ΜΑΤΙΕΣ Οι χαρές…

Κάθε φορά που κάποιος φίλος μου, ποιητής, σκηνοθέτης, πεζογράφος, κ.λπ.,
τιμάται με ένα βραβείο, μια διάκριση, μου ‘ρχεται να πετάξω από τη χαρά μου!
Αισθάνομαι, σαν να βραβεύθηκα εγώ! Και ζω, σαν να με αφορά προσωπικά, την
ευτυχία του φίλου μου. Τουλάχιστον για ένα διάστημα.

Αυτό το αίσθημα ­ αψιθυμία το λέει η ψυχολογία, αν δεν με ξεγελά η μνήμη μου ­
το ένιωσα, για πρώτη φορά, το 1962, όταν ο Αντώνης Σαμαράκης, καθημερινή
συντροφιά μου, τότε, πήρε το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος. Έμαθα την είδηση πολύ
νωρίς (έκανα «ύλη» στα «ΝΕΑ») και, σαν τρελός, έσπευσα να στείλω τηλεγραφήματα
στον Αντώνη, που βρισκόταν στη Βραζιλία ­ υπάλληλος του υπουργείου Εργασίας ­
αλλά και στην Αντριάννα και στον Ευριπίδη, τους γονείς του συγγραφέα!
Επακολούθησε, φυσικά, γλέντι τρικούβερτο, στο σπίτι των Σαμαράκηδων…

Τέτοιες χαρές, μου ‘χει δώσει αρκετές φορές ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Ύστερα από
κάθε βράβευσή του, πιάνουμε τα τηλέφωνα. Ο Θόδωρος δεν «φωνάζει» τον
ενθουσιασμό του. Αυτοσυγκρατείται. Αποδίδει τη βράβευση στα βιώματα της γενιάς
μας. «Γιατί η γενιά μας», λέει, «δημιούργησε αυτό το έργο…». Σεμνές
κουβέντες, αλλ’ όχι και τόσο αληθινές. Αντίθετα, εγώ, μιλάω γι’ αυτόν και το
ταλέντο του. Και στο τέλος, καταφέρνω να τον παρασύρω.

Με ενθουσιασμό με φόρτισε και πάλι ο Αγγελόπουλος. Διάβασα ότι αύριο (15
Ιουλίου) θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Έσεξ! (Και
τι σύμπτωση: σ’ αυτό το Πανεπιστήμιο σπούδασε ο γιος μου…). Στο θερμό
«κομμάτι» της Β. Γεωργ. («Ελευθεροτυπία» 2/7), ο σκηνοθέτης θυμάται: «Η σχέση
μου με τον κινηματογράφο άρχισε σχεδόν σαν εφιάλτης. Ήταν το ’46 ή ’47, δεν
θυμάμαι. Πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, τότε που πήγαινε πολύς κόσμος στο σινεμά
κι εμείς τρυπώναμε μέσα στον συνωστισμό των μεγάλων, για να χαθούμε στον
μαγικό κόσμο του εξώστη…».

Αυτά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ήταν και ηρωικά για τον Θόδωρο: ενταγμένος ­
μαζί με τον Χρ. Γιανναρά και πολλούς άλλους ­ στις Χριστιανικές Ομάδες του
Κατηχητικού, απαγορευόταν να παρακολουθεί σινεμά! Το σινεμά, το θέατρο,
το διάβασμα ενός βιβλίου του Καζαντζάκη, η συνομιλία μ’ ένα κορίτσι κ.λπ.,
εθεωρούντο από το παπαδαριό πράγματα του Σατανά ­ άκρως επικίνδυνα!
Καταλαβαίνει κανείς πόσο κουράγιο χρειαζόταν ο φίλος και συμμαθητής μου
Θόδωρος για να τρυπώνει στη σκοτεινή αίθουσα του «Άρη» ­ ο κινηματογράφος της
γειτονιάς μας ­ και να μυείται στην τέχνη, που, κάποτε, θα του χάριζε
παγκόσμια καταξίωση και φήμη…

Θόδωρε, σου σφίγγω και πάλι το χέρι…