ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πού είναι αυτοί που… μπορούν;

Αγαπημένε μου Βασίλη,

Κραυγές ακούγονται από παντού. Κραυγές αγωνίας. Εξουσιοδοτημένοι και μη,
αλωνίζουν στα μικρόφωνα. Περιφέρονται στα Μέσα. Εξαντλούνται στην κριτική. Οι
περισσότεροι αποδοκιμάζουν. Ελάχιστοι αμύνονται. Ένας δύο απολογούνται. Κι
εκεί κλείνει η επικαιρότητα και μαζί μ’ αυτήν κάθε συζήτηση. Πάλι μού έρχεται
στο νου αυτή η σοφή ιταλική παροιμία: «Όποιος μπορεί κάνει, όποιος δεν μπορεί
κρίνει». Πού βρίσκονται εκείνοι που ανήκουν στην πρώτη κατηγορία; Είναι
κρυμμένοι (:), διασκορπισμένοι (;), ασυντόνιστοι (;), αδιάφοροι (;),
συμβιβασμένοι (;), περιθωριοποιημένοι (;), παραιτημένοι (;).

Γιατί δεν εμφανίζονται προς τα έξω; Πόσοι και ποιοι είναι; Έχουν και ποια
γνώμη, ιδέα, πρόταση; Αρνούμαι να δεχθώ αυτό που στερεότυπα μού
επαναλαμβάνεις. Ότι, δηλαδή, οι σοβαροί δεν έχουν λόγο να ασχοληθούν μαζί μας.
Απολαμβάνοντας τη ρετσίνα τους στο συνοικιακό ταβερνάκι, αραδιάζουν στη στενή
παρεούλα τους ευφυείς και τίμιες λύσεις για ένα σωρό καθημερινά ­ μικρά και
μεγάλα ­ προβλήματα. Είναι εκείνοι που αποχώρησαν αθόρυβα από πολυπληθείς
συνάξεις πολιτικοκοινωνικής στόχευσης. Και έκτοτε, κάθε ημέρα, παίρνουν τον
δρόμο για τη δουλειά τους. Είναι όλοι τους επιτυχημένοι. Δίνουν και παίρνουν
ό,τι καθορίζεται από τους όρους της οικονομίας. Κρατούν για πάρτι τους τα
οράματα, τις σκέψεις, τις ιδέες τους.

Χαμογελούν με οίκτο όταν μας βλέπουν να επενδύουμε ελπίδες σε ό,τι δεν
γνωρίζουμε. Αμίλητοι ολοκληρώνουν το σκίτσο ενός κλόουν πάνω σε μια
χαρτοπετσέτα. Βάλε όποιο όνομα θες. Μέσα θα είσαι…

Σε φιλώ και θα συνεχίσω να σε εμπιστεύομαι… γιατί ελπίζω πως το δικό σου
όνομα δεν θα μπει σε χαρτοπετσέτα.