κατά της οποίας άσκησαν έφεση έκρινε
ότι είναι νόμιμη η κατάσχεση του Ινστιτούτου Γκαίτε και της Γερμανικής
Αρχαιολογικής Σχολής, θεωρώντας ότι αυτά δεν εξυπηρετούν ανάγκες δημοσίου
συμφέροντος.

«Στα κτίρια αυτά ­ επισημαίνουν ­ στεγάζονται μορφωτικά Ιδρύματα, τα οποία
είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την άσκηση συγκεκριμένων και προστατευομένων
πολιτιστικών δραστηριοτήτων και η επίσπευση της αναγκαστικής εκτέλεσης αυτών
όχι μόνο στρέφεται κατά πραγμάτων εκτός συναλλαγής, αλλά ταυτόχρονα παραβιάζει
τις διεθνείς υποχρεώσεις της Ελλάδας και θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τις διμερείς
σχέσεις των δύο χωρών».