ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αφήστε ήσυχες τις νύχτες μας

«Θέ μου πού πάει κανείς όταν δεν έχει μοίρα

πού πάει κανείς όταν δεν έχει αστέρι

άδειος ο ουρανός άδειο το σώμα

και μόνο η πίκρα στρογγυλή γεμάτη»

Οδυσσέας Ελύτης

Ήταν ένα κειμενάκι σε ξένο επιστημονικό περιοδικό ­ μερικές φορές είναι τα
μικρά κι ασήμαντα που καθορίζουν τη ζωή μας. Ο τίτλος όμως με άρπαξε από το
μανίκι και ήταν αδύνατον να φύγω. «Χάνουμε τις νύχτες» προειδοποιούσε μια
ομάδα επιστημόνων, που κατά πώς φαίνεται χτυπάει το καμπανάκι εδώ και μερικά
χρόνια.

Λένε, λοιπόν, οι επιστήμονες, ότι από τις πολλές φωταψίες της νεοπλουτίστικης
«γκλαμουριάς» μας (αυτό είναι σε δική μου ελεύθερη απόδοση…) και της
κουλτούρας των «βίντεο-γουόλ» και των «σκάι-μπίμερς» δημιουργείται μια μορφή
φωτορύπανσης. Η ρύπανση αυτή σχηματίζει ένα πέπλο, σε επίπεδο εδάφους, το
οποίο εμποδίζει τη δυνατότητα παρατήρησης του ουράνιου θόλου. Ακόμη και τις
ανέφελες νύχτες του χειμώνα, λένε, σε πολλές περιοχές είναι ορατά μόνο τα
μεγάλα και πολύ λαμπερά αστέρια. Ενώ και τα αποδημητικά πουλιά κινδυνεύουν από
τους μεγάλους προβολείς που σκίζουν τον ουρανό. Οι τεράστιες δεσμίδες φωτός τα
αποπροσανατολίζουν, τα κάνουν να νομίζουν ότι έφθασαν στον προορισμό τους και
τελικά εξαντλούνται και πεθαίνουν.

Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της φωτορύπανσης οφείλεται στην απερισκεψία μας,
λέει ένας από τους επιστήμονες που έχουν ξεκινήσει εκστρατεία με σύνθημα
«Σώστε τον ουρανό με τ’ άστρα» ζητώντας λιγότερο φωτισμό στις πόλεις. Κι εγώ,
που από παιδί αγαπούσα να κάθομαι τις νύχτες στη σκοτεινή βεράντα και να
κοιτάζω τα αστέρια, μοιράζομαι το σύνθημά τους. Αφήστε ήσυχες τις νύχτες μας.
Μόνον αυτές μας έμειναν. Για να ονειρευόμαστε. Και για να… «κρατάμε το ένα
πόδι έξω από τη γη», που λέει και ο ποιητής.