ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η Εύα δεν παχαίνει

Η Εύα δεν παχαίνει. Τρώει κάμποσο, απολαμβάνει το φαγητό, επιπλέον μαγειρεύει
με βούτυρο. Το βούτυρο νοστιμίζει, κατά τη γνώμη της, τα φαγητά με εντελώς
μοναδικό τρόπο, αναντικατάστατο. Όχι ότι δεν συμφωνώ κατά βάθος, αλλά δεν
γίνεται να συνεχίσουμε να μαγειρεύουμε με βούτυρο, όταν ξέρουμε πόσο κακό
κάνει. Η Εύα λέει «φάγαμε χόρτα όταν μας έλεγε ο Χότζας να τρώμε χόρτα, αλλά
τώρα έχουμε βούτυρο και θα το τρώμε!». Μόλις αγοράσει ψωμί, αναποδογυρίζει στη
χούφτα της τη σακούλα και τρώει όλα τα πεσμένα ψίχουλα, λέει: «Έχουν σουσάμι
και είναι πιο θρεπτικά». Ρωτάει για όλα τα φαγητά που πρωτοβλέπει κι αμέσως τα
μαγειρεύει σπίτι της, τηλεφωνά την άλλη μέρα να πει αν έγιναν καλά. Περνάνε τα
χρόνια, τρώει πολύ, αλλά δεν παχαίνει, φαίνεται ώσπου να λαδώσει το αντεράκι
της, να λιπανθεί κάθε ιστός του οργανισμού της που αναπτύχθηκε με στερήσεις
στην Αλβανία, χρειάζεται πολύς καιρός. Μου εξηγεί πόσο προτιμούν όλοι στην
οικογένεια το παστίτσιο με μπόλικη κρέμα και αναρωτιέμαι αν τα παιδιά της θα
γίνουν παχύσαρκα, ή περνά η ανάγκη συσσώρευσης στην επόμενη γενιά; Και σε
πόσες επόμενες γενιές; Γιατί και τα Ελληνόπουλα που τα βγάζουν υπέρβαρα
περισσότερο από όλα τα παιδιά της Ευρώπης είναι που βρέθηκαν πια στο σημείο
του κορεσμού της προγονικής πείνας και δεν πρόλαβαν να το συνειδητοποιήσουν.
Ώσπου να βρεθεί η ισορροπία παρελθόντος και παρόντος, θα έχουν τα σκήπτρα του
βάρους, ύστερα θα τα παραδώσουν στους Βαλκάνιους γείτονες, μόλις εκείνοι
αρχίσουν να χορταίνουν στο μέλλον. Σε μια ή δυο γενιές ο μεταβολισμός θυμάται
την πείνα, εν συνεχεία την ξεχνά και φορτώνει τα λιποκύτταρα.